Januari 2014: winters wandelen in Oostenrijk

27 januari: Abtenau/Au, 85 km

Ik ben bang dat de kerkklokken om 6 uur s ochtends een dagelijks fenomeen is. Hans had er vanochtend gelukkig niet zon erg in, maar hoorde ze wel... Het ontbijt is hier prima; de eitjes waren weer lekker zachtgekookt, en er was veel beleg en lekkere verse broodjes. Het heeft vannacht niet zo heel veel gesneeuwd maar tijdens het ontbijt begon het weer te sneeuwen; mooi zo! Het is alleen iets te warm, want het zit vlak boven nul... de enorme hotelhond zat vandaag weer bovenop zijn hok met opgetrokken wenkbrauwen naar de sneeuw te kijken, en hapte er af en toe verbaasd naar. Blijkbaar is hij nog maar 15 maanden oud en dus nog niet volgroeid... hij kan nu al bijna zijn voorpoten op je schouders leggen en je recht in de ogen kijken! Maar het is duidelijk ook een lieve domme goeiige sukkel...

Vandaag werden we naar Abtenau gebracht, en na even door het dorp gereden te zijn om het te laten zien, bracht de chauffeur ons een eindje buiten het stadje naar het piepkleine plaatsje Au, midden in een alpenweide tussen steile kale rotsen geklemd. Erg mooi dus. Iedereen ging eerst koffiedrinken in het restaurantje vlakbij, maar Hans en ik zijn gelijk gaan wandelen; het was tenslotte pas 10 uur en we hadden anderhalf uur geleden ontbeten. Bovendien loop je dan lekker rustig voor de meute uit, die meestal pas 30-40 minuten later vertrekken. We liepen een vallei in terwijl een zwak zonnetje scheen hier sneeuwde het niet. Heerlijk, we liepen met zn tweetjes in alle rust; dit is meer wat we zoeken!

Toen we bij de splitsing kwamen waarbij we eigenlijk naar rechts moesten was het nog maar net 10:30 geweest, en de rest van deze wandeling (om een kleine heuvel heen) zou nog maar een half uurtje duren. Dus besloten we naar links te gaan, er stond namelijk op de wandelbordjes dat er over een uurtje een eetgelegenheid zou kunnen zijn. Dan zouden we daar kunnen lunchen, en dan nog anderhalf uur teruglopen. Of als er niets te eten was had ik altijd nog stroopwafels en minimarsjes en water mee.

De weg naar links werd al gauw heel steil, door het bos, en met overal diepe sneeuw, maar we hadden wel geluk dat er een tractor gereden had vandaag dus we konden in zijn sporen lopen wat het lopen iets makkelijker maakte. We hebben ruim drie kwartier flink lopen zweten, weer zon 350 meter geklommen, en we kwamen de eetgelegenheid maar niet tegen, plus de weg leek niet meer te doen wat hij volgens de kaart zou moeten doen, ondanks dat hij door de tractor goed begaanbaar was. Bovendien ging het ook nog eens mistig worden, dus besloten we maar terug te lopen. We waren in 20 minuten weer terug bij de splitsing, want omlaag lopen ging een stuk vlotter! Zo vlot, dat we haast al weer vergeten waren hoe moe we 20 minuten geleden waren geweest na die zware klim en voordat we weer gingen dalen! Ondertussen was het begonnen met sneeuwen, dus we waren al met al blij dat we de wandeling omhoog afgekapt hebben; het was anders te zwaar en misschien zelfs onverantwoord geworden.

We kwamen uiteindelijk tegen 12:15 aan in het restaurantje bij de bus, en daar hebben we geluncht en even gezeten om bij te komen en op te drogen. Om 13:30 zijn we weer een beetje in de omgeving gaan rondlopen, maar een echte wandeling is het niet meer geworden; we waren naar een huisje in het bos gelopen maar ons pad stopte opeens in de diepe sneeuw! Dus hebben we nog even in de diepe sneeuw gelegen om sneeuwengeltjes te maken voor we weer een andere route insloegen die ook doodliep in een diepe sneeuwdrift, en een derde route die te ver het bos in leek te gaan... toen zijn we maar weer terug richting de huizen gelopen, en na nog wat omzwervingen kwamen we tegen 15 uur weer uit bij het restaurant. Prima! Inmiddels begonnen er al mensen zich te verzamelen dus we hebben er ook nog wat gedronken en gewacht tot het tijd was om naar de bus te gaan.

Zoals steeds vertrokken we weer klokslag op tijd om 16 uur, en rond 16:45 uur waren we terug in St. Koloman; ondertussen was het flink aan het sneeuwen. Mooi zo, het kan ons deze week niet genoeg zijn! Alleen op zaterdag moet het droog zijn, dan gaan we weer naar huis... We hadden alle tijd om te douchen en bij te komen, en vandaag stonden er gehaktballen met puree en uiensaus op het menu. Klonk erg lekker maar viel een beetje tegen, met name omdat de uiensaus niet warm was, maar koud met rauwe ui. Oef, dat is net een beetje te heftig! Er was iemand jarig in een groepje van acht, die notabene in de kamers naast ons zitten, en die mensen zijn normaal gezien al luidruchtig, maar vanavond was het dus extreem. Het gekwebbel, gegil, overdreven gelach, gebonk en gegooi met deuren(?) en zelfs gezang ging door tot 22:15 uur, maar daarna was het gelukkig ook helemaal stil.

free counters