Mei 2017: Trans-Siberische Spoorlijn

De nacht was een beetje hobbelig, bobbelig en schokkerig, want deze trein rijdt wat onregelmatiger dan we in Nederland gewend zijn, en de snelheid wisselt ook vaak. Soms reden we snel, en soms juist weer langzaam; op zich was al die beweging wel lekker om te slapen, maar we merkte dat we nog een beetje moesten wennen eraan en aan het harde bed. We denken dat die veranderingen in snelheid en het gehobbel misschien ook aan de grondsoorten ligt waarover het spoor gelegd is, en zien overdag vaak vlak langs het spoor moerassige drassige grond. Misschien drukken de treinen en de rails het water naar boven? Want er zijn erg veel vrachttreinen die ons passeren.

Hans heeft in ieder geval een hele slechte nacht gehad en is brak opgestaan. Op een gegeven moment ging in de vroege ochtend de verwarming even aan – oeps, dat was toch echt te warm! Maar gelukkig ging hij ook gauw weer uit. De kopjes ratelde en deed ik regelmatig verschuiven, maar af en toe wisten ze weer bij elkaar te komen om verder te ratelen, tot ik ze echt aan weerszijden van het kleine tafeltje gezet heb.

We zijn rond 8 uur Moskou-tijd opgestaan (het spoor werkt door heel Rusland op Moskou-tijd, voor de veiligheid, en voor dit “stukje” naar Jekaterinenburg is dat ook voor ons gemakkelijker, Jekaterinenburg is qua tijdzone 2 uur verder dan Moskou) en hebben de coupé weer een beetje op orde gebracht, de bedden afgehaald en de banken terug geklapt, en heet water gehaald bij de samovaar buiten de coupé van de provodnik. We hebben ontbeten van het inbegrepen mandje met broodjes, muffins, sinaasappels, kersenjam en theezakjes. De broodjes waren gortdroog, maar met de kersenjam op zich wel te doen.

In de gemeenschappelijke wc aan het einde van de wagon hing er een licht koffie-luchtje – dat bleek de luchtverfrisser met koffiegeur te zijn! De wc werd redelijk schoongehouden en het wc-papier regelmatig bijgevuld. Hans kreeg het al gauw te warm en heeft alleen een T-shirt aangetrokken om een beetje koel te blijven.

We hebben lekker naar buiten gekeken tijdens het ontbijt en daarna, naar de mooie berkenbossen waar we langskwamen. Dicht bij het spoor leek het af en toe licht moerassig te zijn. Rond 8:30 reden we door een groot dorp vol houten huisjes en zelfs wat Sovjet-flats, met een begraafplaats langs het spoor. Rond 9:15 reden we weer meer door open velden en langs glooiende heuvels. Genoeg te zien dus en we bleven maar naar buiten kijken, heerlijk!

Rond 9:30 hadden we een wat langere stop van 15 minuten in een groter plaatsje. Meestal stopt de trein maar 2 minuten, en rijdt tot nu toe keurig op tijd. Onze wagon kreeg een nieuwe provodnik, en Hans en ik zijn even op het perron gestapt voor een frisse neus. Een van de eten verkoopsters die langs de trein liep met een doos eten kwam naar ons toe, en ze leek hartige hapjes te hebben. Wij hebben twee verse warme koeken gekocht die ons wel lekker leken. Ze zei wel hoe ze heette maar dat konden we niet verstaan! Ze wees met haar eigen geld aan hoeveel ze kostte, en wees toen Hans een handvol kleingeld uittelde voor de zekerheid nog een muntje van 10 roebel extra aan volgens mij: maakt niet uit, ze waren vers en warm en kostte samen maar 1,20 euro. De binnenkant van haar doos met eten was gevoerd met plastic, en ze pakte de broodjes door middel van een plastic zakje op, zodat ze ze in kon pakken zonder ze met haar blote handen aan te raken – dat was erg hygiënisch, en verraste ons een beetje voor een straatverkoopster, maar toen we erop gingen letten zagen we dat het wel meer gebeurde.

Het viel ons op dat onze trein erg lang was, zeker een halve kilometer als niet langer. We hebben toen we weer ingestapt waren en de trein verder reed verse koffiegezet en de nog warme broodjes opgepeuzeld. Ze waren heerlijk, een soort vleesvulling in een soort hartig oliebollen-deeg. En we hadden spijt dat we niet haar hele voorraad gekocht hadden! De trein ging overigens heel langzaam weer rijden toen we nog op het perron stonden; zodat je alle kans had om weer in te stappen…

We reden onderweg langs een amfibisch voertuig op een vrachttrein, en een aantal hijskraantreinen. Er was veel getoeter onderling tussen de treinen, en dat hadden we vannacht ook gehad, constant toeteren. Het viel ons op dat alle huisjes omheind waren, ook als ze alleen in het bos stonden, misschien vanwege dieren? De daken waren vaak golfplaten daken, vaak groen of blauw geschilderd, en we zagen ook nog veel asbest daken. Er rijden veel vrachttreinen en onderweg zien we vaak rangeerstations en opslag- en wachtplaatsen voor het spoor midden in het bos, of dingen zoals een vulstation voor containertreinen.

Het landschap is nog altijd bossachtig, maar vandaag wordt het steeds glooiender en hebben we meer open vlaktes, ondiepe riviervalleien en velden. Regelmatig ook nog kleine gehuchtjes en wat grotere dorpjes vol oude houten huisjes, vaak in allerlei kleuren geschilderd, maar ook modernere flats en huizen. Maar duidelijk afgelegen van alles. Erg mooi allemaal! En alles mooi frisgroen en de berken mooi wit.

Bij het water langs het spoor groeide veel kleine gele bloemetjes, en we reden langs eindeloze bossen en af en toe zagen we rivieren. Ze denken dat er in Rusland ongeveer 100.000 rivieren moeten zijn, en een hoop daarvan zullen wel alleen lokaal bekend zijn – of helemaal niet, want er zijn ook grote gedeeltes helemaal niet bewoond. Soms zagen we oude boomstompen in plasjes water, of omgevallen bomen, of berken die misschien door een rare kronkel van de wind in een halve cirkel gebogen waren, en gewoon doorgroeide. Je blijft naar buiten kijken, want je wilt niets missen.

Bij een 2-minuten halte om 11:58 (Moskou tijd) keken we of er vrouwtjes eten verkochten, maar helaas, die dames weten waarschijnlijk ook dat deze halte te kort is om veel te kunnen verkopen. We stapte even naar buiten maar de provodnik waarschuwde ons dat we gingen vertrekken, ze dacht waarschijnlijk dat we niet doorhadden hoe kort de stop was. Verderop in de trein stonden vlaggetjes te wapperen waar er een rolstoel van de trein geholpen werd.

Dus hebben we voor de lunch maar cupasoep gemaakt, want we willen pas later een warme maaltijd nemen om het tijdsverschil een beetje op te vangen. We komen namelijk om 18 uur Moskou-tijd, maar 20 uur plaatselijke tijd, aan vanavond dus dat is een beetje laat om nog in het hotel iets te eten als we daar eenmaal zijn. We gebruiken een aluminium kruik voor het hete water die we van Hans zijn zoon in bruikleen hebben; een handig ding op zich, maar hij lekt soms (dat doen al die krengen), en tja, water van 100 graden is wel erg heet in zo’n metalen kruik, zelfs met het dunne laagje rubber in het midden bedoeld voor warme vloeistoffen, maar daarvoor hadden we een theedoek bij. En de kruik gewikkeld in een theedoek was dus een prima manier om kokend heet water van de samovaar naar onze coupé te krijgen.

Wij zitten trouwens in de eerste klas, dat zijn coupés voor 2 personen. In andere wagons heb je coupés voor 4 personen (op een volgende trein hebben we tegen een toeslag zo’n coupé voor onszelf gereserveerd want daar waren geen 2-persoons coupés), en er zijn ook slaapzaal-wagons, waar je met tientallen mensen in open stapelbedden slaapt en zo te zien alleen een gordijntje of je deken voor privacy hebt.

We zagen af en toe een duidelijk zelf getimmerd rudimentair bankje en soms zelfs tafeltje erbij staan in het bos. Voor jagers of mensen die daar lokaal wonen en regelmatig komen zodat ze even konden zitten rusten of zo? We moesten de soep voorzichtig drinken want hij was nog bloedheet en de trein hobbelde af en toe flink! Hans heeft toe een sultana-koekje genomen, ik lekker een mini-reepje van de Lidl, allebei ideaal om bij te hebben hier.

We reden af en toe in dit gebied langs jaknikkers en zelfs een kleine petrochemische installatie in het bos, apart! Hans moest om 12:45 een klein dutje doen, zijn ogen vielen gewoon dicht. Ik was ook niet zo heel helder meer maar heb lekker naar buiten kijkend zitten soezen, tot Hans om 13:30 weer wakker was, omdat we bij een wat groter plaatsje kwamen, waar bij de spoorovergang niet alleen spoorbomen neerdalen maar ook metalen platen uit het wegdek schuin overeind komen als de bomen dicht zijn. Om extra zeker te zijn dat men niet doorrijdt.

In de middag hebben we uren aan een stuk door bossen gereden van lichtgroene berken met witte basten, donkergroene dennen met roodbruine basten, en zilvergrijze bomen die nog geen blad hadden, kriskras door elkaar, erg mooi. Ook werd het landschap heuvelachtig waardoor we langs oude vervallen betonnen spoorbruggen reden en soms ook zelf op (hopelijk stevigere) spoorbruggen reden. We kwamen op gegeven moment zelfs door een korte tunnel.

Langs de routes vanuit Moskou staan kilometerbordjes, over de hele lengte van het spoor dus ook de Trans-Siberische routes. Die tellen op vanuit Moskou, dus Moskou is de nul-kilometer en hoe verder weg je komt, hoe hoger de kilometers worden. Wij zien de kilometer-bordjes af en toe in de buurt van bewoning, en in sommige gevallen is het kilometer-bord zelfs gewoon de naam van de halte. Elkaar kruisende sporen gaan vaak door middel van viaducten over elkaar heen, in plaats van wissels, dat scheelt waarschijnlijk onderhoud en manschappen moeten sturen naar het midden van niets om iets te repareren.

Om 16:15 hadden we een halte van een half uur in het midden van niets: een groot rangeerterrein en een vervallen dorpje eraan geplakt. Hans en ik hoopte nog wat dames met eten te vinden op het perron maar er was helaas niemand. We vonden alleen een kiosk met chips en souvenirs te koop. We hadden het na 10 minuten al zo koud, dat we weer terug de trein in gegaan zijn, en toen klonk er heel onheilspellend in het dorpje vlakbij een luchtalarm.

Dus zijn we na vertrek om 16:45 maar gelijk naar de treinrestauratie gelopen, op hoop van zegen. Het menu was enorm, wel 10 pagina’s, gelukkig wel korte vertalingen in het Engels onder het Russisch, en na 5 minuten kwam de serveerster naar ons toe (we vroegen ons al af of het de bedoeling was om hier ook echt te zitten, het was uitgestorven en we werden vreemd aangekeken door de serveersters toen we binnenkwamen). Met enige moeite wisten we appelsap te bestellen – in ieder geval, we bestelde sap en dat werd appelsap. En verder konden we tot onze verrassing van het menu bestellen wat we wilde…

Het duurde een half uur en we begonnen ons al zorgen te maken wát en óf er zou komen, en of het op tijd zou zijn, maar opeens verschenen twee keurige porties versbereide varkensfilet met kaas, wat groente en heerlijke gebakken aardappelen. Eigenlijk precies wat we besteld hadden! (En dat is in het buitenland nog vaak maar afwachten…). We hebben zelfs gewoon erg lekker gegeten, voor maar 15,50 euro, er stond alleen wel een aanslag van 30 roebel op de rekening die we niet konden plaatsen en achteraf misschien voor het schaaltje broodjes was geweest waarvan wij dachten dat het gratis op tafel gezet was. De serveerster ging wisselen maar het was eigenlijk maar een klein bedrag dat we terug zouden krijgen, dus we gingen achter haar aan om te proberen duidelijk te maken dat ze het wisselgeld wel kon houden voordat ze al te moeilijk had hoeven doen. Ze schrok ervan en stootte haar hoofd aan het halfdichte luik van de bar! Maar we konden een en ander duidelijk maken en gingen terug naar onze coupé. Toen kwam zij ons achterna, want Hans was zijn bril vergeten!

Toen we terug van het avondeten waren zijn we onze spullen gaan inpakken, want over een klein half uurtje zouden we aankomen in Jekaterinenburg. We waren er uiteraard keurig op tijd, en de provodnik kwam waarschuwen dat dit onze halte was. Een spoormedewerker liep met een lange metalen hamer te tikken op ieder metal onderdeel van het treinstel – een heel melodieus geluid, en hij zat dan ook echt te luisteren, want als er ergens een barstje in het metal zat, dan kon hij dat horen omdat het dan net als een kerkklok met een barst erin dof klinkt.

We werden opgewacht op het perron door een Duitssprekende Go-Russia begeleidster, die ons en de andere passagiers van Go-Russia (iedereen had individueel geboekt maar we waren in dezelfde wagon gezet in deze trein) naar drie auto’s bracht om naar het hotel te rijden. Onze chauffeur bood iedereen snoepjes aan en ratelde aan een stuk door in het Russisch, het leek hem niet te interesseren dat niemand hem begreep. We kregen op gegeven moment ergens in de monoloog ertussen dat we “Galandia” waren, uit Nederland, en toen begon hij weer te ratelen en hoorde we dingen als “van Basten”.

We werden naar een Novotel gebracht, en werden aan de balie geholpen door een verlegen jongen die zijn standaardpraatje over alle voorzieningen afratelde en ondanks zichzelf moest lachen toen we zeiden dat we geen gym zouden gebruiken omdat we op vakantie waren! We hebben de incheck snel afgerond, mede ook omdat we net in de auto tegen een jonge medereiziger hadden zitten opscheppen over wat voor ervaren reizigers we waren!

Rond 20:30 waren we in onze luxe kamer en konden we onszelf installeren, douchen en lekker rusten. Hans heeft gelijk alle zeepjes uit de badkamer mee geroofd, en was weer helemaal blij, en er was iets aan de badkamer dat niet helemaal klopte, maar het duurde even voor we het doorhadden; de wc en douche waren apart, vandaar! Er was internet beschikbaar maar Hans kon er met zijn toestel helaas niet op want hij had geen netwerk om het bevestigings-smsje te ontvangen, dus we hebben alleen met mijn mobiel geïnternet.

free counters