Maandag 4 april 2016: vertrek Cochem, aankomst Zell

Volgens de planning (waar in de praktijk, zeker met de tijd van de avondmaaltijd, nogal flexibel mee omgesprongen werd) zouden we om 7 uur gaan varen, maar in de praktijk vertrok de boot pas om 8 uur. Het was mistig toen we opstonden en dat is het nog wel een paar uur gebleven tot 10 uur. Op zich is mist niet erg, maar voor het uitzicht wel jammer want de riviervallei was hier best smal en steil dus waarschijnlijk erg mooi om te zien bij mooi weer. Op ieder vrij stukje bergwand waren druivenranken geplant, dit is echt wijnland, dat zie je ook aan de stadjes!

Om 8:45 gingen we door de vierde sluis deze reis en de eerste van vandaag, en om 11 uur door de vijfde van de reis. Altijd leuk! Zelfs al zijn dit maar hele saaie zakelijke sluizen en niet zo mooi versierd als ze soms in Rusland waren. Maar de hoogteverschillen die we moesten overbruggen waren toch best wel wat meters – zo te zien zo’n 5-6 meter per keer.

Een uur eerder dan oorspronkelijk gepland kwamen we rond 12 uur aan in Zell: hebben we dan zo veel sneller gevaren? Want we waren ook al een uur later vertrokken uit Cochem… Ach ja! Dit plaatsje ligt in een steil rivierdal aan de oevers van de Moezel en is maar 2 straatjes breed en kilometers lang – ga je iets verder de berg op dan kom je al in de wijnvelden terecht! Ieder ander gebouw in de hoofdstraten is dan ook een wijnproeverij, wijnwinkel, of bed & breakfast waarbij de uitbater zijn eigen gemaakte wijn verkoopt… Voor de rest zijn er veel ijssalons, dat is duidelijk populair hier!

Ik had van te voren eigenlijk niets met betrekking tot wereldoorlogen of monumenten kunnen vinden binnen loopafstand van Zell, en alleen een algemene omschrijving van een mooie begraafplaats met een neogotisch kapelletje en zo. Maar van dat laatste had ik geen adres of route kunnen vinden. Dus we zijn na de lunch rond 12:45 maar een beetje op goed geluk op pad gegaan. Er lag aan de overkant van de rivier een nieuwe kerk en zo te zien door het fototoestel een redelijk nieuwe begraafplaats, maar de stad aan deze kant van de rivier leek wat ouder te zijn dus we bleven voorlopig maar aan deze kant. Volgens de garmin was er op 150 meter van het schip een “kirchgasse” (kerksteegje). Die leidde ons inderdaad naar een kerk, maar helaas geen begraafplaats.

We zijn nog wat door de straatjes gelopen parallel aan de Moezel, en kregen op gegeven moment zicht op de “Ronde Toren” op de heuvel boven ons. Dat leek wel een stevige klim om even voor zo’n oude toren op en neer te racen, dus maar even niet. We zijn na een tijdje weer terug omgedraaid omdat we al weer uit het oude hart van het langgerekte plaatsje liepen, en nog een eind verder voorbij de kerk gelopen, maar daar was ook weinig te beleven. Tja, dan was het of over de brug naar het nieuwere deel van de stad, of nog wat doelloos rondzwerven.

Op gegeven moment zagen we op een stadsplattegrond dat er bij de Ronde Toren een begraafplaats was; we hadden een doel gevonden, daar gingen we dan toch maar naar toe – het zou ongetwijfeld beter zijn dan hier zo rond te sjokken. Via een steil weggetje langs oude huisjes en een riviertje dat tussen de huizen door zelfs een heus watervalletje werd liepen we door de wijnranken. De Ronde Toren zagen we niet direct, want opeens stonden we voor de “Vierkante Toren”! Dit was het enige overgebleven deel van een vestingswerk, en was nu een van de ingangen naar het begraafplaatsje die tegen de bergwand geplakt was. En bovenin de begraafplaats zagen we nu de Ronde Toren ook, eigenlijk best dichtbij het stadje, gelukkig!

Het was een mooie kleine begraafplaats, duidelijk was het ook de begraafplaats die ik op internet gevonden had met het neogotische kapelletje, en we werden verwend; we zagen al gelijk een mooi monument voor de Eerste Wereldoorlog. Toch nog iets gevonden dus! Maar eerst even de rest van de begraafplaats bekijken. Er waren weer mooie graven, en een aantal familiegraven tegen de rotswand die ook heel mooi waren. En natuurlijk verschillende families die mannen verloren waren aan de Tweede Wereldoorlog…

Maar ook vonden we een klein monument tegen de rotswand dat de twee soldaten uit het stadje herdacht die na de slag bij Metz in de 1870-1871 oorlog thuis in Zell aan hun verwondingen overleden waren.

Het Eerste Wereldoorlog monument was groot, en best imposant voor zo’n kleine begraafplaats; het herdacht de gesneuvelde soldaten, waarschijnlijk uit de gehele gemeente Zell, want er stonden zo enorm veel namen op voor zo’n klein plaatsje! Rechts en links waren een tiental aparte stenen zerken, wij vermoeden echt voor jongens uit de stad zelf. En voor het monument stonden zeven zwarte houten kruizen die soldaten uit de Tweede Wereldoorlog herdachten. Alleen eentje leek er niet bij te horen; die van “flieger” Norbert Theissen, die geleefd heeft van 1948-1968. Misschien in een ongeluk op zijn basis overleden, of in een gewapend conflict van een later tijdstip gesneuveld of zo? Want hij heeft dus niets te maken met de wereldoorlogen.

Tevreden met onze onverwachte bonus, en sowieso het mooie begraafplaatsje en het uitzicht over het Moezeldal, zijn we op ons gemak teruggewandeld – toen we net het pad af begonnen te lopen zagen we een mooie grote eekhoorn schrikken van ons en via de klimop van de vierkante toren naar een schietgat hoog in de muur rennen. Leuk! Die toren werd trouwens zo te zien met staalkabels en schragen en klemmen bij elkaar gehouden, en misschien ook wel een beetje door de klimop zelf…

We hebben in het stadje een ijsje gekocht en die aan de waterkant opgegeten. Je kunt merken dat wijn belangrijk is in dit stadje; niet alleen de wijnproeverijen en de wijnvelden die je overal ziet, maar zelfs sommige van de graven hadden druivenranken als versiering, op de huizen zie je van alles dat met de wijnindustrie te maken heeft, en er zijn zelfs in bogen over de straten en hier aan de kade als pergolaatjes druivenranken geplant als versiering! Sommige souvenirwinkels verkopen zelfs druivenranken… Rond 15 uur zijn we terug aan boord gegaan voor een kopje koffie en een dutje. We bleken met al dat geslenter en het uitstapje naar de Ronde/Vierkante Torens al met al toch nog 4 kilometer gelopen te hebben vandaag!

Om 16 uur, terwijl Hans een dutje deed en ik aan het typen was hoorde ik de motor van het schip allemaal draaien en grommen. En opeens kwam de voetgangersbrug langs het raam! Omdat we hier voor de nacht zouden bleven liggen en ik niet echt op mijn omgeving aan het letten was had ik een fractie van een seconde nog zoiets van, hé hoe kan dat (dat die brug langskomt) maar ik besefte me dat we waarschijnlijk om de een of andere reden moesten verplaatsen. Dan zullen de passagiers die nog niet terug aan boord zijn wel een beetje verbaasd zijn om te zien dat het schip weg is! Of je zit nog lekker in een cafeetje met uitzicht op het schip aan de kade en ziet het schip opeens wegvaren… Ik ben benieuwd hoe ze dat oplossen; met een bordje bij de oude aanlegsteiger met “MS Allegro ligt 200 m verder stroomopwaarts…”? Daar zullen de minder mobiele mensen aan boord niet zo blij mee zijn. Of iedereen is al aan boord, dat kan natuurlijk ook. Want zo heel veel was er nu ook weer niet te doen hier!

We hadden aan land al gezien dat er een soort stadswifi leek te zijn, maar deze leek het uiteraard niet te doen zoals al vaker hier in Duitsland. Dat is echt iets waar ons over verbazen, zo open als de netwerken in Nederland steeds meer worden, zo gesloten zijn ze hier – we kunnen eigenlijk nergens netwerken vinden die vrij toegankelijk zijn, terwijl in andere landen vaak cafeetjes en zo wel open staan. Aan boord hebben we inmiddels ontdekt dat we iedere andere dag ongeveer, en soms iedere dag even een uurtje gratis op het scheepsnetwerk mogen. Toen we vandaag eenmaal weer aan boord waren zijn we allebei een beetje uit verveling toch gaan proberen het stadswifi op gang te krijgen, en opeens lukte het na een hele tijd mislukkingen als enigste van de vier apparaten (twee mobiels, een laptop en een tablet) op mijn mobiel! Dus konden we de rest van de avond op mijn mobiel internetten. Wat een luxe…

Vanavond was er een bingo-avond. Weliswaar een euro per ronde en met drie rondes dus 3 euro per deelnemer! Wij schitteren in ieder geval door afwezigheid, en ik vraag me af hoe populair het wel niet is, aangezien in ieder geval iedereen bij ons aan tafel er niet bij zou zijn…

free counters