Januari 2017: winters wandelen in Oostenrijk

Zondag 15 januari: Abersee, 0 km

Een rond bed is niks. Niks voor ons, er zitten geen zijkanten aan en je bent er toch een beetje door ontregeld, want wat is nou boven en beneden, links en rechts… Nope, leuk om een keer meegemaakt te hebben maar gaat hem thuis niet worden! Verder hebben we eigenlijk een slechte nacht gehad, met heel veel en vreemd gedroom, onrustig slapen en Hans kreeg het om de een of andere reden gewoon benauwd zo warm. Hij heeft uiteindelijk het raam op een kier opengezet om een beetje af te koelen. We konden vanaf 8:15 ontbijten dus we hebben de wekker op 8 uur gezet, op ons gemakje aangekleed en naar de ontbijtzaal gegaan waar er een prima ontbijtbuffet stond, met lekkere broodjes, zachtgekookte eieren en een goede selectie kaas- en vleeswaren, jam en honing, yoghurt en ontbijtgranen. We hebben gegeten en omdat we in een hoek zaten waar we wifi-ontvangst hadden, hebben we een beetje gehangen, thee gedronken en ge-internet tot 9:30, want toen moest iedereen verzamelen voor het wandelen en langlaufen.

De langlauf/winterwandelkaartjes werden uitgedeeld door onze reisbegeleidster, en het vinden en passen van de juiste maat langlaufschoen was een hele klus voor de langlaufers! Nadat we even toegekeken hadden zijn we onszelf boven gaan aankleden (skibroek, warme laarzen, jas, enz) en heb ik wat water, de overgebleven krentenbollen, wat koekjes en pepermunt in ons rugzakje gedaan. Wij kwamen rond 10 uur naar beneden en nadat we onze voorkeur voor het avondeten hadden aangekruist bij de bar (keuze uit twee menu’s) liepen we met de laatste wandelaars mee naar buiten.

Het begin van de route zou ergens in de buurt van de doorgaande weg zo’n 500 m van het hotel vandaan moeten zijn, bij een sportzaal, maar het kaartje met winterwandelroutes was van heel de regio dus veels te grote schaal om een specifiek startpunt te vinden. Bovendien was het duidelijk dat de routes hier niet zo duidelijk aangegeven waren als in andere plekken waar we geweest zijn, dus op gegeven moment zijn Hans en ik maar een kleine weg ingeslagen die richting het meer leek te gaan, want we waren het zat om langs de enigszins drukke doorgaande weg te lopen op zoek naar het beginpunt van een eventuele wandelroute.

We hebben niets meer gevonden wat leek op een winterwandelroute, maar we hebben op zich redelijk gewandeld tussen de huizen en besneeuwde velden door. Het was heerlijk weer, zo rond nul, het sneeuwde af en toe heel licht, en onze nieuwe jassen zijn lekker warm dus we hebben lekker gewandeld. We hebben met af en toe even op de garmin kijkend een soort rondje gelopen waarbij we op het laatst een deel door het bos liepen, en over een indrukwekkende stevige wandel/fietsbrug. Waarom die nou zo groot en stevig was??

We kwamen vanuit de andere kant als waar we vanuit vertrokken waren weer op het hotel aan, en het was 11:30 – dus we hadden anderhalf uur gewandeld. Wel mooi vanwege de sneeuw, maar niet erg bijzonder. Hans had van te voren op internet gelezen dat er in het riviertje vlakbij het hotel (de Zinkenbach-rivier, uiteraard) een “waterval” moest zijn. Volgens de hoteleigenaresse aan wie hij het vanochtend vroeg was dat wel een heel groot woord, maar het was schijnbaar inderdaad vlakbij het hotel, dus omdat het nog vroeg was besloten we daar maar even naar toe te lopen.

En wat was dat een goede keuze geweest! Het bleek het begin van een schitterende wandeling te zijn! We kwamen vlakbij het hotel de straat uit lopend, naar rechts, en kort daarna naar links gaand zoals de eigenaresse uitgelegd had inderdaad uit bij het riviertje, liepen langs een paar betonnen opvangbasins en een stuw naar een klein bruggetje waar een kleine kloof was met overal ijspegels. Die opvangbassins had Hans volledig bevroren op internet gezien, nu lag er wel wat ijs maar stroomde het nog te hard en was het nog niet koud genoeg om alles te bevriezen. Maar de rivier kronkelde verder mooi een kleine vallei in vol met sneeuw bedekte bomen, en er liep een mooi wit en goed bewandelbaar pad naast, dus we besloten nog een eindje verder te lopen.

We bleven eigenlijk lopen, want er kwam geen eind aan de mooie landschappen en fantastische ijspegels die we overal zagen! Alles was met een dikke laag sneeuw bedekt, de bomen hingen er krom van, het riviertje kronkelde mooi, de bergen en rotsen van de nauwe vallei waren bedekt met ijspegels, en het goed geveegd sneeuwpad liep er allemaal prachtig langs en doorheen. Hans en ik liepen te genieten, waren we maar gelijk vanochtend deze kant op gegaan in plaats van eerst dat flutrondje te lopen!

De ijspegels werden steeds groter, haast ijswanden, zoiets hebben we zelfs in Antarctica of Spitsbergen nog niet gezien, en we zagen op gegeven moment dat een groepje van vier cross-country skiërs die ons voorbij waren gekomen een eindje verderop stilhielden en duidelijk aan het poseren waren voor foto’s. We zagen al gauw waarom, er was een hele rotswand bedekt met de meest fantastische verzameling ijspegels die we ooit gezien hadden, het leek wel een orgel van ijs of een scene uit Game of Thrones! Prachtig! We keken onze ogen uit tijdens het lopen want er kwam maar geen eind aan alle ijsformaties!

Iets verderop zagen we aan onze kant van de rivier een enorme ijspegel hangen, die moest toch zeker wel iets van 4-5 meter lang geweest zijn. Maar gek genoeg zag je niet goed hoe groot hij wel niet echt was, tot Hans en ik er (vlak) onder gingen staan voor de schaal. Oef, dat was wel indrukwekkend! Ook kwamen we overal dikke muren en kolommen van ijs tegen, eentje was wel niet zo hoog, maar zeker een meter breed en een halve meter dik, een kolos van ijs… Prachtig, we hebben lopen genieten! Ook het riviertje was hartstikke mooi, het kronkelde en kabbelde langs ons pad.

Na zo’n anderhalve kilometer vanuit het hotel gelopen te hebben (lang leven de garmin die zelfs dit weggetje op de kaart had staan) kwamen we bij een splitsing waarbij het ene pad omhoog het bos in ging en het andere pad een bruggetje over en de andere kant op ging. We waren inmiddels duidelijk uit het ijspegelgebied, en omdat we vanochtend natuurlijk al een paar kilometer gelopen hadden, en ik mijn heup en knie begon te voelen (Hans was gewoon overal stijf) besloten we niet meer verder te gaan en op ons gemak de anderhalve kilometer weer terug langs het riviertje en de ijspegels te lopen. Ook deze kant op was het prachtig, en zag je dingen die je op de heenweg gemist had!

Toen we bij het bruggetje met de waterval kwamen, zagen we opeens vanuit een punt diep in de kloof inderdaad de waterval; misschien een paar meter hoog, en moeilijk te zien want zo diep weggestopt in een nauwe kloof. Maar hij was er toch maar wel, leuk! We zijn terug naar het hotel gelopen en kwamen in de eetzaal Trees en wat mensen van onze groep tegen, waaronder een lief mens die van fotografie hield en haar eerste stapjes op de langlaufskis maakte deze reis. We hebben ze allemaal wat foto’s laten zien van de ijspegelroute en ze dringend aangeraden om toch echt nog even vanmiddag even te gaan kijken, want dit was echt de moeite waard! Later hoorde we dat ze het inderdaad allemaal gedaan hadden en het ook erg de moeite waard hadden gevonden. Mooi zo!

Hans en ik zijn naar onze kamer gegaan, hebben onze warme buitenkleren over de verwarmingen gehangen want ze waren redelijk bezweet geraakt en een beetje nat van de zachte sneeuw die af en toe viel, zijn in onze zwemkleding geschoten en zijn naar het zwembadje (op de tweede verdieping!) gelopen. Die lag maar 3 meter van onze kamer vandaan, ideaal! We hebben bijna een half uurtje lekker gepoedeld en gezwommen in het lauwe water van 28 graden (ik vond het wat kouder dan Hans, maar het was lekker), daar even het chloor eraf gedoucht en onszelf afgedroogd, toen terug naar onze kamer (gewoon in onze zwemkleding, heerlijk zo dichtbij), en op de kamer lekker echt douchen en ’s middags rusten. Dat was hard nodig! Ik denk dat we vandaag zo’n 6-7 km gelopen hebben, heel rustig aan.

’S middags rond een uur of 17 kregen we een whatsapp van Hans zijn dochter en haar partner, die waren inmiddels aangekomen; zij waren deze week namelijk ook naar Oostenrijk gegaan, met een paar vrienden van werk, om lekker een weekje te gaan skiën. Helaas zitten we te ver van elkaar vandaan om even op bezoek te kunnen gaan, maar grappig is het wel. Zij hadden net als wij gelukkig ook weinig tot geen files gehad, en hun locatie lag ook vol met verse sneeuw, heerlijk!


‘S avonds gingen Hans en ik aan de enige grotere tafel zitten (de meeste zijn voor 3 of 4 gedekt), en er kwamen twee echtparen bij ons zitten; de man van de ene bleek een loods en kapitein geweest te zijn, en het andere echtpaar wist van het bestaan van vrachtschipcruises af en wilde dat weleens gaan doen! Dat leverde natuurlijk leuke gesprekken op, en onze wereldreismaakte op allebei de echtparen wel indruk. De inmiddels gepensioneerde loods zei zelfs nog tegen Hans hoe leuk hij het gevonden had om met ons te kletsen.


Trees deed tijdens het eten het programma voor morgen voorleggen; we zouden naar het dichtbijgelegen Straubl en Sankt Gilgen gaan, maar het bleek dat we zo vroeg in het seizoen waren dat bijna ieder restaurantje dicht was. Dus Trees stelde voor om de dag in tweeën te hakken en met de lunch hier weer terug te komen in Zinkenbachmuhle om te lunchen. Hans en ik hadden ons al voorgenomen om morgen hier te blijven en nog een keertje de ijspegelroute te lopen, misschien eerst nog even kijken op de hoge brug of we van daaruit de waterval beter konden zien, want we hadden niet het idee dat er in Sankt Gilgen voor ons heel erg veel te zien was.

Na het eten kwam Trees aanzetten met een spel dat ze bij had; meestal is dat voor Hans en mij het teken om weg te wezen, maar nu waren we wel benieuwd; en het bleek erg leuk te zijn. We kregen een lijst met ogenschijnlijk gewone woorden en woorden die een beetje vreemd geschreven waren zoals politikus of bedovergrootvader, en Trees legde in de eetzaal 34 genummerde cryptische lijntekeningen weg. De truc was nu om het juiste nummer van de tekening bij het juiste woord te vinden. En je moest vaak een beetje met een kronkel denken; zo was bedovergrootvader een oudere man die onder een bed lag, en was het woord hameren afgebeeld door een ham met een erekrans eromheen (ham eren), maar dan niet erg duidelijk getekend. Best grappig om te doen en het lag ons en een ander echtpaar goed, dus wij hadden 100% goed! Een van onze tafelgenoten speelde in ons team met ons mee, en dat was een goeie samenwerking want ik had de hoofdlijst vast en vond de meeste woorden, en Hans en hij gingen dan gericht op zoek naar bepaalde woorden of tekeningen. Een wat oudere man die qua persoonlijkheid behoorlijk veel weg had van mijn opa kon het niet geloven dat we alles goed hadden en dacht dat we vals gespeeld hadden of dit al eens meer gedaan. Lachen… Maar het was duidelijk dat het je of heel goed lag of dat je het gewoon niet zag. Daarna hebben we nog tot 21:30 staan kletsen met een aantal mensen en Trees, tot het tijd was om naar bed te gaan. Hans heeft dit keer gelijk bij het slapen gaan het raam op een kier gezet.

free counters