15 oktober 2013: Astrakhan

Vannacht, toen Hans al sliep en ik pas net in bed lag, om 23:30, was er opeens veel lawaai buiten voor zo’n laat tijdstip en ook veel licht – wat al helemaal raar is, want je vaart alleen op zo’n rivier en er is op de buitendeks enkel minimaal licht ’s nachts. Dus ik deed door de gordijnen gluren en we lagen vlak bij een ander passagiersschip, de Igor Stravinsky, waarvan de passagiers redelijk luidruchtig waren. Volgens mij is er iets van het ene naar het andere schip overgegeven, want de twee lagen op een gegeven moment echt tegen elkaar aan en toen was er applaus, voor ze weer uit elkaar dreven en ieder weer hun tegengestelde richting op voeren. Het geheel duurde niet lang, en Hans heeft het wel gehoord maar is er niet klaarwakker van geworden, dus die kon gelukkig weer in slaap komen, wat voor hem niet altijd een vaststaand feit is...



Om 7:30 werden we echt gewekt, er ging net een pilot van boord. Dat is voor het eerst deze reis, maar dat komt misschien omdat we hier in de buurt van Astrakhan meer in deltagebied komen, met moeilijkere navigatie. De stadstoer begon vroeg, om 9 uur, en zou rond 12 uur klaar zijn. Dan zouden we na de lunch nog een middagje vrije tijd hebben, en werd er een optionele excursie aangeboden naar een Kozakken dorp.



Via een paar omzwervingen werden we naar het Kremlin gebracht, dat voor het eerst deze reis nog houten torens had. Er waren drie kerken in het Kremlin, en een kapelletje. De grote witte kerk had een schitterende klokkentoren die als toegangspoort diende voor het Kremlin, en onze gids heeft een tijdje erbuiten staan vertellen terwijl ik rondkeek.



Er werd druk gerestaureerd in het Kremlin, overal zag je mensen bezig met de granieten bestrating en met de gebouwen zelf. De tweede, kleinere kerk, met donkergroene koepels, werd dan ook helaas gerestaureerd en was dus ook niet toegankelijk. Hans en ik hebben er nog even omheen gelopen, op zoek naar een deur die misschien nog openstond, maar alles was met grote hangsloten afgesloten. Jammer!



Toen liepen we door naar een klein kapelletje, die wel open was, maar niet meer dan een paar mensen tegelijk kon hebben. Officieel moet je je haar bedekken als vrouw, en je hoofddeksel afnemen als man, als je een “werkende” Orthodoxe kerk instapt. Maar we hebben al gemerkt dat de opzichters niet boos of zelfs enigszins opgewonden worden als wij als toeristen dat vergeten of niet zeker weten of we het wel of niet moeten doen. Er wordt helemaal niets van gezegd. Het kleine kapelletje was wel mooi, maar erg donker, en er stond een tombe in. En een plastic tank met heilig water... op de buitenwand was een icoon die mensen kuste en ervoor bogen en een paar keer een kruisje sloegen.



Hierna schoof het groepje langzaam door richting een van de poorten van de Kremlin wand waar een gebouwtje op stond, dat ook weer een kerk bleek te zijn. Ik zag dat er een traphekje openstond dus ik ging maar eens kijken of ik een kijkje in deze kerk kon nemen, en toen bleek dat de groep dat ook ging doen, ben ik maar naar binnengestapt. Het was half een religieus winkeltje, en half een kerkje, met weer alle muren beschilderd. Wel apart!



Na deze gebouwen in geweest te zijn hebben we nog een hele tijd rondgekeken op het terrein en heeft Hans nog een tijd staan praten met Marina en onze Russische tafelgenote (via Marina als tolk, ze spreekt zelf helaas bijna geen Engels) over Rusland nu en vroeger.



Op een gegeven moment bewogen we weer richting de eerste, grote kerk, en terwijl Hans nog altijd stond te praten over Rusland, ben ik de grote zomerkerk in geweest. Deze kerk was in 2000 geloof ik gebouwd of herbouwd, maar hij was wel bijzonder. Hier in Rusland worden nieuwe kerken bijna altijd exact volgens het model en plan van de oude, oorspronkelijke kerken gebouwd, die meestal in de tijd van Stalin verwoest werden. En dat wordt zo goed gedaan dat je nauwelijks ziet of een kerk oorspronkelijk is, gerestaureerd, of nieuw opgebouwd. Echt storend vind ik het niet, tot mijn verrassing, vaak is het wel mooi gedaan – maar uiteindelijk is iets origineels zoals het klooster bij Goritzy of het geverfde kerkje op het plein in Yaroslavl natuurlijk wel het allermooist.



De zomerkerk had, naast de vele iconen, ook veel ornate houten lijsten, en de vijf torens bevatte vijf grote schilderijen van christus, Maria, de heilige geest, god en nog een weergave van christus geloof ik. Ook waren er op twee kolommen twee bijna identieke iconen van Maria, helemaal versierd met allerlei glimmende kralen. Wat ik zelf ook erg mooi vond, was dat de zwarte leistenen plavuizen met mooie, eenvoudige patronen gegraveerd waren.



Ik had er eerst geeneens erg in dat er ook een winterkerk was, tot ik buitenstond en mensen van onder de trap vandaan zag komen. Dus toen ben ik ook daar even gaan kijken, en waar de zomerkerk hoog, luchtig, licht en een beetje statisch was, was de winterkerk veel donkerder en sfeervoller. Hier werd ook actief gebeden door vijf vrouwen waarbij de voordrager (een non? Helemaal in het zwart) regelmatig een regel zong tussen het voordragen door.



Er stonden enkele tombes in deze winterkerk, en mensen kussen hiervan het glas, slaan een kruisje, en sommige knielen en kussen zelfs de grond voor de tombe zelf. Dat geldt overigens ook voor de iconen, die vaak in een glazen kist zitten omdat ze zo veel en vaak aangeraakt worden. Ongelofelijk wat een passie... Er was in een andere hoek van deze kerk een priester bezig een dienst te houden voor een man die ernaast stond, en ik weet haast zeker dat ik in een andere hoek nog een priester of non zag. Het plafond van deze winterkerk was haast nog kleurrijker dan de zomerkerk – zo erg zelfs, dat mijn foto’s van bij de ingang groen uitslaan terwijl er helemaal niet eens zo heel veel groen in het plafond op die plek is!



Ik wees Hans toen ik buiten kwam nog even op de winterkerk, en hij is toch even gauw gaan kijken samen met een andere man die onderhand de kerken wel een beetje beu begon te worden en buiten was blijven staan om met Hans te kletsen. En toen de mannen klaar waren moesten we al weer door, naar de Tatar-Bazar. Maar eerst nog een eindje door de stad kriskrassen, terwijl onze stadsgids van alles vertelde.



Astrakhan is bekend om zijn verse en gerookte vis en steurkaviaar, en de Tatar-bazar is dan ook een markt die veel vis verkoopt, naast vlees, groente en andere zaken. Hans en ik vinden markten altijd leuk om doorheen te wandelen, en deze rook dan ook nog eens over het algemeen heerlijk, door al die gerookte vis! Om honger van te krijgen, en het is dat we goed gevoerd worden en gerookte vis in je hut enorm gaat stinken, anders hadden we zeker wel wat geproefd...



We hebben een tijdje rondgelopen binnen en buiten, en toen we een rijtje met winkeltjes tegenkwamen die allerlei huishoudelijke producten verkochten, zijn we weer op zoek gegaan naar de deurmat. Helaas, uiteindelijk wisten we zelfs een stapeltje deurmatten te vinden waar “welkom” op stond, maar uiteraard, gewoon in het Engels... Zucht, ik denk niet dat het nog gaat lukken!



Na de markt zijn we teruggebracht naar het schip voor de lunch, en toevallig kwam ik erachter dat het wifi-netwerk van het schip het opeens weer deed! Traag, en slecht, maar we hebben toch nog even een beetje kunnen internetten tijdens en na de lunch, de mail binnenhalen, en Hans heeft nog even met zijn dochter kunnen whatsappen... na de lunch zijn we nog een eindje gaan wandelen, en het was onderhand gewoon warm, rond de 14-15 graden met een lekker zonnetje! Net warm genoeg om zonder jas te lopen, maar we moesten ze wel meenemen want in de schaduw werd het dan killer.



Het was in ieder geval een lekker wandelingetje van zo’n drie kwartier, en we waren verbaasd hoe dichtbij het Kremlin eigenlijk was! Hans heeft onderweg nog een hoop foto’s van vuilnisbakken kunnen maken voor zijn verzameling Russische vuilnisbakken; ja, het is best bijzonder hoeveel verschillende vormen die kunnen aannemen! We zochten eigenlijk een winkelstraat maar meer dan wat verdwaalde winkels kwamen we niet tegen. Ach ja, we hebben in ieder geval even de benen gestrekt!



Terug aan boord hebben we nog even met het receptiemeisje Kate gekletst en haar nog wat Nederlandse woorden geleerd, en zij vertelde dat er vandaag een groep van zo’n 15-20 man van boord gingen; de toergroep iventus, die 10 hutten hadden bezet. De rest van de passagiers gaat echter gewoon mee tot het einde. Hans had eerder vandaag begrepen dat een aantal van de hutten bezet worden door Russen die vrienden van de rederij zijn en tegen kostprijs meereizen, en onderweg kwamen er hiernaast ook nog een paar familieleden van bemanningsleden aan boord. Twee van de totaal 8 minisuites zijn bezet door Russen die duidelijk vrienden van de rederij/eigenaren zijn, en we snappen dus nog minder waarom wij een upgrade gekregen hebben. Omdat we zo vroeg geboekt hebben? Of is het gewoon een foutje geweest omdat wij specifiek een hut op deze verdieping wilde hebben, en ze dat verward hebben met een minisuite?? We gaan het niet vragen, dat weten we wel!



De rest van de middag hebben we besteed aan koffiedrinken, rusten (ik had bijzonder weinig energie vandaag), en lezen/spelletjes. Na het avondeten (wat niet slecht was hoor, maar weinig substantieel) hebben we nog een beetje gesnoept en nieuws gekeken, voor het tijd was om naar bed te gaan.


free counters