MAART 2017: GROENLAND HONDENSLEDETOCHT

We hebben allebei een iets betere nacht gehad – maar Hans heeft wel weer gewoon een slaappilletje genomen zodat hij verzekerd zou zijn van een paar uur rust! Het is wel slopend zoiets, zeker in zo’n open ruimte slapen; we nemen ons nu voor om het niet meer te doen behalve misschien voor een enkele nacht, maar dat gevoel zakt vast wel, want het is wel een unieke ervaring om zo afgelegen te zijn en dat bereik je alleen maar door een beetje af te zien natuurlijk!


Rond 6:30 stond iedereen weer op: de ramen werden opengegooid vanwege de hitte binnen, ijs en water werd opgezet voor thee en koffie, een vrouw bakte voor iedereen een gebakken boterham met kaas en ham, het ontbijt werd klaargezet en rond 7:30 zat iedereen aan het ontbijt. Lunchpakketjes werden weer gemaakt (voor onszelf en ook weer voor de menner), de thermossen gevuld voor onderweg, de bagage ingepakt en rond 9 uur kon iedereen zich weer 10 minuten lang in zijn buitenkleding worstelen. Frank was de boel in de jagershut aan het opruimen zodat het netjes achtergelaten kon worden, en we hebben een beetje gekletst met hem over de honden. Hij vertelde dat ze echt doodongelukkig worden als ze niet kunnen rennen, en niet te controleren worden. Als hij tegen andere menners zegt dat we vertrekken staan zijn eigen honden ook al verwachtingsvol op. Hij kende mensen die ooit geprobeerd hadden een Groenlandse sledehond in een appartement te houden, en het beest werd daar gewoon depressief en onhandelbaar. Dat kunnen we ons goed voorstellen, de verleiding om zo’n prachtig beest te willen hebben is groot maar ze horen echt buiten en in een roedel. Dat bevestigde Frank ook en zien wij ook wel deze dagen; de hondenspannen zijn echt hechte teams.

Het is iets warmer, waarschijnlijk weer rond -17, met een lekker zonnetje, dus gevoelsmatig (met 10 kilo extra-warme kleren) helemaal niet zo koud… Het was even zwaar om met onze tassen terug naar de slee te lopen, maar het ging gemakkelijker dan eergisteren; je went wel een klein beetje aan de omstandigheden en leert om te gaan met de kleding en de voordelen en beperkingen die die hebben! In ieder geval een van de sledes, waarschijnlijk meer, had een wapen in een hoes erop liggen; we zijn hier niet in ijsberenland, maar ik kan me voorstellen dat de menners desondanks toch altijd voorzichtig zijn, want dit is wel wilde natuur. Onze bagage werd weer op de slee gebonden, en Hans hielp onze menner om de zware slee bergopwaarts richting zijn honden te duwen. De enthousiast joelende en springende honden konden niet wachten en stonden te stuiteren op de plek, tot ze hun tuigjes aankregen en weer rustig werden. Deze sledehonden zijn echt nog veel blijer om hun tuigjes aan te krijgen om tientallen kilometers te gaan rennen dan een “stads”hond als hij zijn riem aankrijgt om te gaan wandelen!

Anders stond ondertussen zijn drone weer gereed te maken voor een paar mooie shots (hopelijk!) van ons toen we vertrokken. We waren al gauw klaar voor vertrek en onze menner gebaarde grijnzend dat we weer op de slee mochten springen. Ik merk iets heel aparts; we hebben eigenlijk weinig tot geen last van onze rug, en het zitten op het rendierenvel op de houten planken is ook goed te doen, maar ik heb een beurs en gekneusd schaambeen gekregen van Hans zijn ruggengraat die constant en pijnlijk tegen mijn schoot aandrukt! Dat is wel het laatste wat ik verwacht zou hebben op te lopen tijdens zo’n meerdaagse sledetocht, maar het is behoorlijk pijnlijk en wordt met de dag erger. Ik moest vandaag dan ook af en toe verzitten in een poging de meest beurse plekken te ontlasten (het heeft ruim een week geduurd voordat ik thuis van de kneuzing af was!).

Rond 9:30 vertrokken we, en het was weer een hele mooie rit over bevroren en besneeuwde wateren en tussen prachtige ruige besneeuwde bergen! De eerste pauze was al na een uurtje, en zowel chocola als koekjes werden uitgedeeld – de koekjes zijn steeds van die lekkere chocoprins koekjes, Hans is daar niet zo kapot van maar de chocola is een heerlijk Scandinavisch merk dat we ook in Zweden en Noorwegen tegengekomen zijn, deze was melk met karamelstukjes erin… Hmmmm! De omgeving waarin we deze pauze hielden was echt prachtig, en toevallig was onze slee een van de eerste – de honden hadden er echt zin in en hadden onderweg verschillende keren andere sledes ingehaald – dus we hadden mooi zicht op de aankomende sledes met een rij grijnzende honden ervoor tegen de prachtige achtergrond van blauw en witte heuvels. Wat ons betreft is dat plaatje echt hét plaatje van deze reis. Omdat het weer zo mooi was, was Anders vandaag constant in de weer met filmcamera, gopro en fototoestel om mooie shots vast te leggen voor zijn film. We zijn er erg benieuwd naar!

Toen we weer op pad waren, zijn we lang over een mooie vlakke route tussen de heuvels gegleden; en de hondenspannen wisselde constant van plek dus Hans en ik hebben heel vaak kunnen genieten van de mooie hondensnuiten van naast ons rennende honden. Door de kou en hun hete adem bevroor hun adem op hun snorharen en rond hun snuit, wat een leuk gezicht was! En zoals steeds was het gevoel van de slee, het geluid van het glijden, het gehijg en gestap, de door bont beschermde kou en het prachtige landschap heerlijk ontspannend.

Rond 11:45 hielden we een vroege lunchpauze, en konden de honden lekker relaxen terwijl de mensen wat te eten namen en de menners de touwen van de honden ontwarde. De hondenspannen zijn echt hechte teams, hoewel één span constant ruzie krijgt met elkaar omdat daar pas een paar nieuwe honden bij zitten. Dat moet nog even settlen! En het gaat er zeker niet zachtzinnig aan toe als die honden elkaar letterlijk naar de keel vliegen; hun menner twijfelt dan geen seconde en werpt zich in het midden van de roedel om ze tot de orde te roepen, desnoods met zijn zweep of zelfs met de hand, we zagen een keer die menner een hond een flinke oorveeg geven, en een andere aan zijn nekvel uit de groep gooien.

Toen we na een half uurtje weer vertrokken, hebben we op een mooi plat bevroren meer tussen granieten heuvels zeker een half uur naast een andere hondenspan gezeten die er ook niet van houden om ingehaald te worden, wat een geweldige ervaring was, want de ene troep rende ons voorbij, en remde daarna weer af, dan zette onze hondenspan een sprintje om die ander troep voorbij te rennen, en eenmaal voorbij gingen onze honden weer rustiger rennen, en dan kwam de ander al weer langs, en begon het overnieuw… Leuk!

Op het laatst was het duidelijk dat we weer op ijs waren, met de karakteristieke golven erin gevroren, en begonnen we voor het eerst in twee dagen weer wat tekenen van anderen op de wereld te zien; een enkele sneeuwscooter, een gebouwtje langs het water, en heel ver weg in de verte wat gebouwen op een heuvel.

Rond 14 uur kwamen we aan onderaan de heuvel van het plaatsje Qasigiannguit (dit is waar de menners en hun honden wonen, dus de honden trokken op het laatst ook weer een sprintje omdat ze de stal roken!).

Er kwam al een taxi aangereden over de sneeuw om ons op te pikken, en bracht ons door het dorpje naar ons hotel, een echt hotel! Het was wel even lastig om in te stappen, met al die kleding en ook zeker met die grote zware laarzen aan je voeten… Het hotel werd geleid door Frank, die eerst zijn honden terug naar hun plek moest brengen en verzorgen en voeren. Wij checkte in en konden toen naar onze kamer, een nette kleine kamer met een gangetje dat veels te klein bleek toen we al onze buitenkleding uittrokken; we kregen de deur amper meer open!

We zijn gelijk onder de douche gestapt, de eerste douche sinds we in Groenland zijn, en daarna konden we lekker relaxen op een zacht bed tot het etenstijd was om 18 uur. We zijn doodop van de kou, de sledetochten en het buiten zijn, maar wat een mooie dagen hebben we gehad! Allebei hadden we vanmiddag weer honger; zo typisch vinden we dat, onderweg eten we met lange tanden onze boterham op, omdat het lunchtijd is maar niet omdat we honger hebben, en eenmaal terug in de warmte krijg je vreselijke trek. Hans viel al heel gauw in slaap, en heeft een stevig dutje gedaan terwijl je buiten regelmatig het zangerige gejank van sledehonden hoorde.

Om 17:45 zijn we naar de eetzaal gegaan, op onze sloffen die we bij hadden en ook in de jagershut hebben gebruikt, maar het bleek dat de keuken “iets vertraagd” was. Het plaatsje Qasigiannguit is best klein, er wonen een paar honderd mensen, en Frank zijn hotel deed ook dienst als café, ontmoetingsplek en disco (toepasselijk, in Disko Bay!) voor de lokale inwoners. Het café werd vanavond best wel drukbezocht want iedere vrijdag was het café open als restaurant met een themamenu; vandaag dus Italiaans. Grappig! Hans en ik besefte ons dat de lokale inwoners geen interesse hebben in wat in onze ogen exotische gerechten zijn zoals walvisvlees, want dat is voor hun vaste kost; als zij uit eten gaan willen ze buitenlands eten zoals pasta – dat is voor hen dan vast weer “exotisch”!

Toen de lokale bewoners hun eten hadden gehad had de keuken tijd voor ons groepje, en konden we rond 18:45 aan de speciaal voor ons gedekte tafel aanschuiven in het restaurantgedeelte. Het driegangenmenu was redelijk aan de prijs, maar Hans en ik besloten alles te proberen, je bent hier maar een keer, en waar anders kun je tenslotte walvistartaar vooraf eten?! Het rendiervlees met saus en geroosterde groenten en aardappelen uit de oven was ook erg lekker, Hans en ik vonden de geroosterde groenten eigenlijk nog het allerlekkerst, en zo leuk gepresenteerd in een lange rechthoekige schaal. Toe was appelcake met ijs, iets minder een succes want een beetje gewoontes; gewoon een saai minicakeje met een bol ijs erop en klaar. De bediening was niet onvriendelijk, maar erg traag en het leek wel alsof ze voor de eerste keer moesten serveren en afruimen; het deed ons erg aan Afrika denken, en Frank die met ons mee-at bevestigde op gegeven moment ook dat het hier “net Afrika” was. Na 21 uur waren we klaar met eten en zijn Hans en ik afgetaaid naar bed, we waren doodop!

free counters