1 oktober 2013: thuis St. Petersburg

We vlogen vandaag vanuit Schiphol naar St. Petersburg, via Zurich. Onze vlucht vertrok echter al s ochtends vroeg om 7 uur, dus dat betekende dat we al om 5 uur op het vliegveld moesten zijn, en DAT betekende om 3:15 opstaan om er op tijd te zijn! Oef! Nu hadden we ook nog eens een doorwaakte nacht gehad, dus erg fris waren we niet toen we opstonden... Maar goed, niets aan te doen, gelukkig zijn om dit uur de wegen nog wel bijna uitgestorven, al blijft het wonderlijk hoeveel autos je toch nog ziet op de weg!


Hans zette mij af bij terminal 1, waar ik met de bagage naar binnen ging en wachtte op hem terwijl hij naar het lang parkeren reed om de auto achter te laten. Zon 15 minuten na mij kwam hij al aan met de shuttlebus, en konden we inchecken. Wij konden van te voren thuis niet online het tweede deel van de vlucht inchecken en hebben het telefonisch gedaan, waardoor we nu dus ook niet onze boarding pass hadden voor het tweede gedeelte, maar dat was allemaal geen probleem gelukkig en al gauw waren we klaar en stonden we in de rij voor de douane en controle. Voor het eerst sinds Hans zijn puffertje heeft (voor zijn hart), werd deze eruit gelicht en grondig bekeken bij de scanner. En ze probeerde, als grapje, onze dropjes in beslag te nemen...


De vlucht ging voorspoedig, we waren zelfs iets vroeger in Zurich, waar we een zeer korte overstaptijd hadden. Maar 3 kwartier (nu met de snellere vlucht bijna een uur) dat is iets waar we bij veel vliegvelden ernstig de zenuwen van zouden krijgen... Maar bij Zurich hadden we al wel redelijke goede ervaringen gehad in het verleden, dus we hoopte erop dat het nu ook goed zou gaan. En inderdaad, ik heb nog nooit zon korte transfer meegemaakt echt gerust de kortste ooit uit het vliegtuig de slurf in, 20 meter lopen, naar rechts, door de douane, trap af, en haast precies onder waar we het gebouw ingekomen waren moesten we zijn voor onze volgende vlucht! Ideaal!



We waren na de korte en doorwaakte nacht doodmoe, en hebben tijdens beide vluchten veel gedut en geslapen. De vluchten zelf waren prima, we hadden enkel op het stuk Zurich - St. Petersburg een kwartiertje vertraging omdat iemand met zijn bagage uit het vliegtuig gehaald moest worden. In St. Petersburg aangekomen waren we wel een beetje verrast door hoe klein het vliegveld was; voor zon grote stad, was dit een behoorlijk klein vliegveld! De douane was niet erg vriendelijk maar, los van een tijdje moeten wachten, waren er verder geen problemen en voldeed ons visum gelukkig... En in de kleine bagagehal stonden onze tassen al klaar naast de band, dus we konden zo doorlopen. Prima!


We zouden opgewacht worden in de aankomsthal door iemand van het Engelse reisbureau waar we deze reis mee geboekt hadden, die onze transfer naar de boot zou verzorgen, en er stonden wel veel mensen met boordjes maar niemand met iets wat op die van ons leek. Dus terwijl ik bij de bagage bleef kijken of onze transfer al onderhand verscheen, ging Hans op zoek naar een pinautomaat die hem Russisch geld wilde geven... Onze transfer verscheen uiteindelijk ongeveer een kwartiertje later, een man die geen woord Engels sprak maar wel een boordje bij zich had van onze reisorganisatie, en breed grijnzend (zo vermoeden we) zijn excuses aanbood dat hij zo laat was. Het was inmiddels 15 uur we hadden om 14:15 moeten landen, waren er uiteindelijk om 14:30, en kwamen om 14:45 de aankomsthal in. Zo erg laat was hij nou dan ook weer niet maar toch schiet er wel even door je hoofd wat je moet doen als je vervoer niet op komt dagen, en je gestrand staat op een luchthaven in een vreemd land...


In ieder geval, onze zwijgzame Russische chauffeur kwam duidelijk alleen ons tweetjes ophalen, want hij ging gelijk weer terug naar zijn auto dus wij erachter aan. We wisten dat het best een lange rit was tussen de stad en waar de boot ligt, en dat bleek ook te kloppen we hebben er ruim 3 kwartier over gedaan, en het was DRUK!!! En dat Russisch verkeer, pffff... We hebben geen ongelukken zien gebeuren, maar wat een ongelofelijke chaos dan rijden ze hierbij vergeleken in sommige Afrikaanse landen nog rustig, gecontroleerd en in de juiste rijbanen. Hans heeft voor ons vertrek veel filmpjes op YouTube zitten kijken over Russische verkeersongelukken, en daar word je helemaal akelig van! Hans heeft me dan ook op mijn hart gedrukt dat ik hem gelijk bewusteloos moet slaan, mocht hij ooit aangeven zelf te willen gaan rijden in Rusland... Echt niet normaal!



We hebben al wat roestige Ladas gezien die het nog goed leken te doen op de weg, en verkeerslichten zijn hier enkel een suggestie, al lijken de automobilisten voetgangers die op zebrapaden lopen wel redelijk met rust te laten. Na een enerverend ritje waarbij het gelukkig zo druk was dat het volop spits leek, waardoor onze eigen chauffeur langzaam moest rijden (die zich trouwens wel leek in te houden voor ons, want hij stopte al meters van te voren als het licht oranje werd), kwamen we dan uiteindelijk bij de rivier kant aan, waar drie rivierboten klaarlagen. Ook de MS Maxim Litvinov, onze boot!



We kregen onze sleutel bij de receptie, waar onze paspoorten ingenomen werden bij het inchecken (ach zijn we inmiddels gewend na Noord Korea), en toen we naar onze hut liepen hadden we zoiets van dat het schip er prima uitzag, en helemaal niet zo afgetrapt als dat van te voren op internet gezegd was daar werd benadrukt dat het Oost-Duits gebouwd was, en afgetrapt en oud en versleten en gedateerd, maar dat viel ons tenminste enorm mee. En toen we onze hut zagen konden we het niet geloven we hadden ongevraagd een upgrade gekregen! Van de bezemkast die we geboekt hadden tot een mini-suite, met wel twee grote ramen... Tjonge jonge, en wij maar denken dat we gingen afzien deze reis! De bedden waren breed en zacht; de luchtbedjes konden daarmee in de kast blijven, die hadden we meegenomen omdat we begrepen hadden dat ze smal en keihard zouden zijn! Maar we hadden ook een heus zithoekje, met tv (met een kanaal waarop je voorop het schip mee kunt kijken met de webcam, leuk!!!), een ruime klerenkast, en een grote badkamer we hadden ons al ingesteld om zittend op de wc te douchen, omdat deze zo klein zou zijn in de gewone hutten... Dus al met al waren we dolblij en haast bang dat er op de deur geklopt zou worden en het zou blijken dat het toch een foutje was en we alsnog de bezemkast zouden krijgen! Dit ging qua accommodatie in ieder geval wel een comfortabel reisje worden...



Het was inmiddels 16 uur, en om 17:15 hadden we een briefing, dus we zijn eerst maar bij de receptie gaan vragen of het water uit de kraan op het schip drinkbaar was. Het meisje bij de receptie gaf aan dat we beter flessenwater konden kopen, en wees ons naar een supermarktje vlakbij, waar we dan ook wat water en ander drinken ingeslagen hebben. Toen hebben we nog een beetje rondgekeken op het schip, en ons nogmaals verwonderd over onze mooie grote ruime kamer... Zon mooie upgrade hebben we nog nooit gehad!



Om 17:15 maakte we kennis met een deel van de passagiers: er zijn volgens ons een paar grote groepen met eigen gids aan boord (in ieder geval een Deense en een Duitse groep), en een stuk of 34 mensen zoals wij, die met een paar mensen reizen via reisbureautjes zonder eigen gids. Hoe vol het schip is kunnen we nog niet inschatten, want alle groepjes worden vooralsnog apart gebriefd; maar we begrepen dat er wel nog 5 andere Nederlanders waren aan boord; dat wordt dus zoeken de komende tijd wie ze zouden kunnen zijn. Wij werden in ieder geval bij elkaar gehoopt in de F.I.T. groep free individual travellers, oftewel zoiets als alleenreizende passagiers... Wij vinden het prima! We kregen wat uitleg over het schip van een medewerker van het schip die onze eigen persoonlijke gids zou zijn tijdens deze reis, een pittige Russische die Marina heet, alvast een introductie over het schip, en toen hadden we nog wat tijd om de hut in te richten en onze bagage op te ruimen voor het tijd was om te eten. Ook over het eten hadden we griezelverhalen gelezen, dat het alleen uit kool zou bestaan en zo, maar ook dat viel enorm mee: het was eigenlijk heerlijk! Sla vooraf, soep, een heerlijk hoofdgerechtje dat mooi opgemaakt was, een toetje en thee/koffie toe. (ok ok dat laatste was wat minder, beiden waren hartstikke lauw). Maar goed, als dat het enigste is, en dit zo blijft vinden we het wel prima, we lijden zo helemaal niets...



Na het eten was het al gauw tijd om te gaan slapen, Hans was uitgeput, en ik ook. Ik heb nog eerst even dit verslag geschreven, op onze nieuwe tablet, en het is wel heel erg wennen om geen laptop meer te hebben maar een tablet. En ik wist niet dat ik zo veel spelfouten kon maken tijdens het typen, ongelofelijk! Hihihi...


free counters