Januari 2014: winters wandelen in Oostenrijk

28 januari: Lungotz, 103 km

We gingen vandaag naar hetzelfde gebied als gisteren, alleen aan de andere kant van de bergen. Het plaatsje waar we naar toe gingen heette Lungotz, dat lag voorbij Annaberg de Lammertal vallei in, en het zag er best mooi uit; een smalle vallei met daarin wat huisjes, een loipe en een weg. Toen Hans vroeg of we langs de loipe konden wandelen werd er gereageerd dat dat niet mocht, en op de vraag van andere wandelaars waar dan wel, werd misschien een beetje geirriteerd door de langlauf-juf gereageerd dat de weg prima te bewandelen was...

Dat valt ons deze reis wel op, er is weinig tot geen aandacht voor de wandelaars in de groep, en er zijn dit jaar vergeleken met vorig jaar sowieso al meer “echte” wandelaars, die dus uitsluitend komen wandelen. Vorig jaar waren wij namelijk de enigste, dit jaar zijn er al totaal 9 “echte” wandelaars van de 37 reizigers – en dan tel je de eendagslanglaufers niet mee natuurlijk... dat zagen wij vorig jaar al namelijk; aan het begin van de week is de verhouding wandelaars/langlaufers 10/90, halverwege 40/60, en tegen het einde van de week meer in de buurt van 80/20! In ieder geval voor de wandelaars waren er dus twee opties: de weg terug het dal in wandelen of de weg verder omhoog nemen tot je niet verder kon. Terugweg was dan vice versa... gelukkig was de weg volledig met sneeuw bedekt, zodat je tenminste nog een beetje het winterwandelgevoel had ondanks dat we een paar keer opzij moesten voor auto’s.

Het dal was smal, met een kronkelend riviertje waar de weg en de loipe ernaast regelmatig overheen moesten. Er stonden hier en daar een huisje, en tegen de steile wanden was het bos. Erg rustig, stil en best mooi. Het was gelukkig geen steile weg, dus we hebben voor het eerst deze week een rustige wandeling gemaakt, waarbij we wel stegen in hoogte, maar niet al te vermoeiend. We hebben ons gemak genomen, onderweg gestopt om op een bankje te zitten, en helaas was het restaurantje bovenin de vallei gesloten op dinsdag, anders hadden we daar iets kunnen drinken.

In plaats daarvan zijn we maar doorgelopen tot de weg stopte, toen hebben we nog een paar tientallen meters door een ondergesneeuwd tractor-spoor gelopen, tot we aan het einde van de loipe kwamen en een bankje vonden. Daar hebben we een half uurtje gezeten, voor we maar weer omdraaide en terugliepen, aangezien verderlopen steeds moeilijker werd. Het was onderhand begonnen met sneeuwen, en het bleef de rest van de middag dikke vlokken sneeuwen, heerlijk!

Tegen 12:30 waren we in het restaurant, waar we geluncht en gekletst hebben tot ongeveer 14 uur, en toen uit plichtsbesef (en om even wat frisse lucht te krijgen na het bedompte restaurant) nog een uurtje rondgeslenterd hebben, om het laatste uurtje voor de bus vertrok met een warme chocolademelk in het restaurant door te brengen...

Terug naar ons hotel rijdend veranderde de sneeuw al gauw in regen en ging de temperatuur buiten boven nul; het zag er allemaal heel mistroostig uit. In St. Koloman zelf was het dan gelukkig weer rond nul, licht aan het sneeuwen en heel mistig. We hebben dus veel geluk met het weer! We hebben zoals iedere middag tussen 17 uur en 18:30 gedoucht en een beetje gerust, en toen was het tijd voor het avondeten: een echte boerenmaaltijd – zuurkool, puree, jus, en heerlijk sappig geroosterd zwijn met een krokant korstje. Heerlijk! Na het eten werden de tafels opzij geschoven en installeerde een muzikant in traditioneel pakje zichzelf, en zijn wij lekker naar onze kamer vertrokken terwijl er gezongen en gedanst werd op traditionele Oostenrijkse muziek. Niets voor ons!

free counters