14 oktober 2013: vaardag

We hadden een slechte nacht gehad vannacht, met veel dromen en vooral bij Hans, veel wakker worden. Omdat het een vaardag was zijn we ook wat later opgestaan; ontbijt was van 8:00 tot 9:30, we zijn geloof ik tegen negenen gaan ontbijten. Echt, dat ontbijtbuffet wordt altijd zo goed bijgehouden, er zal nooit iets opraken want dan is het al weer aangevuld.


Het was vandaag een schitterende dag; helder, zonnig, gewoon erg mooi. En het landschap was ook erg mooi; wat meer steppeachtig met weidse vergezichten, gras en lage begroeiing. De rivier meanderde wat meer, er waren meer eilandjes en zandbanken, en ook wel wat bewoning hier en daar.



Marina hield vanochtend een praatje over Rusland vandaag; zij is 42 jaar oud en heeft precies de helft van haar leven met het Sovjet regime doorgebracht, en de helft zonder. Dus ze vertelde heel interessant hoe zij vroeger als kind en jongvolwassene dingen beleefde die “normaal” waren en hoe ze er nu tegenaan keek. Een van de redenen dat de jonge en wat oudere Russische vrouwen er tegenwoordig zo mooi uitzien is omdat in de Sovjettijd er maar een paar kleding- en schoenenfabrieken waren, die gewoon heel hun bestaan dezelfde modellen produceerde, want waarom iets anders produceren in een communistisch regime? Je wordt er niet meer voor betaald, je kunt er geen hogere prijzen voor vragen, en je opdracht was om dat ene te produceren dus dan doe je dat. Het resultaat was dat iedereen er hetzelfde uit zag natuurlijk. En de menselijke geest wil zich toch onderscheiden als individu dus iedereen, ook Marina’s moeder, probeerde de standaardkleding op te leuken met de beperkte middelen die ze hadden. De wat oudere vrouwen tegenwoordig en de jonge vrouwen reageren zich nu dus af met de mooiste schoenen, pakjes en jassen; nu kan het tenminste!



Zoals Marina vertelde, je wist tijdens het Sovjettijdperk in ieder geval altijd waar je aan toe was, het leven was constant en geregeld. Iedereen (in ieder geval de gemiddelde mens) was even arm, de prijzen bleven altijd hetzelfde (zo kostte een bruinbrood altijd 16 kopek, een witbrood decennialang 25 kopek), als je afstudeerde had je gewoon altijd een baan, en als je erg slim was zelfs keuze uit meerdere... Je kreeg een woning; weliswaar een schoenendoos, maar het was een woning... en je salaris was laag (een goede baan leverde zo’n 100 roebel per maand op), plus er was weinig keuze in etenswaar, maar er was tenminste eten, en de prijzen van eten en zo bleven tenminste ook laag. Voor sommigen is dit een reden om er nostalgisch op die tijd terug te kijken; toen was het leven eenvoudig. Nu is het ingewikkeld; sowieso is een kapitalistische maatschappij ingewikkelder, maar met alle crises en dergelijk van de afgelopen jaren wordt het er ook niet makkelijker op, plus alle ellende die Rusland door geweest is na de val van het sovjet-tijdperk...


Marina vertelde dat er veel “onder de toonbank” gehandeld werd; als jij toegang had tot goederen, omdat je een winkel had of de “juiste connecties” (ook zo’n belangrijk Russische term), dan had je het natuurlijk beter want dan kon je de betere goederen voor jezelf en je vrienden en familie houden. Haar vader was rijschooldirecteur, en ze hadden het thuis redelijk goed, in verhouding tot anderen: zo hadden ze een eigen auto, iets wat bijna niemand had, en hadden ze nog voor anderen een kleurentv. Marina realiseerde zich opeens dat haar vader ook “onder de toonbank” verkocht; voor wat extra’s verkocht hij rijbewijzen... En daarmee kon hij zich voor zijn gezin wat meer dingen veroorloven dan een ander. Haar moeder kocht een koe voor melk en kaas, en bewerkte een groentetuintje om ook maar wat extra’s te kunnen bieden aan haar gezien en bij te verdienen aan wat er over bleef...


Marina besteedde ook een deel van haar praatje aan mayonaise. Russen hebben een hele bijzondere, en hele hechte, band met..... mayonaise. Tijdens het Sovjetregime was het heel moeilijk om aan te komen en dus een bijzondere delicatesse, en nog altijd wordt het als een delicatesse gezien hoewel er nu natuurlijk geen tekort meer van is. Als gevolg daarvan is het een hele belangrijke rol gaan spelen in de Russische keuken, ze zijn er dol op en gebruiken het veel en graag! Wij zien dat zelfs al, en Jelle Brandt Corstius schrijft er ook over; met een Russische schoonfamilie en tijdens het rondreizen in Rusland kwam hij er ook heel vaak (vaker dan hem lief is) mee in aanraking... Zeker omdat hij nogal mager is en de Russische moedertjes het dus als hun heilige taak zagen om hem bij te voeren met vet voedsel!


Tijdens Marina’s studie kreeg zij een studiebeurs afhankelijk van haar prestaties, en omdat ze excellent presteerde, kreeg ze het maximum van 75 roebel per maand... Maar omdat de studie gratis was, huisvesting op campus was en een symbolisch bedrag van 21 roebel per jaar kostte, en de maaltijden in de universiteitskantine maar zo’n 50 kopek kostte, had ze natuurlijk een vorstelijk inkomen over, en kon ze zo op haar manier weer haar ouders een beetje ondersteunen. Het was een hele interessant lezing, met humor, en Marina kreeg dan ook uitgebreid applaus toen ze klaar was – ze werd er haast verlegen van! En beloofde de komende dagen nog wel meer te praten.


Het was zulk zacht weer dat we na het praatje en voor de lunch even een half uurtje buiten op het achterdek gestaan hebben in het zonnetje; zonder jas, Hans zelfs in een bloes met korte mouwen. Heerlijk!



Om 15 uur kregen we een korte briefing van Marina over de dag van vertrek; omdat iedereen in haar groep via andere maatschappijen geboekt heeft en dus andere vertrekdetails heeft, vroeg ze ons hier ook om om te verifiëren dat alles goed geregeld was. Wat dat betreft zijn we erg onder de indruk van de professionaliteit en goede organisatie van de organisatie aan boord en er omheen; de Litvinov is een van de drie boten van de Orthodox Cruise Company. Echt petje af tot nu toe, dat hadden we echt niet verwacht! Onze enigste “klacht” tot nu toe is dat de optionele excursies astronomisch duur zijn – maar die zijn optioneel, er is zat te zien en doen zonder de optionele excursies, en natuurlijk is het slim om ze duur aan te bieden want er zullen altijd voldoende mensen zijn die ze kopen!



Om 16 uur hebben we gekeken naar deel 1 van een driedelige documentaire over de slag bij Stalingrad, die erg interessant was. En des te “leuker” omdat we dingen herkende die we de dag ervoor nog gezien hadden, inclusief een shot van het beeldengroepje van de dansende kinderen. Maar wat een nachtmerrie is de slag om Stalingrad geweest, voor zowel Russen als Duitsers; het had geen strategisch waarde, het was enkel een belachelijk stukje egotripperij van twee mannen, Hitler en Stalin, ten koste van miljoenen doden...



We genieten van de zeildagen; de dag gaat echt wel snel voorbij, met de maaltijden en dingen zoals films en lezingen, maar daartussen hebben Hans en ik lekker de kans om met z’n tweetjes lekker knus in onze hut te zitten met een kopje koffie, een boek, wat druiven (heeeerlijke zoete druiven uit Volgograd!) wat chocola en chips, en het landschap aan je voorbij te zien glijden... Wat ons betreft genieten!


free counters