8 oktober 2013: Nizhny Novgorod

Ik ben uiteindelijk gisteravond vroeg naar bed gegaan, met een paracetamol tegen de koorts, want ik voelde me beroerd. Hans heeft nog een tijdje liggen lezen (handig die ereader, we hebben er tientallen boeken op staan), en is toen ook gaan slapen. Vanochtend voelde ik me een stuk beter, gelukkig!


Toen we opstonden merkte dat we al door de eerste van de twee geplande sluizen heen waren, en nu stillagen tussen de twee sluizen in – die redelijk dicht bij elkaar lagen. De bedoeling was dat we om 9:10 door de tweede sluis zouden varen, dus wij zijn gaan ontbijten en daarna naar buiten om dit te bekijken, maar er kwam maar geen beweging in het schip. Uiteindelijk zijn we pas om 11:20 erdoorheen gevaren, en al die tijd hebben we tussen de twee sluizen in gelegen, voor anker. Waarom het zo lang geduurd heeft, en waarom een aantal vrachtschepen die na ons door de eerste sluis kwamen toch voor ons door de tweede gingen, weten we niet!



En toen er eindelijk beweging in kwam en we de sluis in mochten (samen met een klein gravelschip) duurde het nog een uur voor we er eindelijk weer uit mochten… We waren onderhand al bang dat de stadstour in Nizhny Novgorod drastisch ingekort dan wel niet afgelast zou worden! Maar gelukkig kwam Marina ons met de lunch gerust stellen dat we uiteindelijk maar een uur later dan gepland zouden aankomen in Nizhny Novgorod, en de stadstour gewoon een uur later zou beginnen en een uur later zou aflopen.



Lang voor we aankwamen in Nizhny Novgorod merkte we dat er veel industrie langs de oevers was, en op een gegeven moment kwamen we bij een imposante brug aan die twee niveaus had; de bovenste was voor auto’s (en die had een imposante file erop!), en daaronder was een niveau voor de trein. Maar er stond ook een aparte spoorbrug voor de grote brug. Hans had gisteren het boekje “Rusland voor gevorderden” gelezen van Jelle Brandt Cortsius, en ik heb deze vanochtend gelezen; wat een heerlijke anekdotes, en sommige kwamen ons zelfs al een beetje bekend voor! Zoals het feit dat Russen niet doen aan groeten of knikken op straat, en je vreemd aankijken als je als buitenlander naar iedereen loopt te grijnzen en knikken… yep, dat hebben we al gemerkt!



Bij aankomst in de stad voeren we langs een enorme trap die tegen de helling aan gebouwd was, met bovenaan de grote rode baksteen-stadsmuren, vermoedelijk ook het Kremlin. We verheugden ons wel op dit Kremlin, want Marina had gezegd dat die erg kaal was, en dat kon betekenen dat die juist erg mooi was. Iedereen was enigszins opgelucht toen bleek dat we niet de lange trap zouden hoeven beklimmen, maar een eindje verderop aanmeerde. Het was inmiddels 16 uur, inderdaad precies een uur later dan oorspronkelijk gepland, en het regende voor het eerst deze reis fors. Dus Hans en ik deden ons goed inpakken en de opvouwbare parapluutjes meenemen die we speciaal voor deze reis geleend hadden. We zijn geen paraplu-mensen, maar in zo’n stad kan het misschien toch wel handig zijn om niet volledig doorweekt te raken…



De regen stopte eigenlijk grotendeels op het moment dat we in de bus stapte, dat was dus geen slechte timing! De oevers van de rivier bij Nizhny Novgorod zijn hoog en steil, en de oude stad en stadsmuren zijn hierop gebouwd; dat maakt best een indrukwekkende intree in de stad, door die steile helling omhoog te rijden. Aan de rivierkant zelf ligt meer de nieuwe stad, industrie met name. We reden als eerste naar het Kremlin, waarvan we beneden al de muren en torens gezien hadden; en stopte op een mooi uitzichtspunt van waaruit we door het Kremlin zouden lopen. Het uitzicht was echt schitterend, en we konden de monumentale trap van boven bekijken, en de rode baksteen stadsmuren waarachter de Kremlin lag. Voor de rest was de stad tot nu toe nog niet echt heel bijzonder mooi, ondanks de oude gebouwen – een beetje karakterloos leek het wel.



Dat gevoel werd verstevigd toen we het Kremlin zelf in gingen; het terrein van het Kremlin was om te beginnen erg groot, maar er was eigenlijk niets over van het Kremlin zelf behalve de bakstenen muren erom heen en een allegaartje aan overheidsgebouwen die kriskras door elkaar heen stonden, zodat je ook volledig het gevoel kwijtraakte dat je tussen eeuwenoude verdedigingsmuren stond en het hart van de oude stad. Ja, dit was wel het hart van de stad, het administratieve hart, maar zonder echt veel ziel of karakter te hebben los van het feit dat de gebouwen zelf best mooi kunnen zijn. Een beetje vreemd.



Helaas hadden we ook een stadsgids die graag veel stopte en dan ellelange verhalen hield, dus de groep dreef natuurlijk continu uit elkaar want wij zijn ook nog eens het groepje individuele reizigers dus een allegaartje mensen die graag zelfstandig reizen en rondkijken… ach ja… Hans en ik hebben in ieder geval de foto’s die we wilde maken, en hebben een tijdje staan kijken bij een aantal pantservoertuigen en dergelijke uit de tweede wereldoorlog die daar tegen de Kremlin muren stonden als onderdeel van een soort WW2 monument. Met name het stukje onderzeeër dat zo in een parkje dichtbij was weggezet was een gek gezicht!



Via de hoofdweg in het Kremlin liepen we langs een aantal monumentale panden en een mooi klein kerkje naar een uitzichtspunt waar Hans en ik gelijk zagen dat er weer een WW2 monument stond, met eeuwige vlam. Dat soort monumenten zijn altijd indrukwekkend. Het uitzicht was trouwens ook mooi.



Nadat we alles gezien hadden in het Kremlin, bracht onze stadsgids ons via een voetgangerstunnel naar de winkelstraat, dat een speciale voetgangerszone was. Hier kregen we anderhalf (!!) uur vrije tijd om rond te wandelen en te shoppen… Pffff. Ze vertelde er wel nog bij dat als we een (behoorlijk) eindje doorliepen we aan het einde van de winkelstraat een McDonald’s zouden vinden waar er gratis wifi was. Na een weekje drooggestaan te hebben (nee echt, we kunnen best lang zonder, maar gratis is gratis…) was dat wel een aantrekkelijk idee, en daarmee zagen we gelijk heel de winkelstraat, dus zijn Hans en ik stevig gaan doorstappen om tijd over te hebben voor andere dingen.



Onderweg zagen we een handjevol andere wifi-mogelijkheden, maar we hadden ons nu eenmaal ingesteld op de McDonald’s aan het einde van de winkelstraat dus daar gingen we ook heen ook. We stonden op het punt om braaf naar binnen te gaan en een goedkope consumptie te kopen toen ik merkte dat de wifi gewoon op straat beschikbaar was, dus we hebben uiteindelijk wel 20 minuten voor een Russische McDonald’s gestaan terwijl we de post binnenhaalde, het blog-reisverslag tot nu toe via www.ifttt.com naar ons blog verstuurde, keken of we nog geld op de bank hadden, en zelfs even hebben kunnen whatsappen met Hans zijn dochter, die op haar werk was en even online kon komen. Leuk!



We voelen ons tot nu toe trouwens steeds erg veilig in de plekken die we bezoeken, en het valt ons op hoe schoon de straten zijn; die worden duidelijk regelmatig geveegd. Maar we zien ook dat mensen in de winkelstraten de moeite nemen om hun vuilnis in de prullenbakken te gooien, wat natuurlijk ook bijdraagt. En mensen kleden zich zo netjes! Echt we kunnen er niet over uit en je pikt bootgenoten er zo uit op straat (zelfs diegene die je nog nooit echt gezien of gesproken hebt) puur doordat hun kleding minder duur en netjes is. Wat ook grappig is, zijn de hoofden die zich omdraaien op straat als ze je opeens Nederlands horen praten!


Nadat we alles digitaal weer bijgewerkt hadden zijn we onderweg terug naar het ontmoetingspunt nog even een supermarkt ingegaan om nog wat chips te kopen, en waren exact volgens afspraak bij het ontmoetingspunt. Terug bij de boot zijn we niet gelijk aan boord gegaan, maar we gingen eerst even in de buurt kijken bij een monument dat we in de bus hadden gezien. Het leek een monument voor zeelui uit de eerste wereldoorlog te zijn.



Om 19 uur waren we weer aan boord, en niet veel later konden we om 19:30 aanschuiven bij het avondeten. Helaas was het eten vanavond niet erg spannend geweest, en had Hans in zijn stukje vis enorm veel graten, wat de lol voor hem er aardig afhaalt. Om 20 uur, nog tijdens het eten, vertrokken we voor de volgende bestemming, en het was te merken dat iedereen een beetje moe was. Wij hadden gisteren in Plyos natuurlijk best wel wat gelopen, en vandaag naar de Macdonalds was ook een paar kilometer lopen geweest, dus we hadden onze beweging wel weer gehad voorlopig!


free counters