6 oktober 2013: Yaroslavl

We mochten vandaag uitslapen, maar werden toch vroeg wakker; misschien ook wel omdat er een sluis gepasseerd werd ergens in de vroege ochtend, en dat toch met wat geluid gepaard gaat. In ieder geval, Hans zette op een gegeven moment de webcam aan en zo hebben we een prachtige zonsopkomst kunnen zien op de voorplecht, zo vanuit onze lekkere warme bedjes! Het was duidelijk dat het een hele mooie en zonnige dag zou worden – toch wel wat anders dan het lichtgrauwe grijze weer van de afgelopen dagen.


We zijn om 8:30 gaan ontbijten, en het was inderdaad stralend weer. Het ontbijtbuffet is redelijk uitgebreid, en vaak zijn er kleine warme hapjes zoals mini-pannenkoekjes. Vandaag waren er kleine dingen die leken op een hoopje aardappelpuree, maar gefrituurde zoete geitenkaas bleken te zijn. Best wel lekker! Omdat de kamermeisjes al weer druk bezig waren in onze hut zijn we na het ontbijt nog even gaan zitten in het zithoekje, om daarna in onze hut te kijken naar het voorbijglijdend landschap en te wachten tot we in Yaroslavl waren. Het was onderweg naar Yaroslavl al duidelijk dat dit een rijke, welvarende omgeving is; rondom de stad zagen we veel oude en nieuwe duren huizen en gebouwen.



We liepen een half uurtje achter op schema en kwamen niet om 10 uur maar om 10:30 aan in Yaroslavl – we meerden aan op een kade bij een promenade vol oude mooie gebouwen. En omdat we achterliepen op schema moesten we gelijk aan land gaan; het was dan ook druk bij de receptie en buitendeur!



Er stond hier in Yaroslavl weer een bus-toer op het programma; maar het was al gauw duidelijk dat er weinig kilometers gedaan zouden worden, want onze aanmeerplaats lag midden in het oud centrum! Na een kort ritje kwamen we bij een groot plein aan, waar volgens onze tafelgenoten die hier al eens eerder geweest zijn een “artisjokkenkerk” stond. Inderdaad, de uivormige koepels waren groen geschilderd en met ingewikkelde schubben versierd. Iedereen mocht uit de bus om foto’s te maken, en onze lokale gids zei al dat we wat tijd zouden hebben om rond te lopen, maar eerst zouden we samen de artisjokkenkerk ingaan…



De artisjokkenkerk heet de “Church of Elijah of our Saviour”, en is gebouwd in opdracht van rijke kooplui. Aan de buitenkant is het al een hele mooie kerk, maar van binnen is hij pas echt bijzonder. Los van het schitterende kleurrijke en vergulde altaar was ieder stukje muur en plafond rijk versierd met fresco’s in prachtige kleuren – fresco’s die blijkbaar nog helemaal origineel zijn, en niet gerestaureerd enkel schoongemaakt. Schitterend, het was net een juweeltje! Hoge ramen in de muren en in de torentjes op het dak lieten zonlicht binnen waardoor alles nog meer glom en blonk, echt heel bijzonder.



In een muur was een laag deurtje, en toen we daardoor heen gingen bleek er een vergelijkbare, maar kleinere ruimte naast te zijn. Wat we eerst hadden gezien was de zomerkerk, en dit was de winterkerk; lager, kleiner, minder en kleinere ramen die ook laag in de muren waren gemaakt, en in een hoek een kachel. Afhankelijk van het seizoen werd of de ene of de andere ruimte gebruikt!



We hadden voor deze kerk eigenlijk een fotopermit moeten kopen, á 100 roebel oftewel € 2,25 per persoon, maar al gauw was duidelijk dat niemand erop lette als je eenmaal voorbij de kassa was, dus we hebben onze kaarten lekker gratis vol kunnen schieten...



Nadat iedereen uitgekeken was in het prachtige kerkje kregen we zo’n drie kwartier vrije tijd, dus zijn Hans en ik naar een dichtbijgelegen markt gelopen. Het valt ons tot nu toe op hoe schoon de steden eigenlijk zijn en gehouden worden; regelmatig zie je straatvegers. En we moeten bekennen dat onze eerste indruk van het Russische verkeer (in ieder geval in deze steden) niet maatgevend lijkt te zijn; over het algemeen rijdt men best netjes eigenlijk. Rode stoplichten worden in het centrum van de steden een stuk serieuzer genomen dan in het stuk van het vliegveld naar de kade in St. Petersburg, en tot onze verbazing zijn voetgangers en zebrapaden heilig! Als jij op een zebrapad loopt of zelfs maar stapt zullen auto’s stoppen en wachten – voor de rest sta je onderaan de voedselketen als voetganger, maar toch, het is meer dan we verwachtte!



De markt was best leuk om doorheen te lopen, met name het aparte gebouwtje waar voedsel verkocht werd; de stalletjes met groente, fruit, specerijen en snoepjes hadden hun waren vaak prachtig uitgestald, en de verkopers deden ons steeds gedroogd fruit aanbieden om te proeven. We zijn helemaal door de markt gelopen, die in een straat tussen twee blokken gebouwen gebouwd leek te zijn, en toen door een ander straat terug naar de bus gelopen. We merkten dat er ook veel Russische toeristen waren, die haast nog gretiger souvenirs kochten dan onze bootgenoten… en, omdat het zondag was, was het druk op straat met mensen die een ommetje liepen of aan het winkelen waren.



Terug bij de bus werden we een paar straten verder gebracht naar een soort cultureel centrum, waar schilderijen en kunstnijverheid tentoongesteld werd. Hans en ik waren hier al gauw klaar en zijn buiten nog een ommetje gaan lopen voor we weer verder moesten.



De volgende halte was het stadspark dat om de ruïnes van het Kremlin gemaakt was. “Kremlin” is het Russische woord voor fort, dus heeft iedere oude stad wel iets van een Kremlin… het Kremlin in Yaroslavl was in ieder geval nu dus onderdeel van een mooi groot stadspark, waar ook een monument voor de gevallen soldaten en burgers uit de tweede wereldoorlog stond, met een eeuwige vlam die daarvoor speciaal van het graf van de onbekende soldaat uit Moskou gehaald was.



Ook bezochten we hier de Church of the Assumption, een grote, mooie kerk die in feite gloednieuw was. Deze kerk was gebouwd voor het duizendjarig bestaan van de stad in 2003, en al is deze kerk zelf wel amper 10 jaar oud, er heeft hier wel altijd een kerk gestaan, al zijn ze ook regelmatig voor wat voor reden dan ook afgebroken. De Church of the Assumption die er nu staat is in ieder geval een volledig nieuwe kerk, volgens nieuw plan gemaakt.



Het is geen museum maar een actieve orthodoxe kerk en we mochten er even in rondkijken, mits we niemand stoorde. Sommige mensen deden bij de ingang al een schietgebedje en buiging maken, en dan nog eens drie keer voor ze goed en wel de kerk zelf binnen waren. De kerk was rijkelijk versierd met iconen, waarvan sommige blijkbaar nog de oude iconen uit de oorspronkelijke kerk waren. En het was druk met mensen die kwamen bidden bij iconen of relikwieën; er stond een gouden tombe waar mensen kwamen bidden, kruisjes slaan en het glas bovenop kussen. Hans kreeg de kans om dichterbij te komen en zei dat er alleen een rode doek te zien was, daar onder lagen natuurlijk de relikwieën van een heilige.



Sommige van de iconen waren volledig beschilderd, maar anderen waren, zoals we in het museumpje in het klooster gisteren gezien hebben, bijna volledig bedekt met een dikke laag goud en zilver. Een icoon van Maria en jezus was zelfs bedekt met een gouden dekplaat die driedimensionaal bewerkte was, en het schilderij in een sculptuur veranderde!



Buiten de kerk stonden kerkklokken, en blijkbaar was het de bedoeling dat er nog een klokkentoren naast de kerk zou komen te staan die zelfs nog groter als de toch al niet kleine kerk zou moeten worden. We hebben nog een beetje in het park rondgelopen om de kerk, en gekeken naar het punt waar twee rivieren samenkwamen en Yaroslav de Wijze in 1003 de lokale volkeren bekeerde tot het Orthodoxe geloof, en de stad Yaroslavl stichtte. Blijkbaar zijn er tegenwoordig zo’n 50 kerken en kloosters te vinden in Yaroslavl, en waren het er vroeger veel meer, waarop bezoekers zeiden dat het leek alsof heel de stad een groot klooster was.



Als laatste punt op het programma bezochten we nog het Spazo-Preobrazgenskiy klooster, midden in de stad. Dit klooster viel ons na dat van gisteren in Goritsy echter een beetje tegen; het was dood gerestaureerd en er zat weinig ziel meer in. De poort was nog oorspronkelijk, volledig beschilderd in felle kleuren (echter wel in slechte staat), maar het grootste gedeelte van het klooster was bedekt onder een dikke laag witte verf. Zonde! Enkel nog wat gebouwtjes achterin het complex hadden nog wat dat op oorspronkelijke kleuren leken.



En er stond een klein kioskje achterin het complex dat met een hoog hek was afgeschermd. Toen we er langsliepen zagen we dat er een kooi in stond en je tegen betaling naar binnen kon; er werd een beer gehouden! Nu is het stadsembleem een beer, naar de woeste beer die Yaroslav zou hebben gedood, dus daarom werd dat arme beest daar natuurlijk gehouden. Marina vertelde dat de moeder door jagers gedood was geweest, maar gaf geen antwoord op Hans zijn vraag hoe mensen nu tegenover zoiets staan in Rusland.



We waren rond 14 uur aan boord en konden gelijk gaan lunchen. Er was vanmiddag nog een optionele excursie, aangezien we hier tot 20 uur vanavond blijven liggen, en die gingen niet lunchen maar kregen een lunchpakketje mee. Dus de eetzaal was voor twee derde leeg; alleen een deel van de F.I.T. groep was niet meegegaan; bij andere (veel duurdere) toeren zitten dit soort dingen vaak in de prijs inbegrepen. Tijdens de lunch legde de rivierboot “Viking Rurik” aan tegen ons aan; we keken daardoor vanuit de eetzaal recht de hutten in, en de Viking Rurik is duidelijk een duurder segment dat de MS Maxim Litvinov, want iedere hut heeft daarop zijn eigen stukje balkon. Nadeel daarvan is dat je dus alleen nog op het bovenste en onderste dek rondom het schip kunt lopen. Bij ons lopen mensen langs de ramen, maar dat is helemaal niet zo storend als je zou denken eigenlijk in de praktijk.



Na de lunch gingen we eerst terug naar de hut, maar het was zulk lekker weer, dat we besloten toch maar nog een klein ommetje te lopen aan land. We hebben een eindje langs de promenade gewandeld, en een stukje terug de stad in – waarop we zagen hoe dicht alles eigenlijk bij het schip was, want binnen de kortste keren stonden we alweer bij de kerk van Elijah… We zagen ook met eigen ogen nog eens hoe veel kerken er hier zijn, want ieder straatje waar we in gingen had of zelf een kerk, of zicht op eentje! In een straatje kwamen we bij een mooi klein kerkje met aparte klokkentoren die helemaal opengewerkt was aan de bovenkant, en net van suiker gemaakt leek.



Rond 16 uur waren we weer aan boord, na een kleine drie kwartier rondgewandeld te hebben, en hebben we nog tot een uur of 18 met onze beide ramen wijd open gezeten omdat het in het zonnetje gewoon te warm was geweest anders! En dat halverwege oktober in Rusland… Dat hebben we vaak, het besef dat we in Rusland zitten – Rusland spreekt toch wel tot de verbeelding tenslotte!



Toen het tijd was voor het avondeten stonden we buiten de eetzaal bij het zithoekje te wachten tot we naar binnen mochten, en raakte we aan de praat met een bejaarde dame over onze West-Afrika reis. Toen we naar binnen mochten kwam haar bijna 90-jarige man net aan, en bleek dat hij meegedaan had aan operation Market Garden in Nijmegen!!! Bovendien was hij ook nog eens de president van de veteranen-verengingen van Normandië… Dat is natuurlijk razend interessant voor Hans, die ook nog eens net toevallig een boek over die actie uitgelezen had, dus ik denk dat die twee nog wel eens zullen praten deze reis…


Tijdens het avondeten vertrokken we van de kade, maar al heel gauw lagen we ook al weer stil, en zag ik opeens dat een tankboot raar dichtbij ons lag. Het bleek dat we moesten tanken, want de tankboot kwam langszij – maar wat duurde dat lang, we hebben gerust 2 uur tegen elkaar aangelegen, en er kwam pas rond 22:30 weer beweging in ons schip terwijl we rond 20 uur weggevaren waren!



Ik ben sinds vandaag snipverkouden; dat is altijd zo irritant want je voelt je daardoor altijd zo ellendig met alles verstopt en snotterig. De keelpijn is in ieder geval zo goed als weg, maar ik heb spierpijn en een loopneus, bah! Hopen dat ik kan slapen en dat het morgen weg/beter is!

free counters