MAART 2017: GROENLAND HONDENSLEDETOCHT

Om 6 uur vanochtend kregen we een smsje van Hans zijn dochter, waardoor we wakker schrokken; en we hadden bij de bedden lampjes die aangingen als je ze aanraakte op de voet. Leuk bedacht, maar het hele lampje was dus tast-gevoelig, ook de metalen topjes in de lampenkap, dus als ik of Hans in onze slaap per ongeluk het lampje aanraakte sprong het aan. Weliswaar op de laagste stand, maar als je hem uit wilde zetten moest je hem drie keer tikken tot de hoogste stand (en die gaf veel licht) voor hij weer uit ging. En als je in je ongeduld om het licht uit te krijgen te ver doortikte kon je overnieuw beginnen… Je kunt maar wat te mopperen hebben! Na een redelijk goede nacht leek het vanochtend even alsof de ijsberg die in het fjord voor het hotel ligt weggedreven was, maar het was gewoon heiig en zachtjes aan het sneeuwen. Vermoedelijk was het dus ook niet zo koud meer vandaag. De tv had storing op een hoop netten, waarschijnlijk ook vanwege de sneeuw, op het terras voor het ontbijtzaaltje was al 1 cm gevallen (ze hadden gisteren geveegd).

We hebben ontbeten, dat was weer lekker, alleen helaas ze hadden geen pecanbroodjes meer, die waren gisteren zo lekker geweest – en we bleven loeren op de mand met danish gebakjes maar zelfs toen ze aangevuld werden zaten er geen tussen. Jammer! Na het ontbijt hebben we nog een beetje gerust op de kamer voor we om 10:20 opgehaald werden voor onze vlucht naar Kangarlussuaq. We zette ondertussen een mailtje op ons mobiel klaar om naar de kapitein van de Rickmers Seoul te sturen van ons in onze zeehondenbont-pakken; dat zou hij ongetwijfeld grappig vinden om te zien! En Hans heeft na een weekje alleen maar Deens horen praten besloten dat hij even geen zin meer had in Deense misdaadseries, die hij voor vertrek toch wel graag keek… Even te veel Deens in te korte tijd gehoord!

Onderweg naar het vliegveld reden we weer langs het kantoor van World of Greenland, en Anders sprong eruit; we dachten om nog iets te halen of af te geven, maar het bleek dat hij nog een paar dagen bleef op Groenland en hij nam gelijk afscheid, geen plichtplegingen of niets! Dat is wel meer met de Denen, ze lijken haast asociaal soms, maar hij is in onze ogen wel heel bot af en toe – op een vriendelijke manier, dat wel. Altijd glimlachend en vriendelijk, maar wel altijd de beste of enigste plek in busje/snowmobile/enz inpikkend, soms voor de neus van een bejaarde vrouw, en dat terwijl hij geeneens betalende gast is maar aan het werk.

Het sneeuwde nog steeds en op het vliegveld reed constant een veegwagen de baan schoon te maken. Het vliegveldje was zo klein dat er één hal was voor vertrek en aankomst, en maar één incheckbalie. Wij waren een van de eerste om in te checken, en zochten een plekje aan een tafel. Denen zijn toch wel een beetje apart, ze zijn echt niet onaardig maar lijken gesloten, en zeggen bijvoorbeeld uit zichzelf niets tegen ons als ze langs ons tafeltje lopen terwijl we al een week met elkaar optrekken. We hebben een tijdlang met Simone gekletst, met name over reizen. Ze gaat binnenkort met een vriendin naar Nieuw-Zeeland dus wij raadde haar aan om te proberen de zeehondencrècheen de Badlandste bezoeken als haar programma haar dat toeliet. Terug thuis hebben we haar een emailtje gestuurd met de details hoe ze die twee mooie plekken kon vinden.

Onze vlucht in de Dash-8 had een half uur vertraging vanwege het weer, en ondertussen vertelde Simone dat de helikoptervluchten naar Ilimanaq waren afgelast (dus de groep die na ons vanmiddag aankomt moet onverwacht een nachtje in Ilulissat blijven)! We hoopte dat het in ons geval bij vertraging zou blijven…

Maar we zagen het grondpersoneel veel overleggen met elkaar, en op gegeven moment werd iedereen’s aandacht gevraagd; er bleek een gewichtsprobleem met ons vliegtuig te zijn, we waren te zwaar geladen! Iedereen werd dus verzocht naar de bagageruimte te komen waar we met zo’n 10 man per keer op een weegplaat moesten gaan staan, zodat het gewicht van de passagiers bij die van de bagage en de rest van het vliegtuig opgeteld kon worden. Iets later waren de gewichten berekend, en was de conclusie dat er drie vrijwilligers achter zouden moeten blijven met hun bagage en de volgende vlucht moeten nemen naar Kangarlussuaq en daarna Kopenhagen, op donderdag pas! Oef… Dat is dus nog 2 dagen extra in Groenland blijven. Het hotel (het luxe hotel Arctic), alle maaltijden en zakgeld á 1000 kronen per persoon werden dan wel betaald door Air Greenland (eerst wilde een van de medewerkers 500 kronen bieden maar haar baas ging er gelijk overheen dat er 1000 kronen gegeven zou worden, ongeveer 135 euro). De meeste buitenlanders hadden echter verbindende vluchten vanuit Kopenhagen en zouden dus veel duurder uit zijn als ze dit aanbod aannamen, maar drie Deense dames uit onze groep die in de buurt van Kopenhagen zelf woonde en/of per openbaar vervoer verder zouden reizen vanaf Kopenhagen en dus geen afspraken hadden, vonden het wel aantrekkelijk en boden aan te blijven, onder dankbaar applaus van iedereen. Toen hun bagage van boord was konden wij aan boord en vertrekken. We deden om 12:15 boarden en om 12:30 vertrekken, al met al zeker een half uur vertraging.

De korte vlucht over de fjord en ijsbergen was heel mooi, vooral het begin en het einde – voor de rest was er onderweg veel lage witte bewolking waardoor we niets zagen van het landschap. Maar we waren al lang blij dat we konden vertrekken met het dreigende slechte weer!

Om 13:15, 10 minuten na het geplande vertrek van onze volgende vlucht naar Kopenhagen, kwamen we pas aan in Kangarlussuaq. Maar we hoefde niet te stressen, die stond nog keurig te wachten op ons – het zou zinloos zijn geweest voor het veel grotere vliegtuig om te vertrekken zonder op ons te wachten!

In Kangarlussuaq was het weer in ieder geval zo te zien beter, de lucht was blauw. We hebben hier echt de snelste en meest efficiënte overstap ooit gedaan: om 13:22 stapte we uit het propellervliegtuig, liepen naar de terminal, de trap op, door de beveiliging, naar de bagage-check, jassen uit enz voor de bagage-check, tickets laten zien, doorlopen naar de gate 5 m verderop, trap af, naar het volgende vliegtuig lopen en om 13:28 stapte we daar aan boord het halflege toestel. In 6 minuten dus! Een stewardess vertelde dat de piloot snel wilde vertrekken want het ging slecht worden en we liepen het risico in Kangarlussuaq te stranden. Maar toen iedereen aan boord was konden we kort daarna gelukkig wel vertrekken.

Iets voor 14 uur waren we opgestegen en vlogen over de prachtige bergen rond Kangarlussuaq. De lucht was mooi blauw en het was moeilijk voor te stellen dat het een hobbelige vlucht kon worden, maar desondanks deed de piloot over de intercom zeggen: “The flight could be a bit bumpy, please fasten your seat belts... Tight”. Slik!

Uiteindelijk viel het allemaal gelukkig mee, we waren duidelijk op tijd weg en de vlucht bleek een prima vlucht te zijn. Toen we over de ijskap en de ijsbergen en ijzige bergen aan de oostkust van Groenland vlogen hebben we genoten van het uitzicht; het was zo mooi, met gletsjers en ijsbergen en zee-ijs dat geleidelijk aan steeds dunner werd maar ver reikte. We hebben gekeken tot het zee-ijs verdween, en een uurtje later zijn we over heel IJslandgevlogen, dat er ook heel mooi wit bij lag.

Rond 22 uur plaatselijke tijd (3 uur later dan Groenland) kwamen we in Kopenhagen aan, waar we gelijk bij aankomst afscheid namen van het jonge stel – we realiseerde ons niet echt dat ze afscheid namen, maar zij vlogen, bleek later, verder en wij verlieten natuurlijk het vliegveld, dus we hebben ze niet meer zoals we dachten bij de bagageband gezien waar we van de rest afscheid namen. Thuis hebben we ze een mailtje gestuurd want wij hadden een beetje lollig gedaan en al langslopend dag gezegd, niet beseffend dat zij het serieus bedoelde. Was ook totaal niet duidelijk geweest!


De bagage duurde 25 minuten om op de band te komen ; misschien niet verrassend, wat die werd afgehandeld door Aviator, en daar hebben we in Schiphol ook altijd zulke goede ervaringen mee maar niet heus… We hebben afscheid genomen van de rest van de groep en verlieten het vliegveld, in de ijdele hoop dat de hotelshuttle er nog zou staan (eigenlijk was 22 uur al de laatste rit). Helaas! Dus maar een taxi, van de keurige taxistandplaats waar alle taxi’s achter elkaar moesten staan en de passagiers ook in de rij gingen staan zodat iedereen omstebeurt een taxi kon nemen. Een mooi systeem dat vlot en eerlijk werkte want de taxichauffeurs moesten steeds het aangeboden ritje nemen. Er stonden ook allerlei regels waaraan de taxichauffeurs zich moesten houden, zoals een bonnetje geven of de kortste rit rijden, enz.


Onze taxichauffeur was duidelijk niet direct vertrouwd met het adres, maar lang leven de gps, die bracht hem er zo naar toe. We kregen geen bonnetje en hij stapte niet eens uit om te helpen met de bagage, ach ja; de prijs viel best mee. Om 22:45 stonden we aan de balie van het hotel dat we van te voren geboekt hadden – de aansluiting vanuit Groenland naar Nederland is zo slecht dat je helaas moet overnachten. Met onze laatste kronen en onze visakaart voor de rest hebben we de overnachting betaald, en de vriendelijke baliemedewerkers vertelde dat we een upgrade kregen naar de nieuw gerenoveerde kamers omdat we zo laat aan kwamen zetten.


De kamer was keurig, erg groot maar wat ons betreft onhandig ingericht met onhandige meubels; wanneer zullen hotels snappen dat reizigers met veel spullen aan komen zetten en grote oppervlaktes nodig hebben om hun spullen op kwijt te kunnen. We waren onderweg naar de kamer langs wat theefaciliteiten gelopen bij een conferentieruimte, maar zonder heet water, dus we hadden een theezakje meegepakt. In de kamer zocht ik een waterkoker om nog een kopje thee te maken, maar kon die nergens vinden; de kamer was er duur genoeg voor, 140 euro, dus ik ben even naar beneden gegaan om bij de balie voor een waterkoker te vragen. Helaas, dat kon niet wel konden we voor 20 kronen koffie kopen bij de automaten bij de balie! Als ik alleen heet water nodig had, mocht ik dat wel gratis pakken… Wetend dat we een theezakje hadden op de kamer heb ik lekker gratis heet water gepakt. Wat een onzin zeg!

We hebben thee gemaakt, de koeken van de maaltijd in het vliegtuig (al weer een paar uur geleden!) als avondeten opgegeten, gedoucht om op te frissen en even flink internet gebruikt; blogberichten en mails wegsturen, mail binnenhalen, whatsappen en internetten; je mist het niet maar toch altijd fijn als het er is! Hans kroop doodop in bed terwijl ik zo veel mogelijk opruimde voor morgen, en de wekker op 5:30 zetten. Pffff! Rond middernacht gingen we naar bed, maar vanwege de jetlag hadden we geen slaap en vielen pas rond 2 uur ’s ochtend in slaap.

free counters