Woensdag 6 april 2016: vertrek Bernkastel, aankomst Schweich

Omdat we vandaag erg laat vertrokken, pas om 10:30, zijn Hans en ik na het ontbijt nog even Bernkastel ingewandeld om nog eens op ons gemak naar de vakwerkhuisjes te kijken en nog een laatste keer te profiteren van het stadswifi bij het VVV kantoor.

Daarna hebben we ons geïnstalleerd in de salon op ons vaste stekje voorin bij de boeg. Onze luxe buren lagen nog steeds tegen ons aan tegen de tijd dat we zouden vertrekken, en omdat het om 10:30 koffietijd was, hebben we dus onder het genot van een kopje koffie en thee kunnen bekijken hoe dat ging. De bemanning van het andere schip was iets handiger met kabels los en vast maken dan die van ons, maar het duurde toch een tijdje voor we eindelijk konden gaan varen.

We hebben nog twee sluizen gehad vandaag voor we rond 15:30 aankwamen in Schweich. Wij hebben lekker heel de dag voorin de salon gezien, en genoten van het varen. We hadden de indruk dat de lunch wat kariger was dan tot nu toe, zo waren er minder verse broodjes terwijl ze toch gisteren inkopen gedaan hebben, zoals we met eigen ogen gezien hadden – en bij de lunch was opeens de boter op rantsoen! We kregen per tafel van zes vier klontjes op een bordje, in plaats van de kuipjes die je normaal tot nu toe steeds bij het buffet kon pakken. Het is duidelijk het einde van de reis aan het worden, en Hans en ik hebben het cynische vermoeden dat als de nieuwe groep morgen aan boord komt zij wél kuipjes boter bij het ontbijt zullen hebben…

Onze aanlegplaats in Schweich was bij verre de minst pittoreske van de hele reis… We lagen in het midden van niets bij een snelwegenknooppunt tussen twee viaducten in! Tja, de liggelden zullen hier ongetwijfeld goedkoper zijn geweest dan in het op zo’n 15 km van ons afgelegen Trier… Er werd vanuit het schip voor morgen een facultatieve bus-excursie naar Trier geregeld, die zou zo’n 17,50 per persoon kosten. Maar daarvoor zou je effectief maar zo’n 2 uurtjes in Trier zelf kunnen rondlopen – en waarschijnlijk was het vele malen goedkoper om gewoon de stadsbus te pakken vanuit Schweich! Hans en ik (en met ons een hoop anderen) hadden hier weinig behoefte aan, hoe hard de vrouwelijke hotelmanager ons er ook van probeerde te overtuigen dat er geen klap te beleven was in Schweich en je hiermee morgen een beetje de uurtjes tot vertrek terug naar Nederland door zou kunnen komen…

We zijn, toen we van boord konden rond een uur of 16:15, nog even het stadje ingewandeld samen met twee van onze tafelgenoten waar we het deze reis goed mee konden vinden. Zij hadden als doel de dorpskerk en wij natuurlijk de dorpsbegraafplaats die we in de garmin gevonden hadden, dus omdat die min of meer bij elkaar lagen zijn we een eindje samen gelopen.

De dorpsbegraafplaats was wel mooi, op zich, en zoals alle begraafplaatsen keurig onderhouden, maar er was niet zo heel veel te zien na alle bijzondere begraafplaatsen deze reis. Wel was er midden op de begraafplaats een heel mooi ereveldje voor Eerste en Tweede Wereldoorlog soldaten, met mooie oude bomen omringd: voor de Eerste Wereldoorlog was er een monument en kolommen met namen, voor de Tweede Wereldoorlog individuele kruizen. Het viel ons erg op hoe we op heel de begraafplaats maar twee of drie familiegraven vonden waarop ook een gevallen soldaat genoemd werd. En we vroegen ons af of er misschien ook zoiets was als vrijwilligers die de graven schoon en onderhouden hielden, want ieder graf was zo netjes en mooi beplant!

Weglopend van de begraafplaats was ik naar de garmin aan het kijken, die ik heel de tijd aangehad had, en je kon onze zigzaggende route op de begraafplaats precies volgen! Het was in ieder geval duidelijk dat we de hele begraafplaats redelijk uitgebreid bekeken hadden…

Het kerkje vlakbij zijn we ook even ingeschoten, en deze bleek onverwachts ook erg mooi te zijn, en bovendien had het twee grote houten herdenkingsplaquettes voor beide oorlogen, aan iedere kant van de kerk een.

Het was lekker weer en de vakantie was bijna voorbij, dus in een ijssalon (die hebben ze echt veel hier in Duitsland!) hebben we lekker nog een ijsje genomen voor we terug naar het schip wandelde. Ik denk het lekkerste ijs tot nu toe, ik had echt goed pistacheijs, en Hans een heerlijk bolletje walnotenijs!

S’avonds kregen we een “captain’s dinner” als afscheid, maar de aanvangstijd werd wel twee keer gewijzigd, uiteindelijk naar 19 uur wat ons betreft veels te laat was. En dan waren ze zelfs daarvoor te laat, de deuren gingen pas om 19:10 open! Gek genoeg was de kwaliteit van het eten eigenlijk ook iets minder goed dan normaal, terwijl een Captain’s dinner juist iets speciaals hoort te zijn – en los daarvan, het duurde eeuwen! Van 19 uur tot 21:30, pffff… En dat terwijl de mannelijke hotelmanager had omgeroepen dat we allemaal om 21:15 in de salon moesten verzamelen voor instructies voor morgen (waarom in de salon als iedereen ook al verzameld was in de eetzaal, snapte we niet zo goed!).

Er zijn twee hotelmanagers aan boord – of eigenlijk officieel een mannelijke hotelmanager voor de kamers, en een vrouwelijke restaurantmanager voor het restaurant. Inmiddels heeft iedereen door dat de mannelijke manager liefst zo min mogelijk doet, en de vrouwelijke manager rent vaak van hot naar her om alles gedaan te krijgen. En geen van beide weten goed wat ze eigenlijk zouden moeten doen, want aansturen kunnen ze niet. Maar vanavond had hij duidelijk bedacht om zichzelf een beetje te profileren, en moest de sorbet tussendoor dus per se door hem persoonlijk aan iedereen geserveerd worden… effectief betekende dat dat het enigszins vreemde maar op zich wel lekkere drankje bij iedereen hartstikke gesmolten was tegen de tijd dat iedereen een glaasje had en de kapitein dan eindelijk kon toosten (het was iets van een bubbeltjeswijn met ranja en een schepje roomijs, wat er lelijk uitzag toen het ijs gesmolten was).

Het toetje werd pas om 21:25 geserveerd, ijstaart die met fakkels naar binnen gebracht werd; en een tafel werd zelfs bijna vergeten door de immer vriendelijke maar niet goed aangestuurde bediening. De koks hadden de restjes taart al opgeborgen in de keuken toen alsnog een paar borden richting die tafel gingen!

Toen we eindelijk, eindelijk klaar waren met het tergend langzame avondeten moesten we, inmiddels bijna al 21:45, nog even in de salon verzamelen om de planning voor morgen door te nemen, en wat een chaos was dat ook weer! Van de hotelmanagers en de reisbegeleider van Stip (die overigens weinig toegevoegd heeft inhoudelijk aan dit reisje) kregen we allemaal verwarrende non-informatie, en werd het schijnbaar ter plekke verzonnen touwtjes-systeem waarbij we morgenochtend onze koffers en tassen met een gekleurd touwtje eraan op de gang moesten zetten gepresenteerd. Er zouden morgen 3 bussen zijn voor verschillende delen van het land, en een aantal breidames hadden hun wol gedoneerd zodat iedereen gekleurde touwtjes voor zijn of haar bus kon krijgen (dat was dus duidelijk niet iets waar het management zelf aan had gedacht hadden anders zouden ze wel lintjes of zo geregeld hebben!). De reisbegeleider deelde de touwtjes uit en deed bij ons consequent steeds de verkeerde kleur willen geven, gelukkig stond op het blaadje dat hij voor zich had wie in welke bus ging en wat voor kleur wol er voor die bus gereserveerd was, dus Hans pakte maar voor ons zelf wat touwtjes, zucht…

We konden rond 22:15 dan eindelijk naar onze hut toe om onze spullen in te pakken en naar bed te gaan, want het was inmiddels al laat geworden! In onze hut lag het programma voor morgen klaar, en een enquête en fooien-envelop (in de salon had de mannelijke manager gezegd dat de kapitein meedeelde uit de fooienpot, wat we schandalig vonden, maar later bleek dat hij gewoon aan het bazelen was geweest en dat dat helemaal niet waar was…). Ook opvallend was dat we deze laatste avond aan boord geen chocolaatje op ons kussen hadden. Dat zijn kleine details, net zoals de gerantsoeneerde boter, mindere lunch en mindere avondmaaltijd, die opvallen en wij een beetje kleinburgerlijk vinden om zo een trip te eindigen. De verzorging tot nu toe is meer dan prima geweest, zorg dat je dat dan ook tot het laatst toe blijft doen in plaats van op zo’n manier proberen te beknibbelen... Ach ja, wij hebben het prima naar ons zin gehad en moeten alleen maar lachen om dit soort dingetjes!

free counters