12 oktober 2013: Saratov

Vanochtend vroeg was het een klein beetje heiig en voeren we op een inmiddels behoorlijk breed geworden rivier. Hier in de omgeving van Saratov is de Volga dan ook op zijn breedste, en bij Saratov zelf zou een van de langste brug van Europa zijn, 2,8 km lang – of dit klopt weten we niet zeker, ons lijkt dat er veel langere bruggen zijn... Maar het is dan ook één van de langste natuurlijk. Toen we onder de brug voeren, vlak bij een paar wegwerkers, toeterde de bestuurder van de kraan opeens en gingen alle mannen enthousiast zwaaien naar ons! Dat was bijzonder, want de russen zijn best aardig, maar zoals Marina zegt, Russen glimlachen niet... Wij deden in ieder geval natuurlijk enthousiast terugzwaaien! Diezelfde brug is tijdens de oorlog blauw en wit geschilderd zodat Duitse piloten hem niet zouden zien tegen het spiegelende water en hem dus niet platbombarderen, en die truc werkte, de brug heeft de oorlog intact overleefd! Saratov zelf heeft geen gevechten meegemaakt maar diende als bevoorradingsplaats en ziekenhuis voor de steden die wel moesten vechten.



We meren normaal gezien altijd aan de oever aan, vaak bij een rivierterminal-gebouwtje. Vandaag werden we echter per shuttleboot van de Litvinov naar de wal gebracht. De Litvinov zelf lag voor anker een eindje van de kant vandaan. Wij denken dat dit is omdat de rivier weliswaar erg breed is hier, maar dus ook erg ondiep. Zelfs de shuttleboot meerde niet langs de kant zelf aan, maar bij een ponton die een eindje van de kant af lag. Toen wij over de loopbrug van de shuttleboot naar de kant liepen zagen we zelfs de bodem. Aangezien de Litvinov een diepgang van 2,8 meter heeft, is het hier dus waarschijnlijk gewoon veels te ondiep.



Vanochtend bij het inleveren van onze sleutel stond Marina bij de receptie. Dus ik heb ons huiswerk maar gelijk aan haar gegeven – we moesten het eigenlijk bij de receptie achterlaten. Ze had het niet druk dus keek het gelijk na. Oef, ik had bij Hans (die ik als eerste gedaan had) per ongeluk nog de N en S in Latijns schrift in plaats van Cyrillisch geschreven. Damn. Maar voor de rest had ik onze namen redelijk goed opgeschreven, zelfs al waren er in mijn achternaam nog wat lastige klanken. Mijn voornaam moest ik met de vergeten letter van het alfabet schrijven, de “Ë”, dat is een soort “joo” klank, namelijk; en daar had ik toen ik het uitvogelde nog een beetje over getwijfeld, maar volgens Marina was het inderdaad de beste keuze. Hans wordt dus “XAHC”, Jooske wordt “?C??”.


Om 10 uur kwamen we aan in Saratov, wat vanuit het water gezien een eindeloze strook bebouwing, torenflats en industrie was. Blijkbaar strekt Saratov wel 30 kilometer langs de Volga rivier. Rond 10:30 was iedereen met de shuttle overgebracht naar de kant en kon onze stadstour beginnen. Onze stadsgids bracht ons eerst naar een klein pleintje waar een standbeeld stond van een bekende Russische schrijver. Aan dit pleintje lag een mooi klein kerkje met fel geverfde koepels, en een icoon van mozaïek op de buitengevel waar mensen stopte om een kruisje te slaan en de icoon te kussen. Ook stond er een gebouw dat aan de voor- en zijkant in neogotische stijl gemaakt was, maar waarvan je bij een binnenplaats kon zien dat het oorspronkelijk gewoon een bakstenen gebouw was waarvan de ramen in boogvorm gemaakt waren. Een of andere architect had daarna alsnog besloten om het gebouw op te leuken en interessanter te maken...



De reden waarom we bij dit pleintje stopten, en uiteindelijk een half uur hebben doorgebracht, was echter het standbeeld van de schrijver, en een groot diorama dat de stad weergaf zoals hij vroeger was, en zoals hij nu was. Het diorama was lelijk en de papieren frontjes begonnen los te pellen, toch bleef onze stadsgids wel 20 van de 30 minuten bij het diorama doorvertellen... en al die tijd moest Marina tolken, want de stadsgids sprak geen Engels, en werd het groepje kleiner en kleiner totdat er nog maar 3-4 man bij hun stonden en de rest in wanhoop al lang rondjes om het plein aan het lopen waren of op de bankjes aan het zitten. Ongelofelijk! De gidsen die geen Engels spreken zijn het ergste, want die worden niet beperkt in hun uitgebreide betoog door een vreemde taal, en al doet Marina waarschijnlijk de helft weglaten, je bent toch ook nog eens altijd twee keer zo lang bezig, een keer in Russisch, een keer in Engels...



Na het diorama gingen we gelukkig een eindje rijden door de stad. Het was jammer dat de ruiten van de bus enorm vuil waren, maar we zagen toch nog af en toe mooie houten huisjes. De eerste kosmonaut ter wereld, Yuri Gagarin, kwam uit Saratov, dus daar werd natuurlijk ook continu over verteld, pfff... we werden een eindje buiten de stad naar Falcon Hill gebracht, een Tweede Wereldoorlog monument en tevens een oorlogsmuseum in de buitenlucht, omdat het vol stond met materieel uit de oorlog. We hadden hier maar een half uur de tijd en het complex was grootst opgezet dus Hans en ik hebben er even de pas ingezet, eerst naar het monument zelf, een hoge kolom met twaalf vogels en een mooi uitzicht over de stad.



De trap die naar het monument leidde bestond uit vijf delen; op ieder deel stond een jaartal, van 1941 tot 1945, en om dat jaartal heen stonden namen van Russische steden die in dat jaar gevechten meegemaakt hadden. Toen naar de eeuwige vlam, langs de namen van de gesneuvelden en een paar bustes van oorlogshelden, en daarna hadden we nog even tijd om rond te kijken met alle tanks, luchtafweergeschut en allerlei andere dingen die in een soort parkje tentoongesteld werden.



Er leek maar geen einde aan te komen, als we tussen de bomen keken zagen we overal weer andere dingen staan; er waren zelfs wat bunkers en loopgraven nagemaakt in de grond, en in de verte, waar we gewoon niet de tijd voor hadden, stonden nog vliegtuigen en zo! Al met al gaf het complex wel de indruk iets oorlogszuchtiger te zijn dan zoiets bij ons, trouwens. Bijvoorbeeld de posters aan de straatlampen gaven een triomfantelijke, trotse indruk...



Na dit complex reden we terug de stad in, naar het centrum waar we vlakbij de verplichte winkelstraat, maar ook een overdekte markt, werden afgezet voor drie kwartier vrije tijd – dat is al beter dan anderhalf uur vrije tijd, maar waarom als enigste keer zo kort als er daadwerkelijk ook iets te zien is behalve winkels! Ach ja, het plannen van zulke excursies is een ondoorgrondelijk mysterie...



In ieder geval, Hans en ik hebben genoten van de overdekte markt; alle etenswaar werd zo mooi en aantrekkelijk uitgestald, vooral de kleurrijke fruitstalletjes waren een lust voor het oog – en de broodjes, hapjes en kruiden een lust voor de neus... de hal was groot en lang, en eigenlijk, voor een voedselmarkt, kraaknet en schoon. Ieder stalletje was keurig afgebakend, zelfs de verse vis- en vleesafdelingen waren relatief gezien schoon, netjes en geurloos. Wat moet daar iedere avond geschrobd worden! We liepen als eerste over heel de lengte door het middenpad, genietend van al het lekkers... Hier was met name veel fruit, groente en kaas te vinden.



Toen we bij het einde van de hal kwamen zijn we via de vis- en vleesafdeling langs de rand van de hal teruggelopen naar het begin. Bij de vleesstalletjes lagen de steaks en ander vlees heerlijk uitgestald, en werden ze met enorme zware bijlen ter plekke op maat gehakt. Indrukwekkend... ook waren er wat bloemenstalletjes en een paar honingstalletjes die al hun potjes honing in keurige stapeltjes op de toonbank gezet hadden.



Langs de andere rand van de hal waren snoep- en koekstalletjes, met schitterende toonbanken vol snoepjes en koekjes, en ook veel hapjesstalletjes. We zagen bij een of twee van deze stalletjes hapjes die sterk leken op de kim chi en bijgerechten die we inNoord Koreakregen! Ook waren er hier kip- en konijnverkopers, en zelfs een stalletje met bollen en fruitstekken. Ik heb nog even getwijfeld of ik een Russische muscaatdruifstekje mee moest nemen voor onze tuin, maar we hebben het toch maar niet gedaan... te lastig om de komende week in leven te houden in onze hut!



Na de overdekte markt zijn we nog door een eindeloze half-overdekte markt gelopen, voor de lol natuurlijk maar ook een beetje met een doel. Hans zou namelijk zo graag bij de voordeur een welkomstmat willen leggen die in het Russisch geschreven is... Er was maar één stalletje die iets verkocht dat in de buurt kwam, en helaas waren die teksten gewoon in het Engels. Jammer! Marina had ons hiervoor al gewaarschuwd toen we haar vertelde wat we zochten (ze deed heel professioneel nauwelijks lachen), en het lijkt er op dat ze gelijk heeft...



Na onze zwerftochten door de binnen- en buitenmarkt werd het onderhand hoog tijd om door de winkelstraat te gaan lopen, want aan het andere einde hiervan, bij het pleintje met het diorama (brrr) stond de bus ons op te wachten. We hebben nog even een email-pauze gehouden buiten de McDonalds (lang leven de wifi van de McDonalds!), en een nieuw berichtje op ons blog geplaatst, en toen was het nog behoorlijk doorstappen om op tijd bij de bus te komen.



We hadden om 13:30 bij de bus afgesproken, waren iets voor 14 uur bij de haven waar we nog net een fotosessie van een bruiloft meepikte voor we in de shuttleboot stapte, en kwam om 14:25 pas weer aan boord van de Litvinov, waarna we ook gelijk wegvoeren. Lunch zou eigenlijk om 14 uur beginnen, dus we konden gelijk aanschuiven! De lunch was erg lekker, precies waar ik zin in had; pasta met ham en kaas saus... Lekker eenvoudig! Tijdens de lunch moeten we altijd aanvinken wat we de volgende dag willen eten, en meestal is er keuze uit iets met iets van vlees/kip/vis, en iets vegetarisch. En morgen is het thema van de dag, zowel voor de lunch als voor het avondeten, KOOL. Je kon er bijna niet aan ontkomen, het zat in bijna ieder gerecht... Ok, we zijn benieuwd!



Omdat we zo laat aan boord waren, waren we ook laat klaar met eten, en we gingen pas om 15:15 van tafel. Pffff. De middag hebben Hans en ik besteed aan een beetje rusten en een lekker kopje koffie – die individuele koffiefilters houden we erin, ideaal, en niet onbelangrijk, lekker! Hans is ook nog even gaan douchen ’s middags, om lekker op te frissen. Om 17:15 begon de derde Russische taalles van de reis, en Marina had de smaak te pakken gekregen – ze had wel vijf velletjes voor ons, sommige dubbelzijdig. Heel handig waren een hele reeks woorden en korte zinnen die je in winkels en restaurants kunt gebruiken, of in basis-communicatie, zoals “hoe heet jij?”, “mijn naam is” “nee dank je ik heb genoeg” enz. Heel handig! Verder was er weer een velletje met internationaal herkenbare woorden, en een velletje met dierenklanken. De dierenklanken die je jonge kinderen leert zijn echt vaak heel anders van land naar land; zo blaffen Russische honden “gav gav”, en paarden gek genoeg “i-go-go”. Het uitvogelen van de klanken en daarna wel dier er in godsnaam bij hoort leidde in ieder geval tot veel hilariteit!



Marina beloofde dat ze ons niet zou overhoren of naar voren roepen, maar streng is ze wel. En ze had ook deze keer weer huiswerk voor ons, en zelfs een proefwerkje om zelfstandig te doen voor de volgende les! Hans is van de woorden, hij vindt dat leuk om wat woordjes in andere talen te leren; ik ook wel maar ik richt me vooral op het alfabet, zodat ik borden en teksten kan lezen. Als je erop gaat letten in de steden zijn veel woorden inderdaad zoals Marina al aangaf goed te herleiden. Tijdens de taalles voeren we dicht langs een hele mooie oever van grijze kliffen – maar aan de andere kant van de boot was duidelijk hoe breed de Volga hier is. Een heel ander zicht dan de smalle Neva rivier buiten St. Petersburg.



Voor het avondeten stond er “pork ribs” op het menu, en dan denk je gelijk aan spareribs natuurlijk. Maar we hebben inmiddels wel geleerd dat wat wij denken dat iets is in het buitenland niet per se hoeft te zijn wat zij vinden dat het is. In dit geval zijn Russische pork ribs echter wel bijna gelijk aan spareribs, en we kregen vier kleintjes die zo mals waren dat het vlees zo van het bot viel, dus we hebben lekker gesmuld. Na het eten hebben we nog wat liggen lezen en spelletjes gespeeld tot het tijd was om te gaan slapen.

free counters