Woensdag 28 juli: Ahlstrandodden, Bamsebu – ijsbeer no.3-4 – zwemmen

Vanochtend hebben we in Bellsund een mooie wandeling van ongeveer anderhalf uur gemaakt van Ahlstrandodden naar Bamsebu. Die namen stellen trouwens niets voor, het zijn niet eens echt “plaatsen”: op zijn hoogst staat er een hutje of iets dergelijks maar meer dan een strand is zo’n landingsplaats vaak niet! We werden in Ahlstrandodden afgezet door de zodiacs en het schip en de zodiacs voeren door naar Bamsebu waar ze ons opwachtten. We liepen langs de baai, door de toendra, langs prachtige bergen waar de rotslagen duidelijk zichtbaar in waren en door een zompige toendravallei vol dik zacht doorweekt mos, plakkerige modder, riviertjes en plassen... We dragen aan land altijd rubber laarzen, en je moet goed je weg zoeken op zulke zompige ondergrond want voordat je het weet zak je erin... Uiteraard kwam ik op een gegeven moment vast te zitten met de ene voet en toen ik die losgewurmd had verloor ik mijn balans en kwam op mijn andere knie terecht. Water in mijn laars en een natte voet dus! Ach, het was wel koud maar mijn laars is winddicht en over een uurtje zouden we weer aan boord zitten...



Bamsebu is een jagershut langs het strand die opgezet is in de jaren 30 puur en alleen om op beluga’s te jagen. Het is daar dan ook een slachtpartij geweest, tot de jacht in 1962 verboden werd. Aan de hut zelf is niet zo veel te zien maar op het strand zijn nog de overblijfselen van deze korte periode te vinden: voornamelijk stapels en stapels met beluga-botten aan het strand. Echt niet voor te stellen hoe veel er daar liggen! Hans en ik hebben een tijdje staan kijken naar de botten maar omdat we vooraan gelopen hadden en de achterhoede van de groep (toch zo’n 100 man) erg traag was waren wij al ruim klaar tegen de tijd dat de laatste mensen aan kwamen lopen en de zodiacs klaargelegd werden om te vertrekken, dus wij hebben de eerste zodiac terug naar het schip genomen.



Het was inmiddels elf uur dus we hebben ons omgekleed (dat zal ik niet missen en Hans nog minder, je kleedt je soms 4-6 keer per dag om!) en zijn naar de lounge gegaan om wat te drinken te pakken en een beetje te kletsen. Toen werd het opeens mistig in het fjord waardoor de kapitein de scheepshoorn blies als signaal dat alle boten en mensen nog aan wal direct terug naar het schip moesten komen. De mist klaarde snel op en de laatste zodiac was net goed en wel vertrokken (dat is best een operatie om zo'n 100 man in bootjes met 6-8 man per stuk te verplaatsen) terug naar het schip toen iemand de lounge inriep dat er een ijsbeer gezien was! Minder dan een kilometer van de belugabotten waar net nog mensen hadden gestaan! En de ijsbeer was min of meer doelgericht die kant op aan het lopen... We hebben tot vlak voor de lunch nog met verrekijkers en ook met het blote oog zitten kijken hoe de ijsbeer rustig maar toch redelijk snel richting het punt liep waar wij weggegaan waren met de zodiacs.



De ijsbeer kwam al snel aan bij de hut waar kort geleden iedereen nog had gestaan, en het was overduidelijk dat hij dat nog kon ruiken, want hij is een paar keer om de hut gelopen, overal snuffelend, en ging zelfs op een gegeven moment op zijn achterpoten tegen de hut aan staan! Wauw... Maar toen verdween hij over een hellingtje en was hij weer uit het zicht. Er werd aangekondigd door de expeditieleider dat het schip uit deze baai zou varen, waar het te ondiep was, naar de volgende in de hoop daar dichter bij de ijsbeer te kunnen komen die nog altijd heel ver weg was. Tijdens de lunch voeren we dus wat verder in de richting waar de ijsbeer naar toegelopen was, en na de lunch werd er aangekondigd dat alle twaalf zodiacs tegelijk te water gelaten zouden worden en we een cruise zouden krijgen richting de ijsbeer, in een poging om dichterbij te komen. Leuk!



Iedereen ging gauw in de zodiacs en we zijn naar de kust toe gescheurd waar de ijsbeer een hazenslaapje was gaan doen tegen een helling aan, om na een tijdje weer te gaan wandelen. En wij volgde natuurlijk in de zodiacs terwijl hij langs de kust liep en af en toe naar ons keek. De beer liep langs de hut die wij onderweg hadden gepasseerd en bekeken, en besnuffelde deze ook uitgebreid voordat hij wat dichter naar de kust liep om ons uitgebreid te bekijken (hij zal wel gedacht hebben, al die malloten met fototoestellen die hem in bootjes volgde...), en toen naar een heuvel wat verder inland om grassen en dergelijk te eten. Uiteindelijk verdween hij uit het zicht en werden we weer terug naar het schip gebracht, helemaal vol over hoe dichtbij hij geweest was!



Hans en ik waren echter amper in de hut en amper uitgekleed of er werd weer omgeroepen dat er een TWEEDE ijsbeer gezien was, in een andere richting! Dus wij weer gauw terug aankleden en naar de zodiacs – de meeste zodiacs waren er niet eens aan toegekomen om hun passagiers uit te laden, en waren dus maar gelijk doorgegaan naar de volgende ijsbeer... Deze tweede ijsbeer was ook veel dichterbij de kust plus wij konden in de zodiacs ook dichterbij komen omdat het wat dieper was, dus we konden er echt vlakbij komen (uiteraard bleven we in de boten met draaiende motor...)! De ijsbeer had het te druk met een gans of rendierkarkas aan stukken te scheuren en op te eten om veel aandacht aan ons te besteden, dus we hebben er een tijdlang vlakbij kunnen drijven en hem uitgebreid kunnen bekijken. Toen hij min of meer klaar was met eten werd hij (waarschijnlijk was het een vrouwtje of een jong mannetje) nieuwsgierig en kwam richting de kust om eens uitgebreid naar ons te kijken – nog veel dichterbij dus! Het was echt een waanzinnige ervaring om zo dichtbij te zijn! Uiteindelijk liep hij langs de kust, meer het binnenland in en verdween over een helling... geweldig! We werden helemaal opgewonden teruggebracht naar het schip.



Terug aan boord bleek dat we over een half uurtje, om vier uur, de arctische duik zouden houden! Eindelijk, die werd al drie dagen beloofd en uitgesteld vanwege weersomstandigheden (te harde wind en te veel ijs in het water)... Hans en ik hebben gauw de batterijen van de fototoestellen nog even in de oplader kunnen stoppen (ze waren bijna leeg) en wat dingen downloaden om ruimte te maken op de toestellen voordat we naar de mud-room gingen om onze duik te nemen... Het was KOUD! Heel erg koud, het water was maar 3 graden, maar wat een fantastische ongelofelijke (koude) ervaring... Je werd gezekerd met een lijn, liep de trap af die voor de zodiacs gebruikt werd en als je gesprongen had en teruggezwommen had werd je door twee bemanningsleden weer uit het water geholpen. Zwom je niet snel genoeg terug dan trokken ze je terug naar de boot. Zodra je weer terug de mud-room instapte kreeg je een handdoek om je schouders en, als je het wilde, een shot wodka, en je kon dan gelijk de sauna in. De wodka en sauna sloegen we allebei over, maar toen Hans en ik allebei geweest waren besloten we nog een keer te gaan, zo enerverend was het! Er was nog een handjevol andere gekken die net als ons besloten nog een tweede keer te springen... Er waren van alle passagiers zo'n 24 mensen die de poolduik deden, en maar 8 mallooten die nog een tweede keer gedoken zijn! Daarna zijn we naar onze hut gegaan om te douchen en weer aan te kleden. Nog lange tijd na de duik voelde we ons helemaal gloeien en tintelen, heerlijk!



Een van de gidsen had in een bootje foto’s zitten maken van iedereen die in het water sprong, en deze konden we na het lezingenuurtje op komen halen. Tijdens het lezingenuurtje voeren we naar de monding van een gletsjer die lag te schitteren in de avondzon; prachtig! Het was eigenlijk een vreselijk drukke dag want met de landing, twee ijsberen en de duik waren we eigenlijk al sinds het ontbijt constant in de weer geweest! Maar het was ook een hele mooie dag geweest en dat was tijdens het avondeten te merken want mensen bleven lang natafelen en kletsen – en voor het avondeten zat iedereen natuurlijk in de lounge elkaars ijsbeerfoto’s te kijken en vergelijken!

free counters