Dinsdag 5 april 2016: vertrek Zell, aankomst Bernkastel

Vanochtend voeren we rond 8 uur weer weg, en hebben weer twee sluizen gehad vandaag, totaal dus zeven tot nu toe; om 10 uur en tijdens de lunch rond 12:30 uur. Hans en ik hebben de ochtend in de salon doorgebracht zoals steeds deze reis, en zijn vandaag na de lunch nog even teruggegaan om er nog een half uurtje of wat rustig te zitten tijdens het varen; het gros luncht namelijk wat later dan wij, sinds de eerste paar dagen mag iedereen wanneer hij wilt komen lunchen. Dus het was lekker rustig in de salon om 12:30 toen wij al lang klaar waren met lunchen! Al vinden we het Moezeldal mooi, met die steile hellingen aan beide kanten, toch was het Rijndal wat ons betreft interessanter om langs te varen, want daar was meer vrachtverkeer op het water, en meer te zien langs de kant (kastelen, dorpen/steden, velden, bossen, hellingen, industrie). Hier vaar je langs kilometers steile wijnvelden en af en toe pittoreske kleine dorpjes, en is er veel minder vrachtverkeer op het water, en dat is toch wat saaier eigenlijk!

Omstreeks 13:15 kwamen we aan in Bernkastel, en Hans en ik zijn, na een klein dutje, iets voor 14 uur aan land gegaan. Er zat een zwaan te broeden naast onze aanlegsteiger – voor de veiligheid van zwaan én nieuwsgierige voorbijgangers was er een hek om het nest geplaatst! Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik een keertje als kind achterna gezeten ben door een zwaan die vond dat ik te dicht bij zijn nest gekomen was…

Ons doel, de St. Martinskerk vlakbij in het oude centrum van Bernkastel (Kues, het buurplaatsje, ligt aan de andere kant van de brug), was helaas geen optie want net om 13 uur begon een begrafenismis. Hans zag het gelukkig net op tijd voor ik de kerk in was gestapt! Hier zouden een achttal stenen tabletten te vinden zijn als oorlogsmonument, maar dat ging nou dus niet lukken… Het andere monument dat ik van te voren genoteerd had was een herdenkingsplaquette bij de brandweer, maar ja, zie die maar te vinden zonder adres! Dus zijn we maar een beetje doelloos door het stadje gaan zwerven, dat inderdaad hele mooie vakwerkhuisjes had – iedereen die het Moezelgebied kent, kent Bernkastel vanwege de mooie huisjes, en we weten wel zeker dat het hier bij goed weer en in de zomer zwart ziet van de mensen! “Gelukkig” regende het vandaag vanaf het moment dat we van boord gingen tot laat in de middag en is het midden in de week, dus viel het wel mee met dagjesmensen...

We wandelde door de mooie straatjes en waren blij dat we niet alleen ons opvouwparapluutje bij hadden, maar dat Hans nog een van de scheepsparaplu’s meegenomen had, want het miezerde continu en regende af en toe flink! Al zwervend begonnen we de heuvel op te wandelen, en een beetje uit het pittoreske oude centrum. En opeens stonden we naast de brandweer, en zagen we de herdenkingsplaquette! Dat was nog eens een meevallertje, en er schuin tegenover was een kerkje met een kerkhof. Kijk, zelfs als we niet eens actief zoeken vinden we oorlogsmonumenten en kerkhoven…

Het kerkje leek oud, en de begraafplaats was in terrasvorm aangelegd in de Pest-tijd. In 1673 werd de begraafplaats en kerk ingezegend, en sinds 1804 wordt het als stadsbegraafplaats gebruikt. We hebben er een tijd in de regen rondgewandeld, en moesten lachen omdat onze tafelgenoten er al rondliepen! Maar later zagen we nog een stel lopen, die blijkbaar net als wij ook begraafplaatsen mooi vinden om te bezoeken. Er waren een aantal familiegraven met familieleden die in een van de twee wereldoorlogen gesneuveld waren.

In een hoekje vonden we een klein ereveldje voor Eerste en Tweede Wereldoorlog soldaten – ieder kruis had twee namen erop, en van de 11 kruizen was een kruis voor twee soldaten uit de Eerste Wereldoorlog, een kruis voor een onbekende soldaat, en negen voor 18 soldaten uit de Tweede Wereldoorlog.

We zagen bij de familiegraven ook een familiegraf waarvan drie vrouwelijke familieleden uit verschillende generaties (het zouden zo oma, moeder en volwassen dochter kunnen zijn geweest) alledrie op dezelfde dag in de oorlog overleden waren, met het karakteristieke oorlogskruisje in plaats van een gewoon overlijdenskruisje; 19 februari 1945. Een bombardement, misschien? Of zelfmoord? Op datzelfde graf stond ook de naam van een jonge man die in de eerste wereldoorlog overleden was. Dat is een van de dingen die ons fascineert, de glimpen die je ontvangt van familieverhalen die je verder nooit zult kennen.

Onderweg terug naar het stadje kwamen we bij hetzelfde nauwe steegje dat ik op de heenweg gefotografeerd had. Het stel van de boot dat we op het kerkhof gesproken had stond er naar de grond te kijken, en wees ons op een zestal kleine koperen plaatjes in de stoep; er stonden verhalen op van joden die in de oorlog ofwel vermoord waren, verraden, ontsnapt of gered. Bijzonder!

We liepen langs de St. Martinkerk maar de begrafenisdienst was nog bezig, dus we zijn de brug overgestoken naar de Kues-kant op zoek naar een Aldi die aan de overkant zou moeten liggen volgens de garmin. Het adres klopte alleen voor geen meter, maar met wat rondvragen kwamen we er uiteindelijk wel bij uit. We hebben lekker wat chips en drinken gekocht, en moesten erg lachen toen we bij het afrekenen de hotelmanager en een van de serveersters tegenkwamen die inkopen gedaan hadden! De hotelmanager keek niet blij dat ze gezien werd bij het kopen van dingen als fruit, jus d’orange en wijn bij de Aldi, maar we weten al lang dat veel bedrijven ook hun inkopen doen bij de Aldi; ze hebben nu eenmaal goede spullen tegen een goede prijs, en dat is niets om je voor te schamen. Maar het is wel lachen om te weten dat die hotelmanager zich nu heel ongemakkelijk voelt als ze ons ziet!

Eenmaal weer terug aan de Bernkastel-kant was dan eindelijk de begrafenisdienst klaar in de St. Martinkerk, die had 2 uur geduurd want het was nu 16 uur! Ongelofelijk… En de kerk had stampvol gezeten, er leek geen einde te komen aan de autostoet en de mensen die eruit kwamen! We zijn na de laatste mensen de kerk ingeglipt op zoek naar de acht stenen plaquettes, en hadden ze al gauw gevonden, in een donkere zijkapel voor Maria geloof ik. Helaas was die kapel erg drukbezocht waardoor we niet uitgebreid hebben kunnen fotograferen, maar het was wel duidelijk dat de kapel oorspronkelijk ingericht was speciaal als herdenkingskapel voor de Eerste Wereldoorlog, met een altaarstuk die nu de achterkant was van de Mariakapel met bankjes ervoor, en inderdaad de acht stenen tabletten met namen van gesneuvelde soldaten op de muren. Bij het raam stond een dodenboek met namen van soldaten uit de Tweede Wereldoorlog. Jammer dat we maar een paar minuten hadden tussen de biddende stelletjes om er echt uitgebreid rond te kunnen kijken!

Ik heb onderweg terug naar het schip nog even een foto gemaakt van Hotel Restaurant Moselblumchen; daar hadden mijn ouders tijdens hun studietijd een enorm ijsje gegeten dat schijnbaar zo’n diepe indruk op ze gemaakt heeft dat ze er 40 jaar later allebei over mailde toen ze hoorde dat we naar het Moezel gebied gingen! Na nog even de zwaan bekeken hebben die nu stond op haar nest zodat we twee eieren konden zien zijn we aan boord gegaan, waar de hotelmanager net met haar boodschappen per taxi aangekomen was en bezig was het keukenpersoneel te manen alles zo snel mogelijk naar de keuken te brengen…

Wij hebben onze natte paraplu in ons badkamertje gelegd en lekker een kopje koffie gezet terwijl we onze natte schoenen uitdeden. ’s Avonds na het eten zijn we nog even het stadje ingewandeld omdat ik ’s middags onderweg terug naar het schip ontdekt hadden dat het stadhuis met de VVV een uitstekende gratis internetverbinding had – een goede en snelle verbinding, voor het eerst hier in Duitsland! We hebben een half uurtje op een bankje gezeten terwijl we alles weer bijwerkte, en toen terug naar het schip voor een kopje koffie en chips.

Om 22:15 toen we net zaten te overwegen om eens vroeg naar bed te gaan kwam er opeens een luxe rivierschip langzaam langsdrijven – en hij kwam steeds dichterbij, tot het duidelijk werd dat hij tegen ons ging aanleggen. De River Rhapsody, wat een kolos! En wat een luxe – we zaten op een halve meter van elkaar en konden zo een aantal hutten inkijken die hun gordijnen niet of half dichtgedaan hadden (waarschijnlijk omdat ze niet verwacht hadden aan te zullen leggen tegen een ander schip aan!); grote kamers, luxe afwerking, een vaas met bloemen op tafel in de kleine hutten, dat kost wel een meervoud van wat wij betaald hebben! En wat een groot schip, het leek wel boven ons uit te torenen en was denk ik bijna anderhalf keer zo lang als wij. De luxe bovenverdieping (wij hebben op ons schip de “meeste luxe” hutsoort) hadden zelfs heuse balkons met stoeltjes!

free counters