5 oktober 2013: Goritsy

Vannacht schrok ik om 01:45 wakker omdat het klonk alsof iemand in de gang op de deur bonkte. En vanochtend werd Hans wakker van het aanmeren in Goritsy, we waren er al rond 7 uur. De dorpjes hier langs de rivier zijn wat ruimer opgezet dan in Nederland, en zien er wat verlopener uit omdat het uiterlijk van je huis hier duidelijk minder belangrijk is dan in Nederland. De huizen zijn vaak echter wel beschilderd in felle kleuren en soms ook rijkelijk versiert met houtsnijwerk, wat een heel bont gezicht oplevert.


We hadden de wekker om 7:30 laten afgaan, en hebben ontbeten voor we nog even buiten zijn gaan kijken omdat de kamermeisjes al volop bezig waren in onze kamer. Daarbij beging Hans een doodzonde wat mij betreft, door met zijn tablet foto’s van het uitzicht te maken! Je ziet het steeds meer op reis, mensen die met zo’n grote tablet rondzeulen en daarmee foto’s maken in plaats van met een fototoestel... hihihi gelukkig liet Hans het bij die paar vanochtend – een fototoestel is tenminste lekker compact en discreet. Het reizen zonder laptop is wel even wennen, zeker voor mij, maar tot op heden voldoet de tablet prima en hij is zo veel kleiner en lichter en sneller dan de reislaptop, dus los van veel tikfouten (gaat gelukkig ook steeds beter) kunnen we er best mee leven, zeker op kortere tochten.



Een eindje buiten het dorp, aan de rivier, zagen we de uienkoepels van een religieus complex: wij dachten van het Kirillo-Belozersky mannenklooster wat op ons programma staat, maar het bleek van een vrouwenklooster te zijn waar vroeger op het hoogtepunt wel 600 nonnen, novicen en niet-religieuze vrouwen woonde en werkte, het merendeel van adellijke afkomst. Het diende namelijk onder andere als dumpplaats voor lastige edelvrouwen of edelvrouwen die geen mannelijke nakomelingen konden krijgen... er waren dan ook een aantal tsarenvrouwen naar verbannen; een daarvan richtte een borduur- en kantwerkatelier op, dat een van de beste van Rusland werd. Tegenwoordig wonen er nog 5 (zwaar bejaard en niet-edele) nonnen.



Om 9 uur konden we naar de bussen lopen die ons naar het Kirillo-Belozersky mannenklooster zouden brengen. Maar omdat ze hier duidelijk op veel toeristen ingesteld zijn moesten we eerst door een klein straatje van souvenirstalletjes lopen, die van alles verkochten aan Russische kunstnijverheid, waaronder veel kleding van bont. Wat zijn we blij dat we aan het einde van het seizoen zijn! Want wat moet het hier vreselijk zijn in de zomer... Marina vertelde dat het klooster waar we heengingen in de zomer tot wel 2000 mensen per dag ontving, dat zijn 10 boten!!! Pffff...



We waren de laatste bus die wegreed, omdat er blijkbaar 7 mensen niet waren komen opdagen en zich ook niet afgemeld hadden. Vervelend! Gelukkig zei Marina heel praktisch dat ze dan maar niet meegingen en zijn we alsnog vertrokken; dat mag ik wel – niet op tijd aanwezig? Jammer dan! Het was een kort eindje rijden, door een bos dat blijkbaar een nationaal park is; heerlijk al die bossen! En zo mooi om de geel-wordende loofbomen en witte basten van de berken tussen de donkergroene coniferen te zien... bij het Kirillo-Belozersky mannenklooster aangekomen telde Hans en ik totaal 7 bussen van ons schip; dat is toch wel lekker dat je nauwelijks merkt dat er zo’n 200 man aan boord is! Onze eetzaal bevat maximaal 70 man, en ons groepje F.I.T.’ers is maar zo’n 34 man dus echt deel van een grote groep zijn we alleen als we samen met de rest van het schip naar de bussen lopen...



We hadden een lokale gids bij die ons zeer gedecideerd rondleidde rond het terrein van het klooster en een of twee gebouwen; in de gebouwen zelf mocht je geen foto’s nemen, omdat ze wilde dat je briefkaarten en zo kocht... de vestingwerken rond het klooster waren groot, wel 2 km lang, maar zijn nooit nodig geweest om het klooster te verdedigen. Het was een mooi complex om in rond te lopen, met mooie kleuren van de wit (en soms gekleurde) gepleisterde muren, de rode bakstenen en de gele loofbomen op de binnenplaatsen.



In een van de gebouwen hebben we een kleine expositie over heilige iconen bekeken; de iconen werden vroeger eerst volledig beschilderd, maar al gauw gingen ze er steeds meer bladgoud in verwerken, totdat ze zelfs oude, geschilderde iconen gingen bedekken met een deksel van goud, zilver en juwelen dat heel de icoon met goud en glitter bedekte, behalve de gezichten, handen en eventueel blote voeten. Daardoor zijn met name hele oude iconen natuurlijk in feite goed bewaard gebleven door de eeuwen heen, omdat het merendeel van het schilderij nooit het daglicht ziet!



Onze lokale gids leidde ons verder kriskras rond op het terrein, en deed daarbij heel professioneel indien mogelijk andere groepjes vermijden (we worden steeds in onze groepjes gehouden, wij zijn de F.I.T. groep maar daarnaast zijn er nog een paar andere, grotere tourgroepen). En terwijl zij steeds tegen ons groepje stond te vertellen deed ik mijn best om rond te lopen en mooie foto’s zonder (al te veel) andere mensen erop te nemen... Ging best goed eigenlijk. En Jossi de zwerf-Australiër stond vaak met Hans te praten en moest lachen hoe met name ik zo steeds van hot naar her zwierf en snel om hoekjes en in gangetjes waar nog niemand was kiekjes te maken, maar toch altijd steeds weer terug bij de grote groep kwam.



Ze waren de kerk van het complex aan het restaureren, en gebruikte daarvoor stevige houten steigers. Ik had eerder gezien dat de deur open was en een ander groepje naar binnen ging, dus toen het aan het einde van de rondleiding door het centrale complex duidelijk was dat onze lokale gids niet van plan was erin te gaan, ben ik er even gauw naar toe gelopen om even binnen te spieken. Het was niet zo groot als ik dacht; ik denk een zijkapel van de hoofdkerk, en er stond een volledig met goud bedekte tombe, en natuurlijk veel schilderijen op de muren.



We hadden nog wat vrije tijd over omdat de bussen pas om 11 uur terug naar de boot gingen en het nu pas 10:30 was, dus Hans, ik en Jossi zijn nog even langs de buitenmuren van het klooster gelopen, om uiteindelijk nog even naar de spontaan opgezette souvenir stalletjes langs de weg te kijken voor we in de bus stapte.



Het was weer een kort ritje terug, en aangezien we pas om 11:45 aan boord moesten zijn, hadden Hans en ik nog ruim een half uur om even Goritsy te verkennen. We zijn in de richting van het vrouwenklooster gelopen, maar dat was toch wat verder weg dan dat het geleken had vanuit de boot, dus halverwege zijn we maar weer omgedraaid en teruggegaan via een andere weg. Niet dat dat vervelend was, want de huizen onderweg waren in de vreemdste en bontste kleuren geschilderd, en dus erg leuk om naar te kijken. Dat zal wel psychologisch zijn, je huis zo bont schilderen in een land met zulke lange, zware winters.



Iets voor 12 uur was de afvaart, en Hans en ik zijn voorop gaan staan om te kijken – dat is sowieso altijd leuk, al gaat het hier met deze rivierboot zo stilletjes en rustig dat je er amper erg in hebt... Los van het lekkere meeslepende Russische deuntje dat door de speakers klinkt bij iedere afvaart! We voeren langs het nonnenklooster dus dat hebben we ook goed kunnen bekijken vanuit het water – los van de hoofdkerk leek het een stuk vervallener te zijn dan het mannenklooster dat wij bezocht hebben.



Tot het tijd was om te gaan lunchen hebben we nog op dek staan praten met Jossi, en de lunch zelf was erg lekker. Het is blijkbaar vandaag Rusland dag of zoiets? Alleen op het schip of een nationale feestdag, dat is me echter niet duidelijk. Maar in iedere geval, krijgen we vandaag dus wat uitgebreidere maaltijd, en vanmiddag tijdens het varen dingen als Russische les, zingen en wodkaproeven.



Tegen het einde van de lunch, rond 14 uur, voeren we een groot meer op, dit was waar we van het Volga-Baltisch Kanaal overgingen naar de Volga zelf; leuk! Nu varen we de komende weken dus echt op de Volga zelf...



We hadden tot 15 uur even vrij, want dan begon de eerste Russische les van de reis; we waren eigenlijk te lui, maar zijn toch gegaan, en het was best leuk. De les werd gegeven door Marina zelf, die eigenlijk Engels-juf is voor Russen, en ze deed het leuk brengen. We hebben meer dan de helft van de les aan het alfabet besteed, dat totaal 33 letters heeft. Russisch is een van de moeilijkste talen ter wereld, met meer vervoegingen dan Duits, maar gek genoeg is het alfabet en de uitspraak relatief “makkelijk”, want iedere letter heeft een vaste klank en die verandert niet, zoals in veel andere talen, afhankelijk van waar hij zich in een woord bevindt. Dus met de uitspraken van de letters kun je al redelijk gauw Russisch “lezen” en uitspreken. Wat ook “makkelijk” is, is dat de Russische taal veel woorden uit andere talen leent en overeenkomsten heeft. Zo is het woord voor aardappel bijna identiek aan het Duitse “kartoffel”, en wordt supermarkt, restaurant, koffie en café bijvoorbeeld gewoon geschreven zoals het klinkt in Russisch schrift. Voor de rest is het een ramp om te leren!



In de middag werd het grote meer waar we van het Baltisch Kanaal overgingen naar de Volga weer een rivier, en hebben wij een hele tijd kunnen genieten van de prachtige oevers. Zoals gezegd, de oneindige bossen met lichtgroen, gele, gouden, bruine en oranje kleuren van de loofbomen samen met het diepgroen van de coniferen en de witte berkenbasten was een prachtig kleurenpalet langs de oevers. We hadden ons niet goede gerealiseerd dat het begin van de herfst hier zo’n mooi effect zou opleveren, en toen de zon aan het einde van de dag ook nog eens onder het wolkendek vandaan kwam en alles in een gouden gloed baadde was het effect compleet; we hebben echt zitten genieten van het uitzicht, prachtig!



Er was vanmiddag een wodkaproeverij waar we niet heen zijn gegaan, maar gezellig was het denk ik wel, want we konden zelfs in onze hut de muziek en zang horen. Het was later tijdens het avondeten ook wat rumoeriger dan anders... Wij hebben gewoon lekker een kopje koffie voor onszelf gezet; de individuele koffiefilters zijn een vaste toevoeging wat ons betreft voor de reiskast, ideaal!


Toen we om 19 uur gingen eten hadden de serveersters zich in Russische klederdracht gestoken, en kregen we als amuse echte kaviaar en wodka. Ik had keelpijn en sowieso nog nooit zoiets sterks als wodka geproefd, dus ik nam een nipje. Oef, da’s pittig spul! Het brandde niet zo intens in mijn keel als ik verwacht had, maar ik voelde wel een warme gloed in mijn keel, en mijn keelpijn was gelijk weg. Helaas kwam ie wel weer terug, dus misschien had ik door moeten nippen om er van af te komen?! Vooraf kregen we heerlijke blinis (Russische pannenkoeken) met zure room, als hoofdgerecht een soort Russische ravioli gekookt in bouillon, ook met zure room, en toe pistache-ijs met vruchten. Best lekker allemaal, vooral de ravioli waar ik best nog wat meer van had gelust!



Na het eten hebben we zoals gebruikelijk nog wat gelezen, getypt en spelletjes gespeeld voor het bedtijd was. En wat chips gegeten, want hoewel het eten erg lekker was, was het vanavond wel een klein beetje weinig... We hadden ook geen sla en soep gehad zoals andere avonden, dat vult goed.


free counters