4 oktober 2013: vaardag

Tussen 4:30 en 10:00 vanochtend voeren we door 6 sluizen Ė we mochten uitslapen tot 8:30 maar werden dus al eerder wakker gebonkt tijdens het varen door twee van deze sluizen. Tijdens het ontbijt voeren we door nog eentje, en na het ontbijt hebben we, zonder jas, nog ruim een uur buiten gestaan om te kijken hoe we door twee andere sluizen voeren. Het is zo leuk om te zien hoe het schip een hele nauwe donkere betonnen bak invaart, hoe het water van onder de deuren door de sluis in stroomt, en hoe je langzaam stijgt en het landschap om je heen weer langzaam zichtbaar wordt...



Tot nu toe zijn we met iedere sluis gestegen, vaak wel een meter of 6-8 per keer. We varen ook stroomopwaarts dus dat is wel logisch natuurlijk. Als we eenmaal op de Volga varen vermoed ik dat we juist gaan dalen, als ik het goed heb gaan we dan namelijk stroomafwaarts. Het is heerlijk om uit het raam van onze hut, of op het dek buiten, te kijken naar het voorbijglijdend landschap, en af en toe zoín sluis... Zelfs al zien we heel de dag alleen maar bossen, we genieten ervan!



Vandaag was een vaardag, dus we zouden nergens aanleggen en er stonden wat dingen op het programma; om 9:30 een lezing over Russische kunstnijverheid, maar die hebben we maar overgeslagen en lekker op dek doorgebracht kijkend naar de sluizen. Nadat we helemaal verkleumd waren zijn we weer naar binnen gegaan, maar omdat de kamermeisjes nog bezig waren met onze hut, hebben we nog een tijdje in het zithoekje bij het Neva restaurant zitten opwarmen. Om 10:30 was er een lezing over geschiedenis, over de eerste Russische Dynastie. Nu hadden we gisteren naar de History Channel film zitten kijken over deze dynastie, maar we hadden zoiets van het is vast interessant. Uiteindelijk was het dat niet echt, het was vooral een opsomming van heersers, maar het werd op zich wel grappig verteld dus het was gelukkig niet extreem saai...



Na de lezing zagen we onze gids Marina al zitten in het zithoekje bij het Neva restaurant, dus zijn we alvast de drie optionele excursies gaan boeken voor deze reis die we nog erbij willen doen. Met dat geregeld en nog anderhalf uur tijd tot de lunch om 13 uur hebben we heerlijk relaxend in onze hut gezeten, met een vers gezet kopje koffie bij de ramen, genietend van het uitzicht en regelmatig de ramen opendoen om fotoís van het landschap te maken.



Lunch was onze eerste maaltijd volgens het nieuwe systeem van alvast de vorige dag bestellen; en uiteraard wist men niet precies meer wie wat besteld had! We zitten zoals gezegd braaf iedere maaltijd aan dezelfde tafel, zoals geÔnstrueerd, en omdat het een goeie tafel is bij het raam, verdedigen we hem ook enthousiast tegen mensen die proberen het systeem te doorbreken en een andere rafel te zoeken! We delen de tafel met een bereisd Amerikaans echtpaar uit Berkeley San Francisco, en een ietwat vreemde maar niet onaardige AustraliŽr met een Russische vrouw. We vermoeden dat zij een economisch huwelijk aangegaan is met hem, en hij niet op een gewone manier aan een partner kan komen, want hij woont in AustraliŽ en zij is na een paar jaar AustraliŽ terug naar Rusland gegaan, dus ze zien elkaar nog maar 1 keer per jaar als hij een paar weekjes op vakantie komt naar Rusland. Zij is best aardig maar spreekt helaas bijna geen Engels (ze kunnen onderling na al die jaren nog steeds nauwelijks communiceren), en zijn Australisch accent is zo zwaar dat we hem ook moeilijk verstaan.



Vandaag was de Amerikaanse vrouw niet komen lunchen omdat ze zich een beetje ziek voelde, en haar stoel werd gelijk beleefd ingepikt door een aardige AustraliŽr van Hans zijn leeftijd die heel zijn leven in AustraliŽ had gewoond en, naast een reisje van 2 weken naar Oost-Timor, nog nooit buiten AustraliŽ was geweest.. Hij kwam bij ons zitten, omdat hij gek werd van het regime van iedere maaltijd aan dezelfde tafel zitten. Dus probeerde hij iedere maaltijd aan een andere tafel te eten Ė ik denk dat onze gidsen en de hotelstaf dus ook een beetje gek van hem werden, want zo verziekte hij natuurlijk heel het systeem! Hij was tegen het einde aan het raken van een 4-maand durende toer door Europa, en enthousiast op zoek naar nieuwe bestemmingen, dus hebben we heel leuk gekletst en hem helemaal gek zitten maken met allerlei reis-ideeŽn... we hadden nog wel door kunnen kletsen, maar het was opeens 14:45 en om 15 uur begon deel 2 van de History Channel serie over Ruslands heersers. Die hebben we weer lekker in onze hut gekeken, wat een ongekende luxe! Deel 2 was ook erg interessant, over Peter de Groot en alle hervormingen die hij bereikte in Rusland om het uit de middeleeuwen te trekken en de moderne 17e eeuw in sleuren. En hij had er alles voor over en ging over lijken om zijn visie te bereiken...



Na de film hebben we een dutje gedaan, want de Russische dansles was niet aan ons besteed, en rond een uur of 17:30 besloten we een frisse neus te gaan halen en een beetje op dek rond te kijken. Onderweg naar buiten kwamen we de Nederlanders en een van hun zonen tegen, en hebben we nog even gekletst, voor we lekker weer een tijdje buiten gestaan hebben en genoten van het uitzicht, het stille glijden door het water, en de vrachtschepen die langs ons voeren. We moeten vaak denken aan onze2011 Amazonevaartocht als we naar buiten stappen en dat groene landschap zien; net als in deAmazonezijn hier veel ondergelopen stukken bos, en weinig menselijke bouwwerken. We genieten!



Terug binnen hebben we nog even de rest van de boot verkend; het andere restaurant ligt een verdieping lager dan ons, en is blijkbaar 2 keer zo groot als die van ons. Neva heeft plaats voor 70 eters, het andere restaurant voor zoín 140... we waren al gauw klaar en zijn lekker nog even in onze hut gaan zitten. Wat genieten we van de grotere hut! We zouden er het extra geld niet voor over hebben, maar het is toch maar een heerlijk cadeautje...



Het landschap veranderde langzaam van bosland naar moeraslandschap, en tijdens het avondeten voeren we op een gegeven moment een groot meer op. Ik vermoed het ďwitte meerĒ, een belangrijk meer in Russische geschiedenis. De vriendelijke zwervende AustraliŽr had al weer een andere tafel weten te vinden en onze eigen tafelgenoot voelde zich wat beter en was er ook weer. Tijdens het eten zag ik opeens een grote roofvogel vliegen in de verte; het was echt een hele grote, een buizerd of misschien een visarend? In ieder geval een mooi gezicht!



De zwervende AustraliŽr had ons tijdens de lunch gewezen op een Engelsman die in Kamtjatka was geweest, dus daar hebben we na het eten nog een tijdje mee zitten praten, om een beetje uit te zoeken hoe het was geweest. Het was een beetje lastig maar uiteindelijk hebben we er uit gehaald, dat, ondanks een vervelende toerervaring, de bestemming zelf absoluut de moeite waard was geweest. Maar echt veel hebben we er niet aan gehad, omdat hij zo veel focuste op alle dingen die volgens hem niet goed waren in de organisatie van zijn reis, dat hij eigenlijk bijna niets verteld heeft over wat toch ook duidelijk een hele mooie ervaring in de natuur was geweest. Ach ja...

free counters