Januari 2014: winters wandelen in Oostenrijk

29 januari: St. Koloman, 0 km

Yep, de kerk luidt iedere ochtend om 6 uur de klok; en niet zo maar eventjes maar lekker enthousiast geklokkelui, een minuut of wat lang; mocht je nog niet door hebben dat het 6 uur ’s ochtends is... Vandaag was gepland als onze rustdag; de bus ging vandaag nergens heen, dus we konden lekker heel de dag niks doen. Er werd echter een klein uitstapje aangeboden vanuit het hotel (kostte 7 euro per persoon): om 10:30 een kleine wandeling naar de jagershut van de uitbater in het bos, waar we verse goulashsoep zouden krijgen. Volgens onze chauffeur die blijkbaar ook de gids is (de vrouw die erbij is, is blijkbaar echt alleen maar voor het langlaufen, ze laat het meeste praat- en gidswerk aan de chauffeur over), is de wandeling heel eenvoudig, het zou maar een half uurtje op rustig tempo lopen zijn vanuit hier naar de hut, en maar een klein beetje dalen...

Dat was niet het geval! Er kwam maar geen einde aan de wandeling en het was uiteindelijk zelfs een van de zwaarste tot nu toe! De hele groep ging mee, omdat het als een lichte wandeling gepresenteerd was, en iemand die haar knie had verzwikt mocht dan in de auto van de uitbater mee. Omdat het een lichte korte wandeling zou zijn had ik dus ook niets bij; ik heb uiteindelijk nog een flesje water meegepakt die ik eigenlijk bedoelde voor bij de lunch (ons bin zunig, consumpties namelijk apart nog af te rekenen), maar voor de rest had ik de rugzak niet bij. Normaal gezien heb ik die wel bij, daar zitten dan onder andere twee flessen water in, 4 minimarsjes en 2 stroopwafels voor eventuele pauze en/of noodgevallen (die gaan nooit allemaal op, maar het is een prettig idee dat je wat extra energie bij hebt op een wandeling in de bergen), pepermuntjes, en verder nog wat nuttige dingen zoals zakmes en extra Cardio-aspirine, wat in noodgeval gebruikt kan worden om een hartinfarct onder controle te krijgen... gelukkig hebben we nog nooit in die situatie gezeten, maar sinds Hans zijn hartinfarct in 2010 is het wel een fijn idee om te weten dat, mocht je in de bush gestrand zitten en hij krijgt een hartinfarct, je met het spuitje en 4 aspirine per keer de schade zou moeten kunnen beperken tot we kans hebben gehad om hulp te vinden.

Dat alles had ik nu echter niet bij, want ik was overtuigd dat we nog voor 12 uur terug in het hotel zouden kunnen zijn! Maar aan de wandeling kwam geen einde, we hebben er uiteindelijk, met pauzes om op de achterhoede te wachten, een uur en drie kwartier over gedaan, en het was al met al zeker 200 meter dalen, als niet meer... totaal, heen en terug, zou de wandeling 15 kilometer lang zijn!

Toen we eindelijk bij het pad aankwam dat naar de jagershut zelf leidde wilde de chauffeur nog vrijwilligers om met hem NOG eens een half uur te gaan wandelen terwijl de helft van de groep alvast aan de soep begonnen, omdat er maar 18 man in de hut pastte... Hans en ik hadden, samen met veel anderen, zoiets van bekijk het maar lekker met je gewandel en gaven aan dat we in de eerste lichting soepeters wilde zitten.

Terwijl we het pad naar de hut zelf omhoog klommen kreeg Hans last van druk op zijn borst; nu is dat tot nu toe altijd angst geweest en heeft het gelukkig tot niets geleid, maar nu zaten we daar op zo’n 7,5 kilometer lopen van het hotel vandaan, en de terugweg was alleen maar bergopwaarts... en al is Hans een goeie wandelaar, en een hele zekere afdaler, stijgen is niet zijn ding (de meeste mensen vinden dat erg zwaar). Hans heeft erg getwijfeld maar heeft uiteindelijk toch maar gevraagd of hij met de auto teruggebracht kon worden, want hij zag het gewoon echt niet zitten om nog heel dat stuk te moeten lopen; het is ook heel anders dan als we zelf lopen, want dan beginnen we meestal met het zwaardere bergopwaarts en als we niet meer kunnen draaien we om. Nu gaat dat niet natuurlijk!

De goulashsoep was in ieder geval erg lekker, we werden bij aankomst enthusiast begroet door de hotelhond, en we kregen zo een tweede bord als we erom vroegen, plus het was wel leuk om de kok bezig te zien achter het grote houtfornuis! Toen de tweede helft van de groep eraan kwam en ons min of meer wegjoeg heb ik afscheid genomen van Hans en ben ik terug gaan lopen. Ik had er geen zin in, maar er was maar beperkte plek in de twee auto’s, waarvan twee plekken dus al door Hans en de vrouw met de knie bezet waren, en op zich kan ik prima lopen, dus ik wilde geen kostbare plek in nemen. Plus ik ben natuurlijk ook liever lui dan moe, maar ik ben nu eenmaal van nature wél een hele goeie stijger; dat kan ik goed en lang en zelfs redelijk snel, terwijl als we afdalen dan krijg ik last van mijn knieën en kan ik Hans amper bijhouden! Dus deze wandeling terug omhoog zou niet zo’n probleem zijn voor mij.

Ik begon samen met wat anderen maar ging al gauw alleen verder in mijn eigen tempo; ik heb de terugwandeling van totaal 7,5 kilometer in een stevig maar comfortabel tempo in 70 minuten gedaan, en werd onderweg gepasseerd door een grote BMW met geblindeerde ruiten die even inhield toen hij mij passeerde. Dat was blijkbaar dus de uitbater geweest met Hans erbij, die toen Hans zei “dat is mijn vrouw”, even inhield en mij in de achteruitkijkspiegel bekeek. Maar hij stopte niet. Duidelijk had ik nog een goed tempo en werd ik nog fit genoeg geacht om de laatste 2-3 kilometer ook nog te lopen! Damn... en ik maar hopen dat ik nog een lift zou krijgen... nou ja, die had ik trouwens wel kunnen krijgen, van een kale jonge snelle Duitser in een snelle BMW die langs me reed in het bos en mij een lift aanbod. Hmm, nee bedankt, waarschijnlijk volledig onschuldig, maar desondanks weinig zin om potentieel een krantenberichtje te worden (“vrouw alleen in bos verdwijnt van aardbodem”). Ik loop wel!

Toen ik om 13:55 terug in het hotel kwam ben ik gelijk onder de douche gestapt, ik had er geen erg in gehad en had eigenlijk nog best wel even door kunnen lopen, maar mijn t-shirt was helemaal doorweekt van het zweet! Daarna heeft Hans lekker koffie gezet met een stroopwafel erbij, en hebben we de rest van de middag gerust; hard nodig, zeker voor mij na een wandeling van 15 kilometer op mijn “rustdag”! De voorhoede van de wandelaars kwam 40 minuten na mij het hotel pas binnen; nu loopt het sowieso natuurlijk sneller als je niet op anderen hoeft te wachten en door kunt lopen in je eigen tempo, en ik heb geen pauzes genomen. We waren allebei opgelucht dat Hans niet terug is gaan lopen; het was waarschijnlijk wel goedgekomen, maar als het niet per se hoeft dan liever niet natuurlijk!

free counters