11 oktober 2013: Samara

Vanochtend legde we rond 9 uur aan in Samara, waar we om 9:30 zouden vertrekken op de stadstour. Hans en ik gingen op ons gemak om 9:15 van boord en verwachtte nog een tijdje te moeten wachten tot iedereen er zou zijn, maar heel de boot leek al in beweging, en onze bus was al bijna halfvol! Dat hebben we al meer gemerkt, mensen zijn hier veel sneller in beweging, en wat het is kunnen we niet plaatsen, maar het is heel typisch .Wij tweetjes zijn normaal gezien gewoon snel uit de startblokken, thuis al en op reis zeker, en normaal gezien staan wij daardoor altijd lang te wachten tot “de kudde” in beweging komt. Hier echter moeten we af en toe rennen om “de kudde” bij te houden! Met name oude dametjes die echt niet zo heel snel zijn, maar blijkbaar al bij het aanleggen bij de deur klaarstaan om aan land te gaan of zo? Dat moet wel haast. Zou dat een bepaalde riviercruise mentaliteit zijn die wij niet kennen omdat we geen ervaring hebben met deze manier van reizen?



Enigszins tot onze teleurstelling hadden een aantal mensen in de groep bedongen dat de geplande 3-uur bus rondrit ingekort werd tot een 1-uur busrit en 1,5-uur vrije tijd (oftewel winkelstraat). Wij houden juist van die bus rondrit, daarmee zie je zo veel van de stad – mits de gids een goed tempo heeft en niet de bus zelfs af en toe laat stoppen om hun verhaal maar door te kunnen blijven vertellen (zoals we in Kazan hadden). Gelukkig werd de busrit in de praktijk wel wat langer en hadden we gelukkig weer eens een stadsgids die een beetje tempo erin hield! Samara is trouwens pas in 1991 opengesteld voor buitenlanders.



Eerste fotostop was bij een katholieke kerk; begin deze eeuw, van buiten wel mooi maar van binnen niet erg bijzonder.



De tweede stop was veel beter, op het theater-plein, dat nu genoemd werd naar een belangrijke kunstenaar, wiens beeld in het midden stond. Het theater was erg mooi, maar met name een groot herenhuis ernaast was bijzonder; het was in een soort art nouveaux stijl gebouwd, erg apart en mooi. Sowieso is deze stad vol art nouveaux stijl gebouwen – ook oudere stijlen, zoals in andere Russische steden, maar dit is de eerste stad met zo veel art nouveaux gebouwen. Erg mooi. Iets verderop was een militair gebouw met op de gevel een of ander monument voor de oude sovjet republieken, wat ook wel grappig was om te zien. En in de verte was een soort oud fabrieksgebouw met vier grote schoorstenen die erg mooi in baksteen uitgevoerd was.



Dit plein was blijkbaar vlakbij Stalin’s bunker, een toeristische attractie in Samara. Stalin zelf heeft deze bunker echter nooit gebruikt, en wij hadden van te voren gelezen dat er erg weinig te zien was, dus die hebben wij overgeslagen. De volgende fotostop was op het Glory-plein, waar een groot monument stond ter ere van de vliegtuigbouw die in deze stad plaatsvindt, om de vliegtuigbouwers uit de tweede Wereld Oorlog te herdenken. Ook was er een mooi WW2-monument.



Hierna was het helaas tijd om te shoppen, dus werden we afgezet bij de verplichtte winkelstraat. Wij besloten daarop niet op de winkelstraat zelf te wandelen, maar in een grote slinger via zijstraten die de winkelstraat steeds kruiste. Dat was uiteindelijk zeker zo leuk als de winkelstraat, want zo hebben we veel mooie oude gebouwen in allerlei stijlen gezien, vaak ook in allerlei staten van verval. Want al is er veel mooie oude architectuur in deze stad, het merendeel ervan is ernstig verloederd.



Uiteindelijk zijn we ook over de winkelstraat zelf gaan wandelen, waar er veel schoenenwinkels waren. We bezochten een klein winkelcentrum, en een of twee schoenenwinkels. De Russische vrouwen zijn dol op hoge naaldhakken, en daar ben ik ook dol op, maar zij hebben dan ook nog eens graag torenhoge plateaus eronder en/of veel bling erop, en dat vind ik weer wat minder. Maar in een schoenenwinkeltje zag ik een paar zwart leren laarzen die én een naaldhak hadden, én een klassiek model zonder plateau, én in mijn maat, én een leuke prijs. Ze waren ook nog eens lekker gevoerd en de schoen zelf zat als gegoten. Ze hadden dus mijn naam erop – totdat ik ze dicht probeerde te ritsen… nu heeft de gemiddelde jonge tot redelijk jonge Russische vrouw benen als luciferhoutjes (of het zijn vormloze oude vrouwtjes), en dus waren deze laarzen die duidelijk al een wat bredere schacht hadden niet berekend op mijn Hollandse kuiten! Damn damn damn balen :-( ik had er al een plekje voor in de kast… Jammer! De verkoopster probeerde nog wat alternatieven te vinden maar mijn kuiten zijn gewoon te dik voor Russische laarzen, snif…



Om 13 uur was het lunchtijd en tijd om af te meren, dus we hadden lekker een middagje varen voor de boeg – heerlijk. Het was vandaag heiig weer, en niet koud; op het water leek het zelfs af en toe bijna mistig. Hans heeft na de koffie een dutje gedaan en ik heb gekeken naar deel drie van de geschiedenisserie over Rusland; deze ging over de eerdere generaties Romanovs, en dat was niet misselijk… de ene Romanov na de andere vermoordde diegene aan de macht om zelf op de troon te kunnen komen. Dit deel stopte bij de voorganger van Nicholas, dus de volgende aflevering zal wel gaan over het einde van de Romanovs.



Op de nieuwszender die wij kunnen ontvangen naast de webcam en een Russische zender heb je regelmatig iets wat “no comment tv” heet; dan worden er beelden (soms live) uitgezonden van iets wat op de wereld gebeurd is, waarbij wel de datum en plek genoemd worden, maar verder niets. Dat is fascinerend om naar te kijken, soms ook vreemd omdat je de context niet weet. Vandaag was er een stukje dat in Noord Koreaplaatsvond; Kim il Un die het mausoleum bezocht waar wij ook geweest zijn, en het monument van Kim il Sung in Pyongyang. En dat was heel leuk en heel gek om te beseffen dat we precies wisten waar hij geweest was en er zelf ook gestaan hadden!



Het eten aan boord is prima, we hebben niets te klagen en vaak is het ook erg lekker, maar in ieder geval altijd met zorg gemaakt en verzorgd. Zo hebben we nog nooit een ontbijtbuffet meegemaakt dat zo goed bijgevuld wordt, echt ongelofelijk er zal nooit iets opraken want de meisjes vullen altijd alles gelijk bij. De salades bij de lunch en avondeten zijn soms een beetje vreemde smaakcombinaties, wat soms wel, soms niet een succes is – maar je krijgt altijd een mooi opgemaakte en voor zover mogelijk verse salade. En er wordt altijd geprobeerd om te variëren, zelfs binnen de eentonigheid. Zo hebben we al meerdere avonden vis gehad, maar altijd anders en anders aangekleed. Dat is wel een stuk beter dan de eeuwige diepvries worteltjes-en-erwtjes overal bij op de MS Expedition in West Afrika!!! Alleen je kunt niet altijd 100% vertrouwen op het menu dat je de vorige dag hebt opgegeven als keuze. Zo zou er vandaag bloemkool zijn bij de visstick en aardappelpuree; maar die was nergens te bekennen – wel Kool, maar dat is toch iets anders… En gisteren kregen we geen pasta maar couscous. Goed, ok, technisch gezien is couscous een vorm van pasta, maar toch. Ach, het houdt het spannend moeten we maar denken!


’s Avonds merkte we dat er wat deining was; over het algemeen glijden we geruisloos en zonder enige beweging van het schip door het water, niet zoals op zee dat je voelt dat je vaart. Maar een enkele keer op deze reis, zoals een paar dagen geleden bij een groot meer, en nu dus (waarschijnlijk ook weer een meer, alleen dat kunnen we niet zien in het donker) is er een klein beetje deining. Vandaag is dan nog het “hevigst” van heel de reis – wat we op zee zachte deining zouden noemen. Ik heb vlak voor we naar bed gingen nog even gauw ons huiswerk gemaakt voor de Russische taalles van morgen; onze namen zoals ze klinken (dus niet per se geschreven zijn) in het Russisch opschrijven.

free counters