Januari 2014: winters wandelen in Oostenrijk

26 januari: Flachau/Moadorfl, 136 km

De wekker was om 8 uur gepland vanochtend, maar we waren er al iets eerder uit. Tegenover het hotel staat de dorpskerk, en vandaag is zondag, dus die deed om 6 uur haar klokken luiden! Gelukkig zitten wij aan de zijkant van het hotel, maar Hans die van zichzelf al wakker was kon ze wel horen vanochtend. Ik ben er gelukkig niet wakker van geworden. Ons zijraam kijkt uit over het hok van de enorme hotel-hond, die op deze afstand weer redelijk normaal formaat leek; hij zat met een blije blik en opgetrokken wenkbrauwen naar de sneeuwvlokken te kijken! Het had sinds onze aankomst gisteravond non stop gesneeuwd, heerlijk.


8:15 stonden we beneden bij het ontbijt, dat eenvoudig maar erg goed was en tot onze blije verrassing échte zachtgekookte eitjes had! Lekkerrr... na het ontbijt hebben we nog even de mail en whatsapps binnengehaald, voor we terug naar onze kamer gingen om onze spullen te pakken voor vandaag. We hadden nog ieder twee krentenbollen en een runderslaatje, dus die gingen mee voor de lunch vandaag samen met een flesje water en een flesje jus d’orange, en ik heb twee stroopwafels en 4 minimarsjes in kleine saladebakjes gedaan voor onderweg. De inwendige mens he... die saladebakjes houden we er trouwens ook in; ideaal om kleine dingen in te stoppen die anders geplet of kwijt kunnen raken in de rugzak!


We waren ruim op tijd en hebben nog even buiten gelopen (het heeft heel de nacht gesneeuwd en sneeuwde nog, yes!), kijkend naar het kerkje waar een monument stond voor de 56 slachtoffers uit het dorp die in beide wereldoorlogen gevallen waren. Een derde van de mannen die in de tweede wereldoorlogen gesneuveld waren, hadden dezelfde familienaam als de hoteluitbaters: Rettenbacher. Gek genoeg kwam die naam nauwelijks voor in de slachtoffers van de eerste wereldoorlog, terwijl de naam ook in het kerkhof veel terugkwam. Vlak nadat de kerk uit was en we nog even hebben kunnen kijken naar de kerkgangers die nog even buiten elkaar een handje gaven zijn we vertrokken. Vanwege de sneeuw was het programma iets omgegooid en gingen we vandaag naar Flachau, waar er zeker sneeuw zou zijn. Flachau was het verst rijden, ongeveer een uurtje, en het hield maar niet op met sneeuwen! Gelukkig maar, het is hard nodig... de hoteluitbaters zeiden al dat wij de sneeuw meegenomen hadden, en dit weer de eerste sneeuw sinds een tijdje was.

We reden iets voorbij Flachau, naar Moadorfl; wat niet meer was als een skiliftstation, een parkeerterrein, een vreselijke apres-ski tent en wat huizen, pensionetjes, en appartementen-chalets aan de weg. De dag begon in de apres-ski tent, waar de plattegronden van de langlauf- en wandelroutes uitgedeeld zouden worden, maar wij besloten ons eigen kaartje te halen en dan alvast te vertrekken. We kwamen er echter niet aan uit, want er stonden helemaal geen wandelroutes bij waar we dachten dat we waren; dus we zijn toch maar even de apres-ski tent ingestapt om aan de chauffeur (die ook leek te fungeren als gids en algemene regelaar) en zijn collega de langlauf-juf te vragen waar nu de wandelroutes waren. Er zaten mensen om 10 uur ’s ochtends al aan grote pullen bier. De pre-ski zeker? Volgens de chauffeur was er een route langs de loipe die af zou buigen het bos in, maar na een paar meter in de diepe sneeuw op de veels te smalle loipe (wij deden het spoor helemaal vertrappen) besloten we dat dit niks was. Bovendien sneeuwde het en blies er een harde koude wind de sneeuw recht in ons gezicht...

Er was verder echter niets te beleven hier, en er waren totaal geen wandelpaden, dus we zijn uit arre moede maar de hoofdweg overgestoken naar een paar huisjes, in de hoop dat er daar misschien iets van wandelpaden of rustige weggetjes te vinden was. Onderweg zagen we de melkboer, die grote melkbussen vulde die op gemotoriseerde karretjes stonden waardoor de klanten ze de heuvel weer terug op zouden kunnen krijgen. Leuk! We vonden gelukkig al gauw wat gele wandelbordjes, dus besloten we ze te volgen. De wandeling was alleen duidelijk voor de zomer bestemd, want er lag een meter sneeuw voor het pad; maar het bergweggetje zelf waar we nu op liepen zag er goed uit dus die zijn we maar gaan volgen de berg op.

Het liep wel lekker door het bos, de weg was goed begaanbaar maar wel met een laagje sneeuw erop, en er waren wat bankjes onderweg waar we op konden zitten. Onderweg kwam af en toe de sneeuwveger langs, iemand met een achterbak vol melkbussen reed langs ons omhoog, en er reden zelfs een paar auto’s die achterwaarts de berg op gingen omdat ze het vooruit gewoon niet lukte. Het was dan ook af en toe erg steil!

We kwamen na een tijdje bij een aantal huisjes en schuren, en in de open vlakte blies de sneeuw en wind weer flink in ons gezicht – los daarvan was het niet koud, een graad of wat onder nul. Maar het bleef (gelukkig) doorsneeuwen. Na nog een paar bochten in de weg te hebben gelopen waren we onderhand zo’n 350 meter gestegen ten opzichte van de parkeerplaats bij de apres-ski, en stonden we op ongeveer 1200 meter hoogte. We hebben nog een eindje door een stukje bos gelopen, en op een bankje bij een paar andere huizen (in de wind, het was niet anders) een krentenbol gegeten en even naar Hans zijn zus gebeld, die nu bij zijn moeder zat; er waren 4 kleinkinderen met aanhang (en 2 achterkleinkinderen) komen opdagen, plus de zus en haar partner, dus het zat vol in het kleine bejaardenwoningtje!

Onderweg terug naar beneden hebben we nog even op een redelijk beschut bankje met een mooi uitzicht over de skilift gezeten, en daar onze laatste krentenbol en runderslaatje opgegeten, met als toetje een minimarsje... niet slecht! We hebben in bewondering gekeken hoe een automobilist de steile bocht naar boven probeerde te nemen, het mislukte, hij achteruit teruggleed tot in de bocht, angstaanjagend gecontroleerd gebruikt maakte van de gladde sneeuw om in de bocht te draaien zodat hij weer met de neus naar het dal wees, en toen verder achterwaarts omhoog reed. Dat moet hij meer gedaan hebben!

Weer terug beneden hebben we nog een beetje tussen de huizen gewandeld, op zoek naar een andere koffiegelegenheid dan de apres-ski, maar we vonden niets, dus uiteindelijk zijn we maar rond 14:30 richting de apres-ski gegaan voor een kopje warme chocolademelk. 6 euro voor twee mokken lauwe chocolademelk die onder de dot slagroom halfvol bleken te zijn. En harde muziek en zelfs discolichtjes. Tja... Niet ons ding! Er zaten nog wat andere mensen uit onze groep die de koude sneeuwwind ook zat waren dus het was gelukkig nog wel een beetje gezellig en de tijd ging wel snel voorbij tot 16 uur.

Deze groep is tot nu toe steeds voorbeeldig op tijd; 2 minuten voor 16 uur was iedereen present, de langlaufskis netjes opgeborgen en heel de bus klaar voor vertrek. Ideaal! Zo komen we het niet vaak tegen! Het uurtje terug naar St. Koloman dutte iedereen steeds weg; de buitenlucht en beweging maakte rozig en slaperig... we waren rond 17 uur terug in het hotel, en er was voldoende tijd om de natte kleding uit te trekken, te douchen en even te ontspannen voordat het tijd was om te eten om 18:30. Na het eten hebben Hans en ik nog een tijdje zitten lezen en spelen op de tablet voor het hoog tijd was om te slapen. We waren moe!

free counters