Woensdag 30 maart 2016: vertrek Bonn, aankomst Andernach

Het vertrek vanochtend was eens een keertje wat later, waardoor we daardoor in ieder geval niet wakker zijn geworden. Tijdens het ontbijt, om 8 uur, vertrokken we uit Bonn (weinig kans dus om Bonn te bezoeken als je dat had gewild), en vandaag zijn we na het ontbijt gelijk in de salon gaan zitten om het landschap aan ons voorbij te zien glijden. Daar hebben we tot de lunch gezeten, helemaal in de punt van de salon met goed zicht naar links en rechts. Om 10 uur was er weer ochtendgymnastiek voor diegene die wilde, en om 10:30 kregen we een kopje koffie met een suiker-krakeling; het is steeds maar één kopje koffie en één koekje, maar dat is gewoon service, en het koekje is altijd een goede maat, gewoon lekker.

We hadden van te voren gelezen dat er ongeveer 10 km buiten Bonn, ongeveer een uurtje varen, een mooi kasteel te zien was op een heuvel, slot Drakenburg. Dus we hebben de garmin ingepland (in fietsmodus ons langs de oever leidend) om een idee te krijgen van wanneer het in beeld zou komen! Sowieso is het landschap vandaag anders; gisteren was het overwegend industrie en wat huizen, vandaag vooral kleine dorpjes, mooie landhuizen en kastelen, en ook al wat bergachtiger. Jammer dat het tot een uur of 10 geregend heeft maar een mooi landschap dus!

24 km buiten Bonn, ongeveer 2,5 uur varen, lag de Ludendorffbrug oftewel de Brug van Remagen, een spoorbrug die tegen het einde van de oorlog, op 7 maart 1945, als laatste nog bruikbare brug over de Rijn in handen van de geallieerden viel, ondanks dat de Duitsers hem geprobeerd hadden op te blazen. De Duitsers hebben daarna nog verschillende mislukte pogingen gedaan om de brug te vernietigen, en op 17 maart stortte hij opeens vanzelf in. De restanten zijn nu nog aan beide kanten van de oever te zien, samen met de afgesloten spoortunnel in de berg erachter.

Tijdens de lunch om 12:30 kwamen we, een uur eerder dan gepland, aan in Andernach, en het heeft nog een half uur geduurd voor de bemanning klaar was met aanleggen. Dat gaat op andere schepen toch wel wat vlotter! Maar iets voor 13 uur konden Hans en ik van boord, en zijn we als eerste naar de Christuskerk gewandeld, want daar zou in de kerk zelf een mooie grote herdenkingsmuur moeten zijn. Ik had een adres van de kerk en heb die in de garmin ingepland, maar toen we bij het adres aankwamen was er geen kerk te bekennen; een eindje terug, volgens ons zelfs in een andere straat (dus niet de Hochstrasse 55), lag aan een klein pleintje de Christuskerk. Apart dat die adressen nu al voor de tweede keer niet kloppen, de Georgkerk in Dusseldorf lag ook niet aan de Georgplatz zoals op internet aangegeven, maar er iets voorbij…

De herdenkingsmuur zag er wat anders uit dan we verwacht hadden, want op internet leek het groter en meer alsof het van marmer was, maar in het echt is het maar een klein kerkje en was de muur van zandsteen zo te zien. Toch wel indrukwekkend; de kerk is volgens de opschriften in 1914 heropgebouwd en opnieuw ingewijd, en toen is deze muur vrijgemaakt voor de namen van de gesneuvelden in de Eerste Wereldoorlog; voor ieder jaartal een plaquette met gegraveerde namen, en op het laatste zelfs nog een tweetal namen uit 1926. Bovenin de muur waren beschilderde plaquettes opgehangen in dezelfde stijl voor gesneuvelden soldaten uit de Tweede Wereldoorlog, inclusief burgers en mensen die door bombardementen omgekomen zijn.

Na nog even binnen en buiten rond het kerkje gekeken te hebben voor meer sporen van oorlogsmonumenten zijn we gaan rondzwerven door het stadje op zoek naar de gewone bezienswaardigheden. En het was al weer een beetje lenteachtig en dit stadje stikt van de ijssalons, dus we hebben lekker een ijshoorntje genomen! Uiteindelijk hebben we het qua bezienswaardigheden niet slecht gedaan; we hebben verschillende stukken van de stadspoort gevonden, een aantal oude huizen, een toren, en de ruïne van het indrukwekkende stadskasteel.

Dat laatste was erg mooi om te zien. Grappig was ook om te zien dat er (zoals op sommige sites op internet stond), inderdaad in de slotgracht, tegen de stadsmuren bij de ruïne en in de ruïne zelf stukjes door particulieren beplant waren met bloemen en eetbare planten zoals bessenstruiken, kruiden, pruimen of druiven – die voor iedere bewoner schijnbaar ook vrij om te plukken waren. Alleen bij de druivenranken hing een bordje of je alsjeblieft toch niet de druivenbladeren wilde plukken, want die hadden de ranken zelf nodig om druiven te kunnen produceren!

We hadden in de garmin gezien dat er een begraafplaats op anderhalve kilometer lopen was, en we zijn daar met goede moed aan begonnen maar op gegeven moment begonnen we onze voeten wel te voelen dus zijn we toch maar weer afgezwaaid richting de Rijn en ons schip, voor het laatste punt op het programma, het Bolwerk vlakbij de aanlegsteiger waar een herdenkingsmonument voor beide oorlogen zou zijn. Onderweg zijn we een Lidl ingedoken om even rond te kijken en wat te drinken te kopen. Bij het Bolwerk – een stukje verdedigingsmuur, het oude tolhuis voor de Rijn en bij hevige vorst zelfs een soort stationaire ijsbreker om de stad te beschermen – hebben we een tijdje rondgekeken bij het oorlogsmonument; een stenen pergola met op iedere kolom plaquettes met namen, en op de grond een duistere stele van de ruiters van de Apocalyps… Best indrukwekkend!

We hebben de pakken sap even in de kamer gelegd en waren toch nog niet helemaal uitgelopen dus zijn weer aan een nieuw rondje begonnen, langs de kade richting de oude kraan, toen terug de stad in zwaaiend naar de Ronde Toren en van daaruit zagen we de Mariakerk al liggen… Dus die hebben we ook bezocht, een mooi en van origine Romaans gebouw dat volgens mij in de 19e eeuw flink gerestaureerd is. Het was een erg mooi gebouwtje en we hebben er een tijdje rondgekeken, om daarna via allerlei steegjes en weggetjes geleidelijk aan terug naar de boot te lopen. Zo hebben we alles wat er ook maar enigszins de moeite waard is in Andernach wel gezien – alleen het Oude Raadhuis liepen we iedere keer op de een of andere manier mis (het Nieuwe Raadhuis vonden we zonder moeite)! En toen we het eerder op de dag vroegen aan de uitbaatster van de ijssalon waar het was, begreep ze de vraag niet (ze was Italiaans) en stuurde ze ons terug naar de Christuskerk… Maakt niet uit, we hebben het prima naar ons zin gehad, en zijn onderhand 2 mm afgesleten door het lopen want we hebben er vandaag zeker zo’n 6,5 km opzitten, pfffff!

Rond 16 uur waren we weer geïnstalleerd in onze hut en hebben we lekker een kopje eigen koffie gezet en wat gerust, op de laptop geknutseld en films gekeken tot het tijd was voor het avondeten. Het avondeten viel voor het eerst deze reis eigenlijk een beetje tegen, met name de rijst was niet gaar en het toetje een beetje vreemd. We waren duidelijk niet de enigen die dat vonden, want er gingen heel veel borden rijst terug naar de keuken! Na het eten ging een deel van de passagiers een fakkeltocht lopen (in de sneeuw in Oostenrijk, ok, maar hier leek het ons niet zo heel veel toevoegen), en wij zijn in de salon gaan zitten in een poging in te breken op het internet van het buurschip, want stadswifi kennen ze hier in Duitsland schijnbaar niet. Dat lukte helaas niet, maar Hans kreeg de mogelijkheid om een uur gratis op het betaal-internet (5 euro voor 72 uur) van ons eigen schip te zitten, en heeft dus tot 9:15 druk geappt, gemaild en ge-internet voor ons beide. Ik kwam er namelijk helaas niet op. Toen hebben we in onze hut nog een kopje koffie gezet en een beetje chips genomen (toch een klein beetje honger namelijk, zonder rijst was het avondeten een beetje karig…), en films gekeken en op de laptop geknutseld aan de wereldreis tot het tijd was om naar bed te gaan.

free counters