Januari 2017: winters wandelen in Oostenrijk

Zaterdag 21 januari: Abersee – thuis, 852 km

Het was vannacht tussen -11 en -14 geweest, en vanochtend bij het opstaan voelde het nog behoorlijk koud! De wekker ging om 4:30, Hans drukte gelijk de waterkoker aan en vulde de thermos met warm water om voor te warmen, en terwijl hij zich aankleedde en in de badkamer bezig was deed ik de thermos leeggooien, kokend water erin en gelijk een nieuwe ketel koken (het kleine waterkokertje kan maar 0,5 liter per keer koken). Toen de thermos vol zat en wij inmiddels aangekleed en klaar waren heb ik er even een theezakje in gehangen om wat slappe thee te maken, en toen konden we alles oppakken en mee naar beneden nemen. Hans en ik stonden om 4:45 beneden, waar het ontbijt al klaar stond (we zouden eigenlijk pas om 5 uur ontbijten), en een hoop andere mensen ook al beneden waren om stilletjes wakker te worden en hun ontbijtje te eten.

Omdat iedereen al zo vroeg klaar was en het ontbijt ook al voor 5 uur klaarstond (overigens moesten we meer nog dan anders vragen om bijvulling van dingen die op waren, wat meestal ook altijd wel netjes gebeurd), was het best lang wachten tot we eindelijk in de bus konden, en de chauffeur leek een sjagerijnig – misschien een ochtendhumeur! Gelukkig is het in deze groep nooit zo’n probleem om een plekje voorin te vinden, en zeurt de reisleiding er niet al te veel over (vaak vind ik dat zoiets zichzelf regelt in de groep, maar als de reisleiding zich er mee bemoeit het juist vaak niet lekker loopt), maar officieel zou je bij kras reisjes al een briefje van je dokter moeten hebben dat je wagenziek wordt als je niet voorin kan zitten. Gelukkig heb ik er meestal alleen op lange ritten last van en blijft het meestal bij een beroerd gevoel en knallende hoofdpijn, maar ik ga mijn huisarts eens vragen hoe zoiets werkt, want ik word het gezeur erover (niet naar mij persoonlijk hoor, dat is zelden) een beetje zat en met zo’n briefje vermijd je dat misschien vanaf de start.


Om 5:55 zat iedereen bibberend klaar in de koude bus (het was nog altijd -14!) en konden we vertrekken. De chauffeur gaf aan dat we binnendoor zouden gaan vanwege schijnbaar drukte bij de grens en terugkerende wintersporters, op advies van zijn collega's. Hij bezwoer ons dat het alleen maar tijd zou schelen, laten we het dan maar hopen! De eerste paar uur waren inderdaad helemaal binnendoor, zelfs door dorpjes en stadjes; gelukkig was het zo vroeg en in het weekend dus ook daar was weinig verkeer. Toen we eenmaal op de snelweg kwamen zag die er erg rustig uit, maar goed de chauffeur was er blij mee dus dan was het goed. We vonden het wel lekker dat hij 3,5 uur doorreed aan een stuk zonder pauze, dat maakt tenminste een beetje voortgang! Op een gegeven moment werd er gewaarschuwd voor een spookrijder op het verkeersnieuws, en dat is natuurlijk helemaal in het Duits, maar nu werd het dus ook in het Engels gezegd.

Op de website van Kras voor deze reis had gestaan dat je voor de 8 euro die je moest betalen voor Postalm ook nog een glaasje skiwater zou krijgen (vermoedelijk bedoelt Kras daar een glaasje schnapps mee, al kon ik op internet alleen een soort limonade vinden die zo heet!). Chauffeur en reisbegeleiding Trees wisten echter van niets; niet zo verrassend, het is wel vaker dat de mensen in het veld niet op de hoogte zijn van iets… Maar goed, het was inmiddels schijnbaar van de website af gehaald (niet zo netjes natuurlijk, je hebt er als je geboekt hebt ook eigenlijk recht op) en voor onze groep zouden de mensen die naar Postalm waren gegaan dan nu een gratis kopje koffie in de bus krijgen.


Om 9:30-10:15 hielden we voor het eerst een pauze, van drie kwartier, en Hans en ik hebben een beetje rond gewandeld op het parkeerterrein nadat we naar de wc waren geweest. We zagen op gegeven moment de kapitein en zijn vrouw in een groepje praten die allemaal naar hun schoenen aan het wijzen waren. Er waren op deze reis alleen al nu zo’n 4-5 mensen die ik gesproken heb die, van allerlei verschillende dure merken, de zolen van hun wandelschoenen opeens hadden zien verduren. En allemaal behoorlijk dure schoenen die pas 10-15 jaar oud waren, net als mijn schoenen in Ethiopië. Ongelofelijk!

Om 11:45-12:45 hadden we een uur lunchpauze, bij een rasthaus die een mooi uitzicht had. Schijnbaar had een groep deel van de groep aangegeven geen enkele behoefte te hebben aan de gezamenlijke lunch á 12 euro per persoon, waarschijnlijk ook omdat de meeste mensen al een keertje zoiets meegemaakt hadden en er niet nog een keer in zouden trappen! Wij hebben hier in het restaurantje van de rasthaus al onze tot nu toe gespaarde wc-bonnen (11 stuks) ingeleverd en hoefde daardoor maar 2,48 euro af te rekenen voor twee grote kommen zoute maar verder goed gevulde en goed gekruide goulashsoep. Niet verkeerd! Het waren “kleine” kommen, maar we zaten goed vol toen we ze leeg hadden, een prima lunch en praktisch gratis dankzij die bonnen. Dit werkt tenminste goed zo!

Om 15:30-16:00 hadden we nog een keertje een half uur pauze, en kwamen de andere Kras bus tegen die iets voor liep op ons qua rijden; zij vertrokken kort nadat wij aankwamen. Maar we hadden nog net de kans om de lieve reisbegeleidster Petra die we vorig jaar met haar garmin geholpen hebben en gezellig mee gekletst hebben in Bischofsmaiseven dag te zeggen. Leuk! Ze zei nog dat ze een paar keer onze site bekeken had en verteld had dat ze echte wereldreizigers ontmoet had, lachen!


Dit was de laatste pauze voor onze aankomst in Asten om 18 uur, en zoals vaker moesten hier de chauffeurs wisselen voor de laatste twee uurtjes te rijden. Op zich was het tot nu toe een lange dag, maar wel vlot gegaan. We kregen een nieuwe chauffeur en die stapte om 16 uur de bus in, startte en reed weg. Maar zodra we de oprit naar de snelweg namen begon hij te mompelen dat er iets niet goed was, en hij maakte maar geen snelheid. Hij reed zelfs de vluchtstrook op en stopte; de bus had geen vermogen, en het dashboard gaf schijnbaar allerlei meldingen. Tja, we hebben net een hele week gereden zonder problemen, de bus is gloednieuw, en dan zou de bus nu met een nieuwe chauffeur opeens niet meer vooruit komen? Er werden al wat grapjes gemaakt, zoals of de handrem nog aan stond en zo, maar het leek serieus te zijn. De chauffeur stapte op de vluchtstrook uit om de elektronica van de bus te resetten, maar toen hij weer startte en ging rijden hadden we nog steeds geen vermogen.

We reden een klein stukje door, de chauffeur reed toen de bus de volgende afrit op en probeerde weg van de snelweg de boel weer op gang te krijgen, maar niets lukte. Hij belde naar het hoofdkantoor en zou teruggebeld worden. Mensen gingen praten en schijnbaar brandde volgens iemand de tweede dag al een lichtje van uitlaatsysteem of iets dergelijks en heeft de oude chauffeur er zelfs op gegeven moment even onder de bus gelegen. Maar hij had het misschien niet gemeld? Nu zaten we in ieder geval in een bus die panne leek te hebben – of, zoals veel mensen nog geloofde, de nieuwe chauffeur wist gewoon niet hoe hij er mee moest rijden… We spoorde hem aan om de oude chauffeur te bellen, en dat deed hij ook op gegeven moment, maar daar leek niets uit te komen. Aan het begin van de dag hadden een paar mensen een lichte brandlucht geroken, en dat gezegd, maar volgens de oude chauffeur zou dat buiten moeten zijn geweest.


Na drie tenenkrommend langzame kwartieren waarin we een tweede keer de snelweg op probeerde te gaan sloeg de nieuwe chauffeur om 16:45 de eerstvolgende parkeerplaats in om eens goed te bellen met de technische dienst van Kras. Gelukkig maar; wij riepen al, laat ze een nieuwe bus sturen! Dat duurt op zich al lang genoeg namelijk, en ondertussen zijn we al drie kwartier verder en nog geen 10 km opgeschoten… Het was een donkere parkeerplaats met een vieze gratis wc – dan ben je toch erg gauw gewend aan de luxe lichte schone sanifair wc’s! De chauffeur liet de motor draaien voor warmte en licht, en om zeker te weten dat ie aan zou blijven, en toen was het wachten op bericht van het hoofdkantoor. Voorlopig leek er qua bus geen duidelijke oplossing of plan te zijn, dus moesten we de tijd een beetje door zien te komen.

Om 17:30 kwam pas bericht dat er een nieuwe bus zou komen, maar dat zou volgens de chauffeur nog 2 uur duren, want hij had begrepen dat de bus die ons zou komen ophalen op dat moment pas bij Eindhoven was. En hij kon berichten dat we "een broodje" mochten eten a 15 euro bij de volgende rasthaus en deze thuis declareren bij Kras. Pffffff jeetje! En ondertussen zaten we vast op een donker verlaten parkeerplaats zonder iets, los van een verdwaalde vrachtwagen die waarschijnlijk probeerde te slapen. Fijn dan zo’n constant stationair draaiende bus naast je! De bar met cupasoep, fris, alcohol, koffie, thee en van alles bleek van de oude chauffeur persoonlijk te zijn, maar nadat een paar passagiers riepen dat de bar wel weer open kon besloot de nieuwe chauffeur dat iedereen gratis soep en drinken kon krijgen.

Om 19:40 kwam dan eindelijk de vervangende bus aan op de parkeerplaats, bestuurd door de monteur die wisselde van bus met onze chauffeur! Halleluja, we stonden er al 3 uur, pfffff! Iedereen schoot uit de oude bus, pakte zijn spullen en laadde zichzelf in de nieuwe bus, en om 19:47 reden we weg. Eindelijk weer op pad! En gelukkig kon deze bus wel gewoon vermogen maken. Bij vertrek van de parkeerplaats hadden we nog 1:40 uur en 162 km te rijden tot Asten.

Er werd nog wat gediscussieerd in de bus of we niet gewoon door konden rijden recht naar Asten toe, vanwege de lange rit die we nog te gaan hadden, maar sommige mensen hadden echt behoefte aan eten dus om 20:05 stopte we bij het eerstvolgende rasthaus, een klein restaurantje, waar Hans en ik zagen dat er hamburgers verkocht werden; konden die ook meegenomen worden? ja hoor geen probleem (toen de niet al te vriendelijke vrouw achter de balie tijd voor ons had) – dus Hans en ik hebben ieder een hamburger en friet besteld. Een groot gedeelte van de bus volgde ons voorbeeld, wat de enigszins humeurige dames achter de balie niet echt bepaald vrolijker maakte! Ze moesten keihard aan de slag om de flinke hoeveelheid bestellingen die opeens allemaal tegelijk kwamen te verwerken!

Omdat Hans en ik als eerste besteld hadden hadden we ook als eerste ons eten (terwijl ik wachtte op de burgers deed Hans nog wat drinken en mars kopen); dus we besloten alvast daar ter plekke te beginnen aan onze maaltijd, en hadden de hamburgers (erg lekker, en groot!) al op toen we om 20:35 weer gingen rijden. De rest van het eten hebben we in de bus gegeten, wat moet die gestonken hebben toen iedereen klaar was met zijn warme (vette) hap!

De rit ging verder vlot, de chauffeur trapte de bus op zijn staart en hield de bus (met snelheidsbegrenzing) constant tegen de 100 km/uur aan, en om 22:00 reden we dan eindelijk Asten in! Halleluja wat een rit… Tot onze verbazing reed de bus niet door naar het langparkeerterrein achter, maar stopte hij voor het hotel, waar ook de krasbusjes stonden voor die 2-3 mensen die nog met de bus verder gingen, en voor de chauffeur zelf. Onhandig voor het overgrote merendeel van de passagiers, maar handiger zeker voor het Kras personeel?... Een vrouw van Kras stapte de bus in om de chauffeur aan te spreken, maar zei eigenlijk niets tegen ons en al zeker geen excuus voor de overlast die we aan de (Kema keurmerk) bus hadden ondervonden! We moesten allemaal maar opsplitsen en de ene persoon door het hotel naar achteren naar de auto’s lopen en de andere persoon hier voor het hotel onhandig doen om de bagage uit de bus te krijgen. Dat kwam dus allemaal niet echt bepaald erg klantvriendelijk of begripvol over… Maar Hans en ik hebben dus maar gauw de bagage gepakt, handjes geschud en afscheid genomen en alles in de auto geladen die Hans was gaan halen, en gauw weg! We reden er rond 22:10 weg en om 23:20 kwamen we eindelijk thuis aan. Wat een dag! We zijn gelijk in bed gerold, we waren kapot…


De volgende dag hadden we een mailtje van Kras in onze inbox waarin excuses aangeboden werd voor het overlast en beloofd dat de 15 euro per persoon voor het avondeten overgemaakt zou worden; inderdaad, binnen een dag of twee stond het op de rekening.

free counters