Januari 2014: winters wandelen in Oostenrijk

25 januari: thuis – St. Koloman, 888 km

De wekker ging vanochtend om 4:30, en omdat we een hele korte nacht hadden gehad, en Hans ook nog eens een slapeloze, deed het wel een beetje zeer om vanochtend op te staan! Zodra we uit bed stapte zette ik het (gisteravond al door Hans klaar gezet) koffiezetapparaat aan en kleedde we ons aan. Ik denk dat we zo rond 4:50 in de auto zaten, met (onder andere) een thermos verse koffie bij voor straks in de bus...


De rit naar Asten ging prima en verliep snel; het blijft ons altijd verbazen hoeveel verkeer je zelfs op de meest onmogelijke tijden ziet rijden. Vlak bij Asten gingen we de mist in bij een enorm ingewikkeld knooppunt dat volledig op de schop is gegooid sinds wij onze auto met ingebouwde GPS hebben gekocht. In andere woorden, wij komen hier nooit zo vaak en gaan dus ALTIJD de verkeerde kant op omdat onze GPS verouderde kaarten heeft! Toevallig lukte het ons dit keer voor het eerst in 6 jaar om bij de eerste wijziging goed te rijden (een ezel stoot zich niet altijd aan dezelfde steen) maar bij de afslag naar Asten gingen we toch volledig verkeerd omdat ook dat gedeelte niet goed op onze oude kaart stonden. Zucht. Via een kleine omweg en 10 minuten later dan gepland kwamen we dan alsnog rond 6:15 in Asten aan bij het centraal ontmoetingspunt van de Kras busreizen! Wij hebben allebei geen goed richtingsgevoel op snelwegen en zijn dus erg afhankelijk van duidelijke borden en GPS...


We parkeerde, pakte onze bagage (koffer en rugzak met kleren en zo, en een 32-jaar oude oranje stoffen sporttasje vol eten, drinken en koffie voor de lange busreis), meldde ons bij het kantoortje en terwijl ik een plek zocht in de verzamelzaal van het hotel heeft Hans even een “wegrijmuntje” gekocht... Parkeren is hier gratis, wegrijden kost 10 euro! We kregen een kopje koffie en een plak cake, en moesten toen nog tot 7 uur wachten voor we eindelijk naar onze bus mochten – balen, want op internet had er 6:30 gestaan! Ach ja, niets aan te doen...


We installeerde ons in de bus, een van de vijf die vandaag vertrokken, en de eerste paar uur zijn besteed aan een beetje voor ons uitstaren en dutten – zo’n vroege start hakt er wel een beetje in natuurlijk, zeker voor Hans die precies 2 van de 6 uur geslapen heeft vannacht! Rond een uur of 9 kwam er wat meer leven in de bus, en al met al was het eigenlijk een prima busreis. Zeker toen onze chauffeur om 9:30 uur bij de eerste stop afscheid nam en we een nieuwe verse chauffeur kregen... Aangezien de chauffeur die ons wegreed uit Asten nogal slingerde, zeker als hij ook nog eens zijn administratie onder het rijden ging bijwerken! Dat is niet erg prettig, zeker niet als je er nog 10 uur mee zou moeten meerijden...


Met om de 2 uur een pauze van niet meer dan een half uur (drie kwartier rond lunchtijd) en een bus vol passagiers die allemaal zeer punctueel terug in de bus waren iedere keer, was het lekker doorrijden! De eerste echte sneeuw die meer was dan een beetje poedersuiker zagen we echter pas rond 18 uur, een klein uurtje voor we zouden aankomen... voor de rest was het overal groen, en een paar graden boven nul. Dat boodde niet veel goeds voor de sneeuw in Oostenrijk! Gelukkig bleek er in St. Koloman toch nog een paar centimeter sneeuw te liggen, en was het aan het sneeuwen toen we iets voor 19 uur aankwamen bij ons hotel. Gelukkig!

Hans en ik hadden gelijk bij aankomst het gevoel dat Brandenberg, waar we in 2013verbleven, veel mooier lag en ook een kleiner, meer afgelegen dorpje was. Het hotel in Brandenberg was ook veel aantrekkelijker, en we moesten een beetje lachen toen we ons kamer instapte: de indeling was bijna precies hetzelfde als veel van de Noord Koreaansehotels buiten Pyongyang! Weliswaar met betere meubels en nettere afwerking, maar toch, het leek er toch een beetje op! Om 20 uur kregen we eten, een heerlijke soep van echt lekkere bouillon met daarin reepjes pannenkoek, daarna salade van het saladebuffet (erg lekker) en een bord met frietjes en een hele grote schnitzel. Toe een stukje taart dat een beetje spekkoek-smaak had. Best lekker allemaal! Het was alleen net iets minder allemaal dan Brandenberg... Ja wij zijn zeurpietten, geven we ronduit toe! Prima hotel en prima eten, maar Brandenberg heeft over het geheel net iets meer te bieden. Nu was die reis ook 200 euro duurder dan deze en zitten we hier voor minder dan 900 euro een hele week met onderdak, prima halfpension, vervoer en wat extraatjes, dus we stoppen ook nu met vergelijken hihihi!

Tijdens het eten deden de uitbaters zichzelf voorstellen en riepen ook hun hond, die we al eerder van een afstandje gezien hadden; om te zien een lieve blonde ietwat dommige lobbes. Dat klopte wel, alleen van dichtbij bleek dat hij ook nog eens het formaat van een kalf had! Wat een joekel! Hij leek niet zo zeer op een deense dog, maar dat had hij zeker in zijn bloed! Hij kwam enthousiast de eetzaal binnengestormd om even met iedereen kennis te maken, en dook toen onder onze tafel door als kortste route terug naar zijn baasjes; hij nam net niet heel de tafel mee!


We zaten aan tafel bij twee oudere dames die al vriendinnen waren sinds de eerste klas middelbare school, waar we ook naast gezeten hadden in de bus, en die zich tijdens de busreis hadden zitten verbazen over de inhoud van ons oranje sporttasje. Ze noemden het al bodemloos! Want al merken we dat we nog nooit zo slecht voorbereid op reis zijn gegaan als nu (zonnenbrillen vergeten, zwempakken voor de sauna vergeten, extra zooltjes Hans vergeten, enz), qua inwendige mens kon het niet beter! We hadden ieder 4 belegde krentenbollen bij, waarvan we er twee ieder opaten in de bus, gevolgd door een runderslaatje (experiment dat uitstekend bevallen is), een kopje koffie met een minimarsje, en tussendoor nog 3 hardgekookte eitjes, wat water, jus d’orange en dropjes en pepermuntjes... Allemaal uit het onoogelijk oranje tasje getoverd!


Het was in ieder geval gezellig tafelen, totdat iedereen moe begon te worden – het blijft vermoeiend zo’n lange busreis. Dus we zijn na het eten nog even in de entreehal gaan internetten (zoals zo vaak geen versterkers in het hotel dus alleen internet binnen 5 meter van de receptie), en zijn rond 22 uur ons bed ingerold, nadat ik de kamer nog een beetje had proberen in te richten – wat niet echt makkelijk was, het is om de een of andere manier een niet erg praktische hotelkamer!

free counters