Mei 2017: Trans-Siberische Spoorlijn

Ik ben vanochtend vroeg om 6:45 opgestaan om nog even een paar uurtjes in alle rust in de keuken te werken (ideaal met die laptops tegenwoordig), tot het tijd was om naar het zwembad te gaan samen met Hans om 9:45. We hebben lekker nog even gezwommen en heel gezellig koffiegedronken erna, men nam hartelijk afscheid van ons en diegene die ons blog volgen verheugden zich al op de verslagen! Terug thuis heb ik nog van 11:45 tot 13:30 gewerkt, en daarna hebben we gedoucht, ons omgekleed en geluncht. We merken dat we zenuwachtig zijn, het lijkt haast wel alsof we met iedere reis die we maken in plaats van zekerder juist onzekerder worden, en dat is behoorlijk irritant! Te bewust van wat er allemaal mis kan gaan zeker… Daarom was het werken en zwemmen wel lekker vanochtend, lekker afleiding van zitten en wachten en stressen.

We hadden onze vaste taxichauffeur om 14:30 gevraagd te komen, hij was 5 minuten te laat maar hij had een slechte dag; de achterruit van zijn busje was kapotgeslagen bij een mislukte inbraak, zijn fiets was uit de opslag van zijn flat gestolen, hij had nog net een gigantische file vanwege ongeluk kunnen vermijden op de heenweg, en nog een aantal dingen. Hij was dus niet zo vrolijk en een beetje fatalistisch, dat hij ongeluk aantrok! Het leek alsof het ongeluk hem nog een beetje achtervolgde, want terwijl we richting Schiphol reden waren er wel 3-4 zware ongelukken op verschillende snelwegen op onze route gebeurd, ook weer met gigantische files. De eerste zag onze taxichauffeur gelukkig net op tijd, het verkeer stond muurvast en was al aan het omdraaien op de rijbaan om spook te rijden terug naar de afrit (deze rijbaan bleek via de radio tot 21 uur afgesloten te worden, het was dan ook een dodelijk ongeluk geweest!) – wij schoten die afrit in, en hij ging bedenken hoe hij het beste kon rijden. Via wat creatieve oplossingen, binnendoor rijden en omrijden wist hij vakkundig iedere file te vermijden, gelukkig kent hij alle mogelijke routes naar Schiphol uit zijn hoofd. We waren uiteindelijk maar 20 min later dan verwacht op het vliegveld, indrukwekkend! We wenste onze taxichauffeur sterkte voor de rest van deze ongeluksdag en konden het vliegveld in.

We horen steeds horrorverhalen over de drukte op Schiphol, maar gelukkig nu op deze terminal was het erg rustig. Binnen 20 min na aankomst op het vliegveld hadden we onze backpack (we reizen zo licht mogelijk deze reis: voor ons tweeën een backpack als ruimbagage en een dagrugzakje als handbagage) ingecheckt, en waren we door de douane en veiligheidscontrole, een zelfscannerpaspoortcontrole. Ideaal! We hebben ons lege drinkflesje gevuld met water en zijn op ons gemak naar de gate gewandeld waar we om 17 uur waren. Tijdens het wachten bij de gate werd ons paspoort even gecheckt door het grondpersoneel, waarschijnlijk om vooraf zeker te weten dat iedereen die dat nodig had zijn visum had.

We reizen zoals gezegd zo licht mogelijk deze reis, en hebben dus zo min mogelijk kleren bij (omdat we grotendeels in de trein zitten zweten we natuurlijk ook niet zo veel als bijvoorbeeld in Afrika), en ook elektronisch reizen we “light”; geen tablet, geen laptop, alleen de mobiele telefoons en de 3 fototoestelletjes bij. We hebben een paar powerpacks bij mochten er in de trein geen stopcontacten voorhanden zijn in de coupé, en voor de rest alle SD-kaartjes en accu’s bij. Onze reizen in Groenland en Ethiopië hebben bewezen dat we onderhand genoeg SD-kaarten hebben en de laptop niet meer nodig hebben voor korte foto-intensieve reizen, dus een minder foto-intensieve reis als dit zou zeker geen probleem moeten opleveren. Het meeste wat we eigenlijk bij hebben zijn dingen zoals 3 rollen wc-papier (je leest horrorverhalen dat een en ander niet zo goed aangevuld wordt in de trein), veldflessen, bekers, bestek, cup-noodles voor nood-maaltijden (de treinrestauratie lees je ook horrorverhalen over, of is er soms helemaal niet), chocola, drop en sultana’s om te snoepen en als noodvoorraad, en een bakje met zakjes suiker, peper en zout.

Er was wat onduidelijkheid voor ons welke tijd we nu moesten aanhouden voor de treinen, en daarvoor hadden we een mail gestuurd naar de Duitse afdeling van JustGoRussia waar we deze reis bij geboekt hebben (Duits vanwege de mogelijkheid om in euro’s te betalen). In 2013 hebben we met JGR de Wolga-reis gedaan, dus we kregen nu terugkerende klant korting, scheelt een paar tientjes… Maar op de tickets die we hebben van onze 3 treintrajecten staat dus een andere tijd dan op het programma dat we van de Duitse JGR gehad hebben, en wij DENKEN dat de tickets Moskou-tijd zijn (heel het Russische treintraject loopt op één tijdszone, die van Moskou) maar zeker weten doen we het niet. Dus we hadden van de week onze contactpersoon een mailtje gestuurd en kregen daar nu vanochtend op het vliegveld pas antwoord over; dat alles Moskou-tijd was, ook het programma dus. Duidelijk niet goed gelezen dus Hans heeft een pinnig mailtje teruggestuurd en toen kregen we fatsoenlijk antwoord; het programma is lokale tijd, de tickets Moskou-tijd. Hèhè duidelijk.

We konden om 18 uur boarden, en Hans en ik hadden de indruk dat we een van de weinige niet-russen in het vliegtuig waren, een kleine city-hopperachtig toestel van Aeroflot met gevleugelde hamer en sikkel als logo, geweldig! De stewardessen dragen mooie kittige uniformen in felrood, en zijn zelf vaak ook best mooi, van die typische mooie Russische vrouwen. In het veiligheidsfilmpje figureerde praktisch supermodellen, er stond zelfs een disclaimer dat alle acteurs in het filmpje ECHT personeel was, wow! Het is een Russische maatschappij, en we hebben dus nog nooit gehoord dat er in een vliegtuig omgeroepen wordt dat het verboden is om zelf meegebrachte alcohol te gebruiken! Het vertrek was behoorlijk bobbelig en onrustig, niet prettig voor mensen met vliegangst, maar eenmaal in de lucht werd de vlucht verder rustig gelukkig.

Het was bloedheet aan boord en Hans heeft op gegeven moment zijn hemd onder zijn bloes uitgetrokken want hij was echt aan het smelten! Achter Hans zat een vrolijke jonge man die stiekem af en toe een slokje nam van zijn eigen meegebrachte alcohol (het was dus geen overdreven boodschap geweest) en een beetje druk was maar verder onschuldig gelukkig. In het dikke dutyfree tijdschrift stonden advertenties voor goud-tandpasta en diamant-tandpasta. De diamant variant had 1 vermalen karaat in de tube, en een licht schurende werking…! De gouden variant had een paar gram goudpoeder in de verder doorzichtige gel (125 euro voor 75ml), de toegevoegde waarde aan de tandpasta was echter onduidelijk…

Om 22:30 hadden we een behoorlijk harde landing en deed de piloot flink remmen; iedereen deed klappen! We landde op een van de 3 (!!) internationale vliegvelden van Moskou, en om 23:05 uur stonden we al buiten het vliegveld met onze bagage, zo vlot ging het ondanks een lange rommelige wachttijd bij de douane (Russen zijn geneigd een rij meer als een suggestie te zien dan een verplichting, en dringen beleefd en nonchalant voor als ze haast hebben en je niet oplet).

De chauffeur stond ons keurig buiten op te wachten maar sprak geen woord Engels, wel Duits en Chinees (en Russisch natuurlijk). Onderweg naar de stad (een rit van totaal 35 km) reden we langs het monument dat de verste grens aangaf dat de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog bij Moskou gekomen waren, en eenmaal in de stad begonnen we wat meer te zien van het beruchte Russische verkeer. Onze eigen chauffeur leek Max Verstappen wel, maar was nog niets vergeleken met zijn medeweggebruikers – op de (niet overdreven) 10-baans snelweg dwars door de stad deed een motorrijder zelfs een wheelie. Zelfs onze “Max Verstappen” zei dat ie gek was! Na een spannend ritje door de stad waren we om 23:45 in ons hotel, waar de perfect Engelssprekende baliemedewerker ons incheckte en ons op het hart drukte dat er twee flesjes water in de kamer stonden maar als we meer wilde, we alleen erom hoefde te vragen. Wat een service! Om middernacht konden we in bed duiken, pfffff we waren kapot!

free counters