Januari 2014: winters wandelen in Oostenrijk

30 januari: Obertauern, 168 km

Uiteraard luidde de kerkklok vanochtend zoals altijd om 6 uur, maar om 7 uur deed ie het nog eens uitgebreid over! Toen wij na het ontbijt buiten stonden te wachten op de bus zijn we nog even het kerkje ingegaan, en daar zag ik het schema voor deze week hangen; er was inderdaad vandaag om 7 uur een dienst gehouden voor iemand. Gelukkig stond er verder ’s ochtends niets meer op het programma!

We werden vandaag gebracht naar Obertauern; volgens de chauffeur/gids op 2000 meter hoogte, maar ik denk dat het eigenlijk maar 1700 meter hoogte was. Of we inderdaad uberhaupt zo hoog zouden kunnen komen zou onder andere afhangen van of er een sneeuwketting-plicht was voor de weg naar boven; in dat geval zouden we in het dal blijven (in Untertauern hihi). De weg was echter open, dus via een smal dal met steile wanden en ijspegels reden we naar Obertauern. Het was al gauw duidelijk dat dit een sneeuwzeker skigebied was, vol liften en vakantiedorpjes. We werden bij een restaurantje op een winderige richel afgezet waar de bus voor mocht parkeren, en er was weer één loipe in de buurt. Dit keer mochten we langs de loipe wandelen (Hans moest er weer specifiek om vragen), en wij zijn weliswaar geen langlaufers, maar we konden wel zien dat dit een behoorlijk zware loipe was... Misschien zelfs wel niveau zwart in plaatsen, met afdalingen die je op gewone ski’s prima kunt doen, en de paar sportieve langlaufers in ons groepje misschien ook, maar die de meeste huis-tuin-en-keuken langlaufers schrik zouden aanjagen! Ook de klimpartijen waren behoorlijk pittig op plekken. En omdat onze wandelweg langs de loipe liep, hadden wij dus ook regelmatig kleine pittige stijg- en daalmomenten.

Het restaurant was op een winderige plek gebouwd, en toen we begonnen aan de wandeling woeien we bijna weg; gelukkig kwamen we al gauw in de luwte van de bergen, maar toe kwam de tweede uitdaging (ook voor de langlaufers natuurlijk); we moesten namelijk op een paar plekken de skipistes zelf oversteken! En langlaufers/wandelaars hebben een hele andere snelheid dan skiers... plus je raakte ook gewoon de sporen kwijt op de pistes.

Hans en ik hadden op de bussenparkeerplaats P2 een kaart van het gebied bestudeerd, en al was het moeilijk om de afstanden en tijden in te schatten op de enigszins onduidelijke kaart, we dachten wel dat we tot parkeerterrein P5 konden lopen via deze loipe, en dan in de buurt van “skiaduct” 6 (speciale bruggen om de skipistes aan beide kanten van de grote weg met elkaar te verbinden; ja het is een groot skigebied!) de weg over te steken en aan de overkant van het dal via een andere loipe terug te lopen. De loipes liepen alleen constant dood, en nadat we met een stevige klim langs de hoofdloipe opeens voor de brandweerkazerne stonden zonder enige indicatie waar de loipe verder ging, besloten we via de hoofdweg nog even verder te zoeken naar iets wat op ons oorspronkelijke plan leek.

Na wat rondzwerven tussen grote hotels, apartementencomplexen en parkeerterreinen hebben we het in de buurt van skiaduct 5 opgegeven; de opties waren hier zo te zien om langs de drukke hoofdweg te lopen, of skiërs in de weg te lopen op onduidelijke loipes op de skipistes. Dus de lol was er al gauw af! Terug naar beneden lopend zagen we een stel langlaufers van onze groep, die net zo verdwaald waren als wij; zij vonden uiteindelijk een pad dat voor een wandelaar al steil was, maar dus bestemd was voor langlaufers, en de sportievelingen onder hen besloten het te proberen. Iets daarna zagen we onze twee tafelgenoten de twee schoolvriendinnen (beide ook wandelaars) en hun wandelgenoot aan komen, en na even overlegd te hebben en verteld waar wij op uitgekomen waren besloten we met zijn vijven terug naar het restaurant te lopen.

Onderweg kwamen we een gezellig koffietentje tegen waar we nog even wat gedronken hebben, (Hans en ik erg lekkere warme chocolademelk), en zo rond 12:30 kwamen we terug bij het winderige restaurant. We hebben op ons gemak geluncht en lekker gezeten en opgewarmd tot een uur of 14:30, toen twee van onze drie wandelgenoten het voelde kriebelen en nog even een ommetje gemaakt hebben. Het waaide en sneeuwde inmiddels flink, en je moest aan beide kanten van het restaurant eerst flink dalen op de loipe om verder te komen, dus ze waren nog voor 15 uur al weer terug! Hans, ik en de derde (een van de twee schoolvriendinnen) hebben lekker binnengezeten en nog wat gedronken. We hadden er niet zo’n moeite mee om binnen te blijven vandaag! We geloven het wel onderhand, en tot nu toe is er eigenlijk nog geen een uitnodigend wandelgebied geweest.

Langzaamaan druppelde verwaaid, verkleumde en uitgeputte langlaufers binnen; dit moet haast wel een van de zwaarste loipes geweest zijn! Toen Hans en ik naar buiten gingen zijn we even op het balkon gaan staan, waar je naar je gevoel zo uit je jas waaide! 7 minuten voor 16 uur zat iedereen al klaar in de bus, en reden we weg; het was wel weer genoeg geweest... Hier in Obertauern was het heel de dag denk ik rond nul graden geweest, wat met de wind en sneeuwbuien natuurlijk wel als iets kouder voelde. Maar toen we terug in het dal kwamen klom de temperatuur omhoog naar zo’n 4 graden, en was de sneeuw overal al bijna weggesmolten. Wat hebben we geluk gehad met de sneeuw tot nu toe!

Vanavond stond er een “boerenbuffet” op het menu; net zoals het hambuffet van gisteren was deze (in tegenstelling tot de dagelijkse kost) weer beter dan bij Brandenburg: een uitgebreid buffet met onder andere keuze uit schnitzel, gebraden kip, spare ribs, friet, rijst, groente, aardappelkroketjes, stoofvlees, gestoofde speklappen, en daarnaast nog het gebruikelijke saladebuffet. Niet slecht!

free counters