2 oktober 2013: St. Petersburg

Ook met het zogenaamde geluidsoverlast viel het enorm mee; ja tuurlijk hoor je mensen op de gang praten, maar het is een boot, dat is nu eenmaal wat meer dan in een echt hotel. Straks als we varen is het misschien wat luidruchtiger, maar vannacht hadden we in ieder geval nergens last van.


Na een redelijke nacht moesten we er al vroeg uit, want het ontbijt was vandaag tussen 6:45 en 8 uur, maar om 8 uur moesten we al weer in de bus zitten voor de stadstour! Dus we zaten al vroeg aan het ontbijt... Het ontbijt was trouwens prima - Marina had gezegd dat het een simpel ontbijtbuffet zou zijn, maar er was niets mis mee en voldoende keuze voor iedereen’s smaak. Klokslag 8 uur zaten we in de bus voor F.I.T. passagiers, en in totaal stonden er 5 touringcar-bussen en een kleiner busje – dus al met al toch wel een redelijk vol schip lijkt het! Maar daar hebben we gewoon geen idee van, want wij eten in een heel ander restaurant dan de rest van de passagiers; er zijn twee restaurants in het schip, en drie bars, dus je ziet nooit de hele groep in een ruimte. “ons” restaurant is trouwens de Neva Restaurant, achterin het schip op dek 4, waar ook onze hut is, en dat is een prima dek, want je zit lekker hoog dus je hebt goed zicht om je heen.


Marina is onze gids en tolk aan boord maar vandaag kregen we in onze bus ook nog een lokale stadsgids mee, Vasiliy. De chauffeur heette voor het gemak ook Vasiliy. Ondanks dat het Russisch alfabet op het eerste oog vreselijk moeilijk lijkt, kun je er trouwens wel een aardig eind mee komen om woorden te lezen; het is net een soort codetaal – de P is een r, KC is een x, de omgekeerde N een i, enzovoorts... en namen en bepaalde woorden kun je dus redelijk makkelijk reconstrueren. Ik vergeet alleen steeds de code, of kom een letter tegen die ik nog niet heb kunnen ontcijferen, dus dan zit ik weer te worstelen!


In ieder geval, gids Vasiliy (chauffeur Vasiliy zei niet zo veel vandaag) was een docent lokale geschiedenis, sprak vloeiend Engels, en vertelde met veel plezier, enthousiasme en kennis alles wat hij wist over de stad – en dat was VEEL! Hij praatte bijna continu tijdens het rijden, maar voor eens was dat niet vervelend, want wat hij vertelde was interessant en leuk en hij vertelde het echt met veel enthousiasme, humor en passie. En ieder parkje of gebouw wist hij wel iets over te vertellen!



We hebben vooral veel gereden, maar er waren ook wel wat fotostops; de eerste was bij de kerk van het Smolny klooster, vroeger een klooster voor edelvrouwen. De kerk was wit en blauw geschilderd, om de wolken en de lucht te symboliseren, en de gouden koepels symboliseerde de zon... En naast de kerk stond een enorme bronzen klok, waarvan de klepel voor de zekerheid vastgebonden was, duidelijk waren er weleens mensen geweest die hem gingen luiden... we zien bij alle grote gebouwen trouwens brede regenpijpen van de daken naar de straten lopen – die zijn echt breder dan Hans zijn schoenen lang zijn! Natuurlijk om de enorme hoeveelheden water van de smeltende sneeuw af te voeren in de lente.



Vasiliy vertelde allerlei interessante dingen over de stad; zoals dat St. Petersburg in opdracht van Tsaar Peter in Europese stijl gemaakt is – hij was in het bijzonder gecharmeerd door steden als Amsterdam en Venetië met al hun kanalen en straten. Daarom deed hij ook St. Petersburg vestigen op allerlei eilandjes, en het liefst had hij gehad dat er geen bruggen waren en zijn inwoners per bootje van eiland naar eiland voeren... in het begin had hij zelfs de huizen in Nederlandse stijl laten bouwen, met trapgevels en alles, maar die stijl bleek niet bestand tegen het extremere klimaat hier in Rusland, dus toen zijn de gebouwen aangepast en groter gemaakt met dikkere muren tegen de kou. En het woord “tsaar” komt oorspronkelijk van “caesar”... en net zoals het Vaticaan twee sleutels in hun schild hebben, (van hemelse en aardse kennis?) heeft het schild van St. Petersburg 2 ankers, een rivier- en een zeeanker, om de macht over zee en rivier te symboliseren. Tsaar Peter was wat dat betreft redelijk ambitieus... ook moest de stad in steen gebouwd worden terwijl de traditionele Russische bouwstijl in hout is – en toen men toch in hout is gaan bouwen en een grote brand een deel van de stad verwoestte, zag Tsaar Peter dit als signaal van god dat hij gelijk had gehad, en werd alsnog alles in steen gebouwd. Vasiliy was een wandelende encyclopedie, hij wist zo enorm veel te vertellen!



De volgende fotostop was bij de Kathedraal van Sint Isaac, na een ritje over de hoofdstraat van de stad, Nevskiy Prospect, waar alle mooie gebouwen en dure winkels stonden. Ook stond in die straat nog een van de laatste blauwe waarschuwingsplaquettes uit de oorlog, waarop stond dat die plek bijzonder gevaarlijk was bij artillerie beschietingen, nog ter nagedachtenis aan de belegering van Leningrad (St. Petersburg) door de Duitsers tijdens de oorlog.



Sint Isaac was een enorm gebouw, met een enorme gouden koepel – volgens Vasiliy de grootste ter wereld, en blijkbaar zijn er zo’n 14 werklui overleden tijdens het vergulden van de koepel alleen al, omdat ze dat vergulden deden met kwikzilver dat in contact met het goud verdampte en het goud bevestigde maar daarmee giftige dampen produceerde... We stopten voor de fotostop bij het standbeeld van Tsaar Nicolas de eerste, dat uniek is omdat het paard maar op 2 punten ondersteund wordt, de beide hoeven. Meestal zijn er minimaal 3 punten, omdat een beeld perfecte balans nodig heeft om op twee te kunnen blijven staan, maar deze beeldhouwer was het dus wel gelukt.



De volgende stop was op het breedste stuk van de rivier bij Vasilijiev eiland, het eiland van de handelaren, waar vroeger ook een aanlegsteiger was, en nog altijd de twee vuurtorens stonden, in Romeinse stijl gebouwd met bronzen scheepsboegen erop. Aan onze kant van de rivier lag een gedrocht van een schip-restaurant, dat de Nederlandse en Russische vlag vloog. Nee, niet zoals wij dachten vanwege het Nederland Rusland jaar 2013, maar omdat het de Vliegende Hollander heette... Vasiliy wist niet dat het dit jaar Nederland Rusland jaar is, maar hij dacht dat dat was omdat dat veel meer leefde in Moskou, waar de Nederlanders inderdaad al eeuwen kwamen. Hier werd er in ieder geval nagenoeg niets aan gedaan.



Omdat we onderhand al een tijdje onderweg waren besloot Vasiliy dat het tijd was voor een plaspauze. Buiten was het trouwens lekker weer; droog, en ongeveer 6-8 graden – fris, dus, maar prima te doen. Ter compensatie werd de bus tot zo’n 25 graden gestookt, dat ik er af en toe een beetje onpasselijk van werd en blij was als we weer eens even naar buiten konden! De plaspauze werd gehouden bij een klein parkje waar het oorspronkelijke houten hutje van Tsaar Peter de Grote in een stenen huisje bewaard bleef, en waar in een oud Sovjet-gebouw een grote souvenirwinkel stond. Wij vinden St. Petersburg trouwens een mooie stad, zoals je veel leest; heel Europees, er is wel Sovjetstijl architectuur maar deze is niet storend lelijk en past over het algemeen prima tussen de extravagante barokke Italiaanse-stijl paleizen, de Amsterdamse grachten en de Parijse lanen.



De souvenirwinkel was een winkel vol matroesjka-poppen, fabergé-eieren, en HEEL VEEEL amber sieraden. Ik heb nog nooit zo veel amber in een plek gezien, echt ongelofelijk. En alle kleuren die je maar kunt bedenken, van wit tot doorzichtig, via alle kleuren geel, oranje, bruin en zelfs bloedrood, tot bijna zwartbruin. De prijzen waren pittig (het is tenslotte een fossiel hars, een halfedelsteen) en afhankelijk van de kleur – zo was de robijnrode heldere amber wel 3 keer zo duur als gewoon goudgeel amber. Hans dacht eerst dat hij een plastic armbandje oppakte, omdat amber natuurlijk zo licht en zacht als plastic is. Maar daar waren de prijzen toch echt niet naar! Toch is het inderdaad wel jammer dat het meeste amber zo perfect gaaf was, dat het net zo goed plastic had kunnen zijn – daar loop je dan met een armbandje met robijnrode “plastic” kralen á 600-700 euro...



De volgende fotostop was er eentje voor Hans; het oorlogsschip de Aurora, die de start van de Russische revolutie heeft ontketend met een kanonschot. Iets waarover hij op school geleerd heeft, en nu dus in het echt bij stond. Dat vinden wij leuk, als de geschiedenis die je kent van dorre teksten opeens tot leven komt voor je!



De laatste fotostop was bij een kerk die we tijdens het rijden al een paar keer van verre gezien hadden; met van die karakteristieke houten koepels zoals je ze ook in Moskou ziet. De kerk van de resurrectie, of ook bekend als “the church of the saviour of spilled blood”, omdat blijkbaar tsaar Alexander II er vlakbij op straat vermoord is, waarbij zijn bloed over de straatstenen vloeide. We werden hier op ons hart gedrukt om op te passen voor zakkenrollers, die overigens goed herkenbaar waren; mannen met iets in hun hand wat ze je zogenaamd willen verkopen, die (te) dicht langs de mensen liepen. Eentje kreeg het ook aan de stok met een groep Chinese toeristen terwijl we daar stonden– of hij nu inderdaad iets gejat had (ze riepen steeds camera tegen hem) of dat hij het geprobeerd heeft, op een gegeven moment hingen er een aantal boze en opgewonden chinezen hem in de nek. Een andere rus probeerde de boel te sussen en deed leek het de politie bellen, maar wij vermoeden eigenlijk dat het gewoon zijn handlanger was die er voor zorgde dat het niet uit de hand liep en iemand inderdaad de politie echt zou bellen. Uiteindelijk werd de eerste losgelaten door de chinezen en hij verdween gauw, hoewel hij ook nog een beetje in mijn buurt rondgehangen heeft. De kerk zelf was in ieder geval een prachtige bakstenen kerk, en erg mooi om van dichtbij te bekijken.



We werden hierna terug naar het schip gebracht, waar we lekker gelucht hebben (verse sla, lekkere pasta met bolognese saus, en ijs toe), en nog even gebruik hebben gemaakt van het wifi-netwerk van het schip, vlak bij het Neva restaurant. We kregen een heel leuk antwoord-mailtje van Jessica, onze Nederlandse Chinese gids inNoord Korea, dat ze zeker geďnteresseerd was om ons door China te gidsen. Leuk! Dat hadden we haar namelijk gevraagd; nu kunnen we tenminste koppen met spijkers gaan slaan en een op maat gemaakte rondreis door China in elkaar gaan zetten. En we kregen een mailtje van de reisorganisatie van deze Rusland reis dat, zoals we nog de avond voor vertrek gevraagd hadden, er inderdaad ruimte was op hun kamtjatka-reis voor 2014... Jaja, reizen is hard werk, we zijn tijdens een reis vaak al bezig de volgende te plannen en/of te organiseren, hoewel dit wel heel extreem is hoor, meestal blijft het gewoon een beetje bij dagdromen over wat we als volgende willen gaan doen... Maar wel is het zo dat we op reis altijd onze ogen open hebben voor andere reisorganisaties en/of ideeën – vaak maken we dan een foto om ze op ons gemak thuis op te zoeken.


Zo komen we aan kondor-tours, het Duitse bedrijf waarmee we in 2010 als “huwelijksreis” doorZuid-Amerikazijn getrokken (we waren vast ook gegaan als we niet dat jaar getrouwd waren, maar zo kwam het mooi uit): wij waren in 2006 in Ushuaia aan het rondlopen terwijl we wachtte tot we aan boord van ons schip naar Antarcticamochten, en zagen een truck van Kondor-Tours staan. We maakte er een foto van en vergaten het volledig, tot we in 2009 op zoek waren naar een manier om verschillend landen inZuid Amerikate bezoeken...


Na de lunch moesten we al gauw weer op pad richting de Hermitage, wat toch zeker wel een bijzonder iets is om te bezoeken. In de bus kregen we allemaal een oortje en een radio-ontvangertje mee, omdat het zo enorm druk kan zijn in de hermitage dat je elkaar gewoon gerust kwijt kunt raken. Er komen zo’n 50.000 bezoekers per dag, en Vasiliy vertelde dat hij ooit meegemaakt heeft dat er 200.000 bezoekers waren op een dag. Oef... Het is dat het zoiets bijzonders is, want dat is echt niets voor ons! Jassen, tassen en vloeistoffen mogen niet het museum in, die moeten in de bus of de garderobe achtergelaten worden. De “grote” garderobe had plek voor 3700 mensen, de “kleine” enkel maar voor 1400... Ongelofelijk! Toen iedereen klaar was deed Vasiliy nog even de radio testen, en toen konden we vertrekken voor een grondige tour van de Hermitage, voor zover dat mogelijk is in 2 uur tijd...



Het leek een onmogelijke opgave om in 2 uur tijd veel van dit enorme complex van 5 aan elkaar verbonden paleizen te bekijken, maar Vasiliy was een geweldige gids, en leidde ons met stevig tempo en continu pratend op de eerste verdieping rond. Snel genoeg om heel veel van de gebouwen te zien, net langzaam genoeg om ook af en toe een schilderij te bekijken of even wat uitleg over een ruimte te krijgen, en dan weer door. Zo doen wij graag musea! We zullen heus niet iedere ruimte op de eerste verdieping bezocht hebben, maar toch wel bijna allemaal, en wat het gebouw betreft zijn dat de belangrijkste ruimtes, dus ik ben dik tevreden met wat ik heb kunnen zien van de hermitage!



Indrukwekkend was de hangende tuin van Catharina, een tuin op de eerste verdieping gemaakt. En de ochtendkamer met mechanische pauwenklok; wat een ruimte! Zowel deze ongelofelijk ornaat “ochtendkamer”, waar de familie ’s ochtends koffie dronk met de ramen open om van een lekker briesje te kunnen genieten, als de klok zelf waren het toppunt van overdaad... de pauwenklok wordt helaas alleen een uurtje per week aangezet, op donderdagmiddag om 13 uur blijkbaar, maar op een monitorscherm konden we zien hoe ongelofelijk ingewikkeld het mechanisme van deze klok was; echt alles kon bewegen, van de paddenstoelen op de grond tot de veren in de nek van de pauw en kip... Echt ongelofelijk!



Sowieso wat een enorme gebouwen en wat een overdaad; sommige ruimtes waren bijna volledig verguld, anderen hadden enorme vazen van lapis lazuli of malachiet, de vloeren waren vaak prachtig ingelegd parket of steen – en ik had gelezen dat er ook een kamer bestaat die helemaal met amber bekleed is...



Vasiliy besteedde ook best veel tijd aan de schilderijen zelf; hij vertelde veel bij bepaalde schilderijen, zo bezochten we uiteraard de da Vinci kamer, waar men in de rij stond om de twee schilderijen die de Hermitage bezit te kunnen bekijken en fotograferen. Ik zelf vond de kamers waar we doorheen liepen veel interessanter dan de schilderijen – ik heb vroeger al zo veel en vaak in musea doorgebracht, en zo veel prachtige schilderijen bekeken, die behoefte voel ik niet meer. Het rondlopen in dit soort oude musea is al leuk genoeg!



Vasiliy vond de Nederlandse schilders ook volgens mij helemaal geweldig, want hij deed uitgebreid vertellen over Rembrandt van Rijn. De Rembrandt-kamer was trouwens vreselijk druk, en gloeiend heet. Zou dat voor de schilderijen zijn of gewoon omdat er zo veel mensen doorheen liepen? Je kreeg het er gewoon benauwd van, pffff...



Al met al was het een hele mooie tour en hebben we echt een grondige indruk van de hermitage gekregen, dankzij Vasiliy’s professionele rondleiding. Ik zou daar nog best wel een keertje rond kunnen lopen, ware het niet dat het ZO VRESELIJK DRUK is!!! In sommige ruimtes zag je gewoon de vloer niet meer, zo vol stond het met mensen. En ik was erg blij met de radiootjes, want zo kon je zelf rondlopen en kijken terwijl je toch nog meekreeg wat Vasiliy over een schilderij of ruimte aan het vertellen was, zelfs als er heel veel geroezemoes van andere groepen was; ideaal!



We bezochten ook de "kleine witte eetzaal": in het begin van de Russische Revolutie werd deze door Bolsjewieken bestormd, waarbij de provisorische regering onder leiding van Alexander Kerensky werd gearresteerd, en daarmee het begin van de burgeroorlog ontketende die zou leiden tot de Sovjet Unie. De klok bij de haard is stilgezet op de tijd van de bestorming.



Helaas bleek toen iedereen zijn jas opgehaald had bij de garderobe dat er nog twee mensen uit de F.I.T groep ontbraken... We hebben uiteindelijk wel een kwartier of meer zitten wachten terwijl Vasiliy en Marina overal zochten in de centrale hal, bij de garderobe, de wc’s, enz... En precies op het moment dat Marina besloot om terug het museum in te gaan om ze dan maar te gaan zoeken, kwamen ze aanzetten. Pffff, gelukkig, we konden door!



Het was tegen 16:30 aan toen we eindelijk vanuit de hermitage vertrokken terug richting het schip. Er was ook een optionele excursie die we nog hadden kunnen doen, een bootrondvaart van een uurtje. Maar die kostte voor ons tweeën 80 euro, en dat vonden we toch een beetje gortig, zeker omdat de kanalen wel leuk waren maar nu niet zo prachtig mooi als in Amsterdam bijvoorbeeld. Dus wij zijn lekker terug naar het schip gegaan, maar eerst nog even naar het lokale supermarktje vlakbij de kade om wat extra water en chips te kopen, aangezien Marina in de bus zei dat dat hier het goedkoopste en makkelijkste was. Bij de kassa kon je bloembollen uit Nederland kopen, en kaviaar!



Aan boord leverde we onze landkaartjes in om onze sleutel terug te krijgen. Er wordt niet echt gecontroleerd heb ik de indruk, maar onze hutten hebben kamersleutels die we bij het van boord gaan moeten inleveren. Dan krijgen we ieder een kaartje mee, en zo kunnen ze zien of iemand nog aan land is, of terug aan boord. Tenminste, als iedereen zich natuurlijk netjes aan het systeem houdt!


We waren exact om 18 uur aan boord, en om 19 uur vetrokken we dan eindelijk voor onze reis over de Volga-rivier... We hadden deze reis geboekt in oktober omdat hij maar een keer per jaar helemaal vanuit St. Petersburg Naar Rostov aan Don gaat. We hadden ons wel gerealiseerd dat dat tegen het einde van het seizoen was, en dat kwam ons natuurlijk wel goed uit, want dan is het wat rustiger, maar we hadden ons niet gerealiseerd dat het echt de laatste reis van het seizoen was, en dat dat dus betekende dat de bemanning en het schip terug naar huis gaan, na een hele zomer tussen St. Petersburg en Moscow te varen. En dat werd gevierd, de bemanning stond tijdens het wegvaren buiten en gooide met ballonnen en muntjes – de ballonnen als feestelijk tintje, en de muntjes denken we voor geluk. Wij kregen in de Rachmaninov bar een welkomstdrankje, maar achterop het dek trokken een paar bemanningsleden ook een fles champagne open voor zichzelf; blij dat ze naar huis gaan!



Wij kregen in de Rachmaninov bar ook champagne, en de kapitein en een aantal belangrijke bemanningsleden werden voorgesteld. Daarna konden we gaan eten. We moesten gisteravond een tafel uitkiezen, en daar moeten we de rest van de reis iedere maaltijd zitten. En vanaf vanavond moeten we iedere avond alvast doorgeven wat we de volgende avond willen gaan eten; lachen! Het eten was trouwens weer prima; caesar salade, paddestoelensoep, heerlijk vlees met saus, paprika’s en gebakken aardappelbolletjes, en een meringue/chocolade taartje toe. Helaas, we gaan dus niet zoals inNoord Koreaafvallen tijdens deze reis!



Na het eten (en een iets warmer kopje thee dan gisteravond), hebben we in onze hut lekker hete, verse, koffie gezet. Met ons reiswaterkokertje (500 ml, lekker klein en compact), en, voor het eerst, individuele koffiefilters die we speciaal voor onze reizen gekocht hadden. Het experiment was een succes, de koffie was lekker vers en ideaal, geen rotzooi en allebei ons eigen kopje. We hebben nog wat gelezen en uitgebreid gedoucht voor we, redelijk laat, zijn gaan slapen. En we waren opeens Hans zijn mobieltje kwijt! Dus daar hebben we nog een tijdje naar gezocht, maar omdat we wisten dat hij hem tijdens het eten nog tevoorschijn gehaald had, gingen we er van uit dat hij waarschijnlijk nog in de eetzaal lag of zo. Vervelend, maar het is niet anders, morgen zouden we wel verder zoeken...

free counters