19 oktober 2013: Rostov-aan-Don

Het is een hele slechte nacht geweest; er was gisteravond om 21:30 namelijk een feest, en het leek alsof die tot 2:00 uur doorgegaan is. De Rachmaninov bar, waar het feest was, ligt precies boven onze hut en het klonk dus af en toe alsof ze de klompendans deden! Met name Hans heeft daardoor dus heel slecht geslapen, want hij werd continu wakker – en als hij wel sliep had hij nachtmerries. Bah! Maar we konden in ieder geval merken dat er nog altijd vol gas gegeven werd, het schip trilt en bromt aan alle kanten vergeleken met anders. Maar veel tijdwinst zullen we niet gemaakt hebben, want de optimale snelheid is zo’n 22 km per uur, en de maximale 25,5 – dus zelfs als ze al die tijd vol gas geven zullen ze niet meer dan een paar uur van de vertraging van 10 uur af weten te snoepen. Ach, het maakt ons niet zo heel veel uit; het plaatsje Starocherkassk en Rostov-aan-Don zijn wat ons betreft gewoon nog extra steden op het lijstje en niet dingen die we per se hoefde te zien.



Het landschap is weer helemaal anders; we zitten weer in het zelfde soort beboste landschap van de eerste paar dagen. Het was nog een beetje heiig vanochtend maar we hebben steeds doorgevaren dus echt mistig is het waarschijnlijk niet meer geweest vannacht. Op ons programma voor vandaag (iedere avond tijdens het eten wordt het programma voor de volgende dag onder de deur van de hut geschoven) staat alleen ontbijt, lunch en een Russische film om 9:30, en de mededeling dat er pas na 9 uur meer informatie gegeven kan worden ovee de daadwerkelijke aankomsttijd in Rostov en dus het verdere programma.



Na het ontbijt hebben we nog even op dek gestaan, en de ramen van de hut opengezet om wat te luchten. Om 9:15 was de verwachtte aankondiging, we zouden pas om 23 uur aankomen in Rostov-aan-Don, en Starocherkassk doen we helemaal niet meer aan dus. Ach, het is zoals we al verwachtte; ze hebben er wat uurtjes afgekregen maar niet veel natuurlijk, dat is fysiek gewoon niet mogelijk geweest. Om 9:30 begon de film; in 1958 geplaatst, “Moskou does not believe in tears”, volop in de Sovjettijd dus, en uiteraard een zwaar geďdealiseerd beeld van het Rusland van toen. Hij was weer nagesynchroniseerd, maar redelijk netjes, in ieder geval met verschillende stemmen! Het verhaal was te ingewikkeld om te volgen, maar wel grappig om die beelden te zien af en toe. Om 10:30 begon deel twee, en om 12 uur was hij uiteindelijk eindelijk klaar! We hebben hem dus maar aan laten staan als achtergrondgeluid en ondertussen lekker ons laatste kopje koffie genomen, naar buiten gekeken en af en toe op dek gestaan. Het landschap wisselt sinds een uur of 11:30 tussen bos en grasland, en overal zie je kleine individuele vissteigertjes langs de kant, of mannen in rubberbootjes aan het vissen... Dat lijkt ons trouwens geen geweldige combinatie, vishaakjes en rubberbootjes!



We gingen nog door een paar sluizen, en kwamen onderweg veel vrachtboten tegen; dit zijn drukbevaren rivieren! Er stond vandaag op het programma dat iedere ochtend onder de deur geschoven wordt dat er een kennis-k wis zou zijn in de Rachmaninov bar om 16 uur. Dat leek ons wel grappig om naar toe te gaan, maar toen we de ruimte binnenstapte zagen we een ander publiek dan het gebruikelijke F.I.T. groepje. Dit waren de Saga en New Caledonia mensen, de (dure) Engelse reisorganisaties! We keken al een beetje verward, hier hadden we niets te zoeken... Maar er bleek een foutje gemaakt te zijn op de programma’s waardoor sommige FIT’ers (waarschijnlijk die op de 4e verdieping) op hun programma de kwis hadden die eigenlijk voor de Engelse mensen bestemd was geweest. Maakt niet uit, we waren toch welkom!



We moesten in groepjes van 6 de kwis doen, en Hans en ik werden met lichte tegenzin opgenomen in een groepje van 4 dat niet genoeg mensen hadden... Maar ze waren al gauw heel blij met ons want onze groep heeft uiteindelijk de kwis gewonnen, dankzij Hans, mij en een van de twee Engelse mannen in onze groep! De Engelsen speelde uitermate fanatiek mee, sommigen deden in Engeland ook regelmatig in pub-kwissen meespelen, en er werd regelmatig heftig gediscussieerd over de interpretatie van sommige antwoorden. Maar uiteindelijk wonnen wij met een ruime voorsprong (als onze groepsleider naar mij had geluisterd hadden we zelfs nog een vraag extra goed gehad hihihi). De prijs was een fles Russische champagne, en onze groepsgenoten waren nog blijer met ons toen bleek dat wij niet dronken, en ze de fles dus niet met ons hoefde te delen...



Na de kwis hebben we nog een tijdje achterop het dek gestaan, kijken naar de rivieroevers. Toevallig was het net weer erg mooi bosachtig landschap, en we hebben een tijdje met een Canadees staan praten die meegevochten heeft in de oorlog. Altijd interessant!



Voordat het avondeten begon kwamen de drie dames die onze groep F.I.T.’ers begeleidde de eetzaal in met een stapel papieren: ze gingen oorkondes uitdelen voor alle mensen die erg hun best hadden gedaan in de verschillende activiteiten aan boord! Wij kregen ook een oorkonde, voor het volgen en meedoen aan alle Russische lessen. En voor het maken van ons huiswerk (wij waren dan ook twee van de weinigen die een Russische-taal oorkonde kregen). Leuk!!!



In de loop van de avond begonnen we steeds dichterbij Rostov-aan-Don te komen, en we hebben alvast onze spullen ingepakt, want morgenochtend zouden we toch nog een stadstour krijgen en daarna aansluitend naar het vliegveld gebracht worden. Toen we duidelijk aan de laatste loodjes begonnen waren, gingen de kamermeisjes de zijkant van het schip versieren met ballonnen (in groepjes van drie gebonden, uiteraard!). Toen we de stad invoeren in het donker (het was al weer bijna 23:30), schaalde er Russische muziek uit de luidsprekers, alle lichten op alle dekken werden aangedaan, en we zagen zelfs op een gegeven moment vuurwerk. Langs de kant van de rivier stonden al mensen te roepen, en de twee zusterschippen die al aangemeerd lagen, de Igor Stravinsky en Peter Tsjaikovski, deden toen we voorbij voeren al hun lichten aan en toeteren. Leuk! Wat een feest! Het schip en de bemanning komen echt thuis!



Tegen middernacht legde we eindelijk aan, in de stromende regen, met een groepje enthousiaste familieleden en vrienden aan de kant die (in een geval letterlijk) niet konden wachten tot het schip stillag om hun geliefden te begroeten! Wij kregen ook te horen dat het schip en de bemanning niet alleen heel de zomer niet “thuis” was geweest, maar al anderhalf jaar niet! Dus de bemanning stond natuurlijk te springen om weer terug in Rostov-aan-Don te zijn! Het was echt heel leuk om alle feestelijkheden te zien en te ervaren – aan boord deden bemanningsleden ook flessen champagne openen, want ze waren eindelijk weer thuis! Familie en vrienden werden aan boord gebracht en liepen rond, en er werd nog tot diep in de nacht feest gevierd...



Wij hebben nog even tot een uur of half 1 zitten internetten, want we hadden weer scheepswifi, en we moesten nog inchecken voor onze terugvlucht. Dat was een ellende, maar uiteindelijk lukte het en konden we eindelijk naar bed...


free counters