18 oktober 2013: vaardag

Gelukkig hadden we vannacht niets gemerkt van de sluizen waar we doorheen voeren; er waren er vier volgens het vaarschema. Toen we vanochtend opstonden rond 8:15 was het behoorlijk mistig buiten, en merkte we dat we stil lagen. Eerst leek het alsof we in het riet lagen, maar toen we buitenstonden zagen we dat we aan een soort kade lagen, met dezelfde mooie sovjetlantarenpalen als bij de sluizen. Alleen, door het mistige weer zag je niet ver om je heen, dus geen idee of we inderdaad bij een sluis lagen of niet!



We zijn na het ontbijt nog even buiten gaan staan, in onze korte mouwtjes, en het was niet warm maar toch zeker niet koud; ergens rond de 15 graden. Zo ver we konden zien in het mistige weer lagen we aan een betonen kade in het midden van niets, met alleen riet en een klein, kronkelend rivierkanaal voor ons. We vroegen ons zelfs af of dit nog wel het Volgo-Don kanaal was, het leek zo klein! Toen we een uurtje later, rond 10 uur, weer naar buiten gingen omdat het kamermeisje schoon wilde maken, was de mist al een heel eind opgeklaard en zagen we dat we inderdaad vlak bij de sluis lagen. En er was een klein dorpje vlakbij, en eigenlijk precies terwijl we buitenstonden begonnen we weer te varen. De laatste sluis was om 5 uur vanochtend geweest, dus we hadden dacht ik zo’n 5 uur stilgelegen; ik ving later tijdens de lunch op dat dit vanwege de mist was geweest.



We hebben ’s ochtends lekker nog een kopje koffie genomen met onze laatste stroopwafel… Inmiddels drie weken oud en enigszins gedeukt, toch is het ideaal reisvoer want stroopwafels blijven altijd lekker, zeker als je op reis bent en niets anders hebt!


Om 11 uur hield Marina samen met haar twee collega’s van de andere twee Engelssprekende groepen Saga en Noble Caledonia (wij zijn de FIT groep, oftewel het bij elkaar geraapt zooitje) een “round table” praatje. Men had gisteren de kans gehad om vragen te verzinnen over alles wat ze graag nog wilde weten over Rusland, en deze bij de receptie achter te laten, en die zouden ze nu dus gaan beantwoorden. Uiteindelijk heeft het wel anderhalf uur geduurd, en het was best interessant. Eerst deden ze zichzelf nog eens netjes voorstellen; alle drie komen ze uit Rostov-aan-Don of daar omstreken, en met name Marina en Alexandra hadden gedegen opleidingen in talen en sociale wetenschappen en jarenlange ervaring in doceren (Marina commercieel, Alexandra op de universiteit) en was dit hun zomerwerk. De laatste, Tanja, was in tegenstelling tot deze twee veertigers een jong meisje van begin 20, die pas net deze zomer was afgestudeerd, en als eerste baantje een paar maanden op dit schip werk had weten te vinden.



De belangrijkste vraag was, uiteraard, wat ze van Poetin vonden. Marina’s antwoord was erg uitgebreid en ze raakte een beetje verstrikt in haar Engels omdat ze zo bevlogen raakte, maar het kwam erop neer dat het een wat charismatischere versie is van wat ze vroeger vaak gehad hebben (dictators), en dat hij een loopje met de democratie neemt, maar dat hij ook wel wat goeie kanten heeft. Alexandra’s antwoord (zij is degene die doctor is en doceert aan de universiteit) was omfloerst en diplomatisch en gaf eigenlijk geen mening. Tanja’s antwoord was dat van een jong en onervaren meisje; ze vond hem helemaal geweldig.



Het was een heel interessant gebeuren, vooral om de verschillen tussen de drie dames te zien; Marina loopt over van enthousiasme en geeft hele uitgebreide ingewikkelde antwoorden waarbij ze soms misschien een beetje te eerlijk is, Alexandra is heel voorzichtig met wat ze wel en niet zegt en zegt als resultaat dus inhoudelijk heel weinig, en Tanja gaf een beetje dommige antwoorden. Wel is duidelijk dat de twee oudere dames, die het Sovjetregime bewust meegemaakt hebben, ondanks alle ellende nog altijd passioneel zijn over hun land, en er willen blijven wonen en werken, net zoals met hun vele anderen.


We kregen ook antwoord op wat de fontein met de zes kinderen en de krokodil nu eigenlijk precies symboliseerde… Het is gebaseerd op een populair sprookje, over een slechte piraat Barmalee, die zes brave kinderen aantrok om mee te doen met zijn piraterij, die dachten dat het een spelletje was, tot ze erachter komen dat hij zo slecht was. Gelukkig redt een krokodil de situatie door de piraat in te slikken, waardoor de kinderen blij zijn dat ze gered zijn en er om heen dansen. De rest van het verhaal is dat de piraat smeekt om vrij gelaten te worden en dat hij braaf zal worden, en de kinderen dat geloven dus de krokodil hem uit laten spugen, waarop hij inderdaad braaf wordt en de beste bakker ter wereld… Hmm, sommige sprookjes zijn wel heel vreemd als je ze uit context haalt en vertaalt!


We hebben vandaag weer een paar keer op dek gestaan, het was echt heerlijk zacht weer. We hebben ook een paar uur gewoon het raam open gehad, heerlijk! Het landschap vandaag was wel mooi; grasland en riet, echt een beetje steppeachtig. En af en toe een dorpje of zelfs een keer een Sovjetstijl hoge appartementencomplex, zo te zien in net midden van niets! Het kanaal was af en toe smal, niet meer dan een klein riviertje (zoals vanochtend toen we stil in de mist lagen), maar af en toe werd het wijds en open moeraslandschap, of een groot meer – met dikke rietbegroeiing langs de kanten en soms zelfs kleine eilandjes van riet.



Over het algemeen zag je alleen bomen in de buurt van dorpen, de sluizen of andere menselijke dingen, en de sluizen waren echt schitterend; al waren ze niet zo ornaat als de eerste, vaak zag je bustes van beroemde Russen langs de kant staan, overal die mooie hamer-en-sikkel lantarenpalen, en vaak waren de sluisgebouwtjes ook mooi versierd met gebeeldhouwde schilden, vlaggen, speren en andere triomfantelijke dingen…



Om 15 uur werd de dvd van deze bootreis zelf uitgezonden, die je dus kon kopen voor 30 euro. Het duurde een uur en we moesten wel lachen; het eerste half uur was alleen maar materiaal van de standaard St. Petersburg – Moskou reis, waar af en toe shots van ons tussen gemonteerd waren. Maar zo zagen we plekjes langskomen die we niet bezocht hadden (Moskou zelf hadden ze nog net wel weggelaten), en zagen we dingen die we niet gezien hadden in de steden waar we wel geweest waren, of dan was het bijvoorbeeld hoogzomer, in plaats van herfst. Ook de rest van de reis (waar opeens de steden niet meer gelabeld waren en je zelf moest gokken waar het was) was een mengelmoes van “vers” materiaal, en shots van dingen die we helemaal niet gezien hadden in die steden, en shots uit het verkeerde seizoen…



Zo was er in Mandrogi een shot van kinderen in een paardenslee, met korte mouwtjes, terwijl we daar toch echt in onze winterjassen rondgelopen hadden! Na Yaroslavl werd de hoeveelheid origineel, “vers” materiaal wel wat meer, maar ik had de indruk dat een of twee steden overgeslagen werden, en andere plekken weer extreem uitgebreid behandeld werden. In Plyos werd bijvoorbeeld ieder van de acht kerken getoond, terwijl bijna niemand in Plyos echt uitgebreid het dorp ingegaan is zoals wij, omdat de meesten op de excursie gingen naar Vladimir en Suzdal die tot 20 uur ’s avonds duurde! En in Samara werd eigenlijk alleen shots van Stalin’s bunker getoond, en in Ulyanovsk eigenlijk alleen shots van het Lenin-museum, terwijl we in die plekken wel meer dingen gezien hebben… We hebben in ieder geval wel gelachen dus, en zullen de DVD niet kopen vermoed ik!



Om 18:45 was het tijd voor de afscheidscocktail van de kapitein, met champagne (en sinasappellimonade voor de niet-drinkers). Precies op dat moment gingen we net de laatste sluis van het Volga-Don kanaal in; dus de kapitein was wat later, en ik ben nog even naar buiten gerend voor een foto van de triomfboog. De kapitein, dokter, restaurantmanager en tourmanager stonden stijf op een rij en Marina stond ernaast te tolken… het stijve werd nog eens extra benadrukt door het feit dat Marina moest tolken en ze ondertussen dus maar stokstijf bleven staan! Maar hij hield een kort praatje, net als de tourmanager, en bedankte ons en toastte op ons en elkaar. Het was in ieder geval bemoedigend dat de kapitein sinaasappelsap nam; hij moest nog rijden tenslotte…



De kapitein had alleen wel erg slecht nieuws; door de mist hadden we geen 5 uur vertraging opgelopen, zoals ik dacht, maar 10 uur! We hadden dus vanaf een uur of middernacht al stilgelegen, dat verklaart ook waarom Hans geen last van de sluizen in de vroege ochtend gehad heeft, want daar waren we helemaal nog niet doorheen gegaan… En hoewel ze hun uiterste best gingen doen om die tijd in te halen, en ook wel dachten er wat tijd van terug te kunnen winnen, leek het er dus op alsof we pas ’s avonds in Rostov-aan-Don zouden aankomen, in plaats van ’s middags (en dat we het plaatsje er vlak voor, Starocherkassk, helemaal over zouden slaan).



Omdat het bijna de laatste nacht was, kregen we vanavond dus een Captain’s dinner; een salade met kaviaar, een klein potje uit de oven met kaas en paddenstoelen, Russische vleessoep, zalm of lam als hoofdgerecht, en roomtaart met vruchtenvulling toe. Niet slecht, het eten hier aan boord was veel gevarieerder, even mooi opgemaakt, en minstens net zo smaakvol (ik denk eigenlijk zelfs wel meer) als het eten aan boord van de laatste cruise met deMS Expedition.



Tussen het hoofdgerecht en het toetje liepen de serveersters opeens mysterieus te doen met dienbladen die ze naar de zithoekjes buiten de eetzalen brachten. Toen ging het licht opeens uit, behalve in onze hoek van het schip, toen kwamen de serveersters binnen maar stopte bij de deur want de geluidsinstallatie deed het niet, dus ze moesten even wachten terwijl de barman verwoede pogingen deed om deze op gang te brengen… Eindelijk deed hij het en blèrde “Goodbye” de eetzaal in terwijl de meiden met dienbladen vol glaasjes met kaarsjes rondliepen. In onze hoek ging het effect een beetje verloren omdat het licht nog aan was, maar eindelijk vond iemand het juiste lichtknopje en gingen die ook uit, net toen de meiden aan hun tweede rondje begonnen, en de glaasjes gingen uitdelen bij iedere tafel. Zo voeren we even een paar momenten door, in het donker met alleen de lichtjes, heel sfeervol…



Toen werd de muziek zonder pardon onderbroken, de lichten gingen weer aan, en liepen de meiden bliksemsnel door de eetzaal met mooi versierde roomtaarten, voordat ze de vuile borden wegnamen en het toetje gingen uitdelen. Overigens heb ik nog nooit een captain’s dinner meegemaakt waar de kapitein zelf niet aanwezig is, maar hier aan boord van de Litvinov dus wel! Het zou sowieso lastig zijn als er een kapitein’s tafel is, want hij spreekt geen woord Engels…



We hebben lang getafeld, en waren pas na 21 uur terug in onze hut; je kunt goed merken dat we er de vaart in houden, we varen nu al een paar uur op een meer of reservoir en de Litvinov stoomt flink door, de deur trilt er helemaal van en je voelt de motoren onderin het schip. Wat is het wat dat betreft heerlijk dat we op dek 4 zitten; iets wat we sowieso al geboekt hadden – de upgrade was alleen een heerlijke, onverwachte luxe bonus…


We zijn om 23:15 nog heel even aan dek gegaan om een frisse neus te halen voor we naar bed gingen; het was (bijna) volle maan en een klein beetje bewolkt, en er lagen in de verte een aantal schepen in het water. We voeren al een tijdje op open water, een soort reservoir of binnenzee, en het was duidelijk dat we vol gas aan het varen waren; de motoren zijn nog altijd niet echt lawaaiig, maar nu hoor je buiten een zacht, diep gebrom en getril en hoor je het schip echt door het water snijden, terwijl op de optimale snelheid je bijna niets hoort, zelfs het water niet.

free counters