Donderdag 31 maart 2016: vertrek Andernach, aankomst Rüdesheim

Het was weer een vroeg vertrek vandaag, om 5 uur, maar gelukkig wel redelijk stil, we hebben er niet echt last van gehad. We zaten weer om 7:30 aan het ontbijt en zijn daarna weer tot de lunch voorin de punt van de salon gaan zitten, dat was gisteren namelijk goed bevallen. Uiteraard met twee telefoons, de garmin, de ereader en oordopjes bij zodat we van alle gemakken voorzien zijn… Vanochtend lukte het mij, na een klein trucje, dan eindelijk ook om mijn uur gratis internet te krijgen, dus ik heb vrienden en familie nog even kunnen vervelen met foto’s via de app – Hans had gisteren namelijk geen foto’s op zijn toestel staan en ik had eerder een aantal van het fototoestel al overgezet naar mijn mobiel.

Het regende af en toe een beetje, maar dat vinden we niet zo erg. Het landschap waar we doorheen voeren was erg mooi: bergachtige heuvels met kliffen, met een kronkelende rivier ertussen, op haast iedere heuveltop een kasteel en/of kerk, en in de dalletjes tussen de heuvels dorpjes met veel vakwerkhuizen. We voeren rond 10 uur langs de Lorelei, maar het beeldje dat er te zien moest zijn was niet te zien omdat er net helaas een schip voor langs voer.

Zo’n drie kwartier later voeren we opeens langs een oorlogsbegraafplaats op de oever, leuk! En we voeren natuurlijk constant langs kastelen… Tijdens de lunch kwamen we aan in Rudesheim, rond 12:30, en een uur later waren ze eindelijk zo ver om de loopplank neer te doen. Alleen we mochten nog niet aan land, want eerst moest het vuilnis schijnbaar van boord!

13:30 konden we dan eindelijk van boord. Het enige wat we genoteerd hadden met betrekking tot oorlogsmonumenten bleek 5,5 km (enkele reis) lopen van onze aanlegsteiger te zijn, dus dat vonden we een beetje te gek voor wat eigenlijk alleen een zerk in een plantsoentje was. Dus we besloten maar een beetje rond te zwerven in het stadje, en liepen richting de Drosselgasse, de beroemdste steeg in Rudesheim… Tja, er waren wat ons betreft mooiere steegjes, maar het ging waarschijnlijk echt om alle wijnproeverijen en zo die je er kon vinden.

Er waren wat mooie vakwerkhuizen en andere steegjes en terwijl we rondliepen zagen we in de verte tegen de bergwand het Niederwald-monument, oftewel “Germania” staan, onthuld in 1883 om de overwinning te vieren op de Fransen in de Franco-Prussische oorlog in 1870-71, en de vereniging van de 25 deelstaten tot één Duitse Rijk. Het was een behoorlijk eind weg, maar er ging zo te zien een kabelbaantje naar toe dus we besloten dat te bezoeken. Een retourkaartje naar het monument kostte 7 euro per persoon; een beetje duur maar ten opzichte van enkele reis zo’n 4-5 km tegen de berg op te lopen een schijntje! Het kabelbaantje bracht ons over de vele wijnranken van de omgeving naar het bos vlakbij het monument, en er was vandaag een venijnig koud windje maar zo hoog in zo’n open gondel is dat nog eens een slag kouder!

Het monument was erg leuk om te bezoeken, en al lijkt zoiets niet zo heel groot, het is een enorm ding. Het monument was 38 meter hoog, waarbij het standbeeld van Germania zelf 13,5 meter was en haar kroon 1 meter hoog. Er was in totaal 75.000 kilo brons in gegaan, waarvan 32.000 kilo in het beeld van Germania zelf. Ongelofelijk! Germania is een mythische vrouwenfiguur die de Duitse tegenhanger is van de Zwitserse Helvetia, de Franse Maria en de Engelse Britannia, en het monument stond bol van de symboliek en was een van een aantal monumenten die min of meer bedoeld waren om de Duitsers wat meer een nationaal gevoel te geven… Het feit dat Keizer Willem I een anarchistische aanval overleefde terwijl hij nota bene naar het monument gereden werd om het te onthullen geeft aan dat dat er nog niet echt heel erg was!

We vonden het leuk om er rond te kijken en Hans wist in het kabelbaanstation onderweg terug naar beneden nog een foldertje mee te kapen vol interessante informatie over het monument – wij verbaasde onszelf er vooral over dat het in de Eerste Wereldoorlog niet omgesmolten is! Dat geeft waarschijnlijk aan hoe belangrijk het geworden was voor het Duitse volk… Een typisch feitje was dat, ondanks dat het onder andere vierde dat de Fransen verslagen waren, er geen brons van omgesmolten Franse kanonnen ingegaan was, uit respect voor de verliezers.

Terug in het dorp zijn we een beetje zigzaggend terug naar de boot gelopen voor een kleine sanitaire stop, en daarna, omdat het nog vroeg was, besloten we richting een onbekende begraafplaats te wandelen die de garmin aangaf die op 1,5km afstand lag in de andere richting van het stadje. Het stadje was niet spannend genoeg voor ons om veel tijd in door te brengen, erg toeristisch en zelfs zo vroeg in het seizoen al hartstikke druk, en zo’n begraafplaats is meestal wel leuk plus het was het enigste wat we konden verzinnen om nog te gaan doen. De wandeling er naar toe was langs het spoor, een beetje kleine industrie en wat supermarkten en zo, en niet zo spannend, plus het ging miezeren dus we verklaarde onszelf redelijk voor gek dat we weer zoiets gingen opzoeken!

Maar de begraafplaats bleek een schot in de roos te zijn wat ons betreft. Om te beginnen was hij echt heel mooi en netjes onderhouden, met overal vrolijk bloeiende plantjes en bollen, maar terwijl we de gewone graven bekeken raakte we helemaal achterin de begraafplaats waar we als eerste op een monument stuitte voor de soldaten in de regio die in de Franco-Prussische Oorlog in 1870-71 gesneuveld waren, en daarop stonden ook al wat namen van soldaten die in de Eerste of Tweede Wereldoorlog overleden waren.

Toen kwamen we bij een aantal herdenkingsmuren voor 206 burgerslachtoffers van een zwaar bombardement op 25 november 1944 in Rudesheim.

En terwijl we daar rondkeken zag Hans opeens in de andere hoek van de begraafplaats een kleine soldatenbegraafplaats! Zeker zo’n 50-60 graven, met een mooi monument in het midden. We hebben er een tijdje in de miezer rondgekeken; dit was een onverwachte bonus, zoiets hadden we niet verwacht te vinden!

Toen we klaar en koud en nat waren zijn we op ons gemak nog verder de begraafplaats doorgelopen terug naar de ingang, om terug naar het schip te lopen. We waren om 16:15 terug aan boord, en hadden totaal 6,5 km gelopen vandaag. Pfffff, moe!

We hebben lekker ’s middags een kopje koffie en wat chips genomen terwijl onze natte schoenen voor de verwarming stonden en ons opvouwparapluutje in de douche uitlekte, en het avondeten was een flinke vooruitgang op gisteren; vanavond lekker schnitzel met wedges. We zouden er “groene salade” bij krijgen, maar dat bleek gewoon een slablaadje te zijn waar de citroenmayonaise op lag! Lachen…

free counters