9 oktober 2013: Kazan

Vanochtend toen we opstonden was het weer eens stralend mooi weer. Een mooie zonsopkomt (op ons televisieschermpje vanuit bed gezien, dankzij de webcam), windstil water, en zo’n schelle zon, dat toen we na het ontbijt nog even naar voren liepen om te gaan kijken, de weerspiegeling op het water en de lage zon zelf gewoon te fel waren om naar te kijken. We hebben een tijdje in onze hut met de ramen open en onze jassen aan gezeten, om te luchten, en dat kwam goed uit toen bleek dat de enigste sluis van de dag er opeens aankwam.



We gingen dus naar buiten om te kijken hoe we door de sluis voeren, en in tegenstelling tot gisteren gingen we vandaag vliegensvlug erdoorheen. Het leek vandaag alsof we niet zo heel ver hoefde te zakken als bij eerdere sluizen, maar het is nog altijd wel effectief iets van 6-7 meter geweest vermoeden we. Het is alleen zo moeilijk om schaal in te schatten als je geen menselijke maat hebt om het mee te vergelijken – alles in zo’n sluis is nu eenmaal op grotere schaal gemaakt, waardoor het geheel kleiner lijkt dan het werkelijk is.



We zouden pas ’s middags rond 16 uur aankomen in Kazan, dus we hadden nog heel de dag voor ons, en hebben daarom in de ochtend lekker een kopje koffie met een stroopwafel genomen. We hebben een pak stroopwafels meegenomen, en een reep chocola, en meestal nemen we bij de koffie of een stroopwafel, of een blokje chocola. We doen er dus al heel de reis tot nu toe mee en vinden dat best knap van onszelf...



Er was vanochtend ook weer een taalles met Marina, waarbij ze met name een hoop woorden liet zien die uit andere talen geleend zijn en dus nog altijd herkenbaar zijn. Gek genoeg klinken veel van dat soort woorden Nederlands in uitspraak – Marina bevestigde toen we dat vroegen dat er natuurlijk veel invloed is geweest van Nederland vanwege de fascinatie van Peter de Grote met Nederland. De uitspraak is zoals al eerder gezegd niet zo heel erg moeilijk omdat de letters altijd dezelfde klank hebben; wat wel regelmatig verwarrend is, zijn de “westerse” letters die een andere klant hebben in het Russisch. Beste voorbeeld hiervan is “PECTOPAH”, dat je uitspreekt als “RESTORAN” – en dan is wel gauw duidelijk wat het betekent natuurlijk!



Ook vertelde Marina over een aparte eigenschap in het Russisch: mensen hebben net zoals wij “gewone” achternamen, maar spreken elkaar vaak aan met de voornaam en de vader’s voornaam. Met name schoolkinderen zouden dit dus doen in plaats van het woord “juf”, want dat soort omschrijvende woorden kennen ze niet meer sinds de communistische tijd. Toen was het makkelijk, iedereen was “kameraard”, maar daarna voelde het een beetje ongemakkelijk om elkaar opeens weer met meneer of mevrouw aan te gaan spreken, dus gebruikte ze “vrouw” en “man”, en blijkbaar (als ik het allemaal goed begrepen heb hoor) dus ook weer de oude stijl van het elkaar met de vaders voornaam aanspreken. Dus Hans zou Hans Pietovich heten, en dan met zijn achternaam er nog achter aan. Bij een vrouw is het dan “Pietovna”.



Het bleef heel de ochtend stralend mooi weer, en tijdens de lunch zagen we overal kleine vissersbootjes met een visser erin dobberen, en dreven er constant lange draden spinnenzijde langs over het water. Dat was een heel apart gezicht, ze werden door zachte briesjes enkele meters boven het water voort geblazen; waarschijnlijk jonge spinnen op zoek naar een andere woonplaats...



Rond 16 uur kwamen we aan in Kazan, de hoofdstad van de sovjet republiek van Tatarstan. Ik had geen idee dat er nog sovjet republieken bestonden, maar blijkbaar dus nog wel. Het is dus geen autonoom land, Tatarstan draagt nog wel rekenschap af aan Rusland, en waarschijnlijk ook belastingen, maar zoals wij het begrepen hebben ze voor de rest redelijk veel vrijheid om de regio te besturen zoals ze zelf willen. Ongeveer 50% van de bevolking van Tatarstan is Tataar, en de Tataren zijn van oudsher overwegend moslim. Maar de Tataren zijn blijkbaar religieus gezien tolerant, dus de moskeeën hebben wel minaretten maar er zal niemand om het gebed roepen, omdat dat mensen kan storen, en je vindt er gerust een schitterende moskee naast een minstens even schitterende orthodoxe kerk...


We werden na het aanmeren naar het Kremlin gebracht van de stad, en zagen onderweg al dat dit een wat andere soort stad is dan anders tot nu toe deze reis. Er zijn veel monumenten en oude gebouwen te vinden, en voldoende sovjet-stijl gebouwen, zoals in de meeste andere welvarende Russische steden, maar ook heel veel mooie moderne gebouwen. En als je rondkijkt zie je een bruisende, moderne, kosmopolitische stad. Veel meer nog dan alle andere steden tot nu toe deze reis. En er hangt ook een iets ander sfeertje. Het is Rusland, maar net niet, zo kun je het misschien nog het beste omschrijven...



Het Kremlin was groot, en net zoals Nizhny Novgorod volgebouwd met allerlei gebouwen uit allerlei eeuwen. We vonden het ook een stuk aantrekkelijker dan Nizhny Novgorod, maar alles was wel veel toeristische en meer stuk gerestaureerd. En we sloegen vooral steil achterover van alle QR-codes die je overal kon vinden om meer informatie op te zoeken over een bepaald gebouw, en er was zelfs een stads-wifi-netwerk (die het helaas niet leek te doen op onze buitenlandse telefoons)... Ongelofelijk!



Na een eerste introductie aan het Kremlin (helaas hadden we weer een stadsgids die graag al haar kennis aan ons kwijt wilde, en dat ook regelmatig en uitgebreid deed...) liepen we naar een mooi punt van waaruit we de moskee in het Kremlin konden fotograferen. Deze was in 2005 ingewijd ter ere van het millennium van de stad, het duizendjarig bestaan. Er was 18 jaar lang aan gebouwd, en de moskee leek alsof het zo uit een sprookje van 1001 nachten was getoverd.



We mochten zelfs in de moskee een kijkje nemen. We moesten plastic sokjes over onze schoenen aan – ze hoefde niet uit – en vrouwen moesten hun haar bedekken en mannen hun hoofd ontbloten. We mochten niet de moskee zelf in, helaas. Alleen in de centrale hal. En we hebben een hele tijd staan wachten in een nauw trappenhuis om naar een of ander balkon te mogen, waar maar beperkte ruimte was. We hadden zoiets van, al die moeite voor een of ander uitzicht, dat moet dan wel heel bijzonder zijn zeker... Dat was het ook wel, toen onze beurt kwam; het was namelijk een balkon binnen, hoog boven de gebedsruimte, van waaruit bezoekers toch nog de gebedsruimte konden bekijken!



Terug buiten liepen we geleidelijk richting een rand van de Kremlin muren van waaruit we een schitterend uitzicht over de rivier en de stad hadden. Onderweg liepen we langs een grote orthodoxe kerk, die vlakbij de moskee stond, en ik kon ze zelfs gebroederlijk samen op de foto krijgen...



Hierna liepen we naar een scheve toren, waar een Tataarse prinses zich ooit in wanhoop afgeworpen zou hebben, en hebben we de parlementsgebouwen bekeken, een paar hele oude graven en weer een uitzicht over de stad; nogmaals, het was aan alle kanten duidelijk dat dit een trotse, moderne, welvarende stad is. We hadden inmiddels al ruim 2 uur in de Kremlin doorgebracht, en nu was het tijd voor wat vrije tijd, dus werden we naar de hoofdwinkelstraat gebracht.



Hier hadden we een uur de tijd. Hans en ik hadden tijdens het rijden naar de Kremlin een glimp opgevangen van een kerk die volledig van baksteen was, en heel ornaat versierd, en we waren dus heel blij toen bleek dat die aan deze winkelstraat lag. Toen we erbij stonden bleek het echter enkel een klokkentoren te zijn! Daardoor niet minder mooi, toch een beetje vreemd om alleen een klokkentoren te vinden...



De winkelstraat was niet zo bijzonder, maar ik denk dat de helft van de winkels souvenirwinkels waren! We hebben hem even uitgelopen en in een van de winkels een petje specifiek voor deze regio gekocht, en zijn toen via de voetgangerstunnel naar de andere kant van de drukke straat gelopen. Daar was een groot winkelcentrum waar we even doorheen gewandeld hebben voor we besloten de supermarkt in te duiken en even rond te kijken. Onze stadsgids had verteld over een lokale lekkernij, nak nak, die bestaat uit stukjes knapperig deeg geweekt in een zoete plakkerige honingsiroop. In de supermarkt was er inderdaad een heel schap vol; erg bijzonder lekker zag het er niet echt uit (alle koekjes hier zijn met dat harde rare droge deeg dat je vaak in het buitenland vindt gemaakt) maar het zou duidelijk zoet zijn, dus we hebben maar een bakje gekocht.



Een van de gidsen van onze boot was er ook, zij was net aan het afrekenen en had een berg nak nak gekocht en nog allerlei andere dingen – we zien de bemanning vaak met tassen vol souvenirs weer aan boord komen na zo’n dagje, dat is zeker voor thuis straks! De bussen stonden klaar bij het ontmoetingspunt en brachten ons terug naar het schip, waar het inmiddels al weer bijna 19:30 was en tijd om te eten.



Het eten was vandaag erg onbevredigend (over het algemeen hebben we niet te klagen), maar gelukkig hadden we dus de nak naks om te snoepen... En het was inderdaad bijzonder lekker, zelfs al ziet het eruit alsof iets vreselijk mis is gegaan in de keuken! Mierzoet, natuurlijk, net zo zoet als Arabisch gebak, en je plakt aan alle kanten...


free counters