Mei 2017: Trans-Siberische Spoorlijn

Vandaag is de tweede volle trein dag van deze etappe, en we raken een beetje de grip op de tijd kwijt met al die tijdzones. Dat het praktisch en veiliger is dat het gehele treinnetwerk één tijdzone hanteert in zo’n gigantisch land vinden we logisch. Maar het is best lastig welke tijd je zelf nu moet aanhouden. En dat het ‘s ochtends al rond 3 uur licht is helpt ook niet! We hebben weer een onrustige nacht gehad, met lange stops, en lawaaiig hard rijden. De bedden vallen ons mee (ze zijn hard, hoor), we hadden harder verwacht, maar het blijven natuurlijk bankjes en geen echte matrassen, dus dat draagt ook niet echt bij aan een rustige nacht, even los van het feit dat je aan het bewegen bent. Tegelijkertijd is het geluid van de trein over het algemeen heerlijk ’s nachts!

We zijn om 9:30 Irkoetsk tijd opgestaan, een beetje brak van de onrustige nacht, en hebben een half worstenbroodje (nog van de supermarkt in Jekaterinenburg) genomen als ontbijt met thee en een mini-marsje toe.

We hebben vandaag lekker een hele dag naar buiten gekeken, het verveelt echt niet al klinkt dat misschien gek. Het was mooi zonnig lenteweer, wel nog steeds met die harde wind, en een stuk heuvelachtiger dan tot nu toe, met weidse glooiende heuvels en eindeloze grasvlaktes ertussen. Ook weer meer berken en dennen dan gisteren, soms in de vorm van dichte bossen, soms als enkele bomen op de heuvels. En ontelbare goederentreinen, er komen constant maar echt constant goederentreinen langs. Hans kijkt naar buiten, zegt tegen mij dat ik moet kijken, ik kijk op en kdeng kdeng kdeng er dendert een kilometerslange goederentrein langs ons raam – en niet één keer, maar iedere keer!

We kwamen regelmatig langs riviertjes, begraafplaatsen in de bossen, en huisjes. Wel moest ik op gegeven moment een klein dutje doen, want ik was doodmoe van de slechte nacht. Om 11:50 hadden we een 30 minuten halte en zijn we naar buiten gegaan om onze benen te strekken en een frisse neus te halen, maar er stond zo’n ijzige wind dat we al na een kwartier terug naar binnen gegaan zijn! We hebben een passerende goederentrein gefilmd, en het duurde anderhalve minuut voor hij ons gepasseerd was, ongelofelijk.

We hebben lekker terug in de trein een kopje koffie met een stukje chocolade genomen, en toen we weer gingen rijden genoten van het landschap en de mooie houten huisjes waar we langs reden. Het viel ons op dat er geen dieren te zien waren, alleen een enkele vogel – maar het land is zo enorm uitgestrekt, dat dieren natuurlijk helemaal niet in de buurt hoeven te komen van het spoor, en waarschijnlijk als ze slim zijn er juist van vandaan blijven, want daar zijn mensen. Je blijft naar buiten kijken! Ondertussen deden we nog een beetje knutselen aan het mailtje met Transsib-tips dat we aan het schrijven waren voor een reisgenoot die altijd meeleest op ons blog.

Het valt ons op dat, hoe afgelegen het stationnetje ook was, de stationsnamen overal zowel in Engels als in Russisch stonden. Ook valt het ons deze reis op dat openbare voorzieningen overal schoon zijn – en men lijkt er zelf ook alert op te zijn. Zo schopte onze gids in het kloostercomplex in Jekaterinenburg een tissue die op de grond in het museum lag in een hoekje.

Om 14 uur hebben we een worstenbroodje als lunch genomen, en in de middag rond 15 uur (ik ben maar overgegaan op Irkoetsk tijd, Moskou +5 uur, Hans zijn mobiel hanteert lokale tijd die nog een uurtje eerder is) kwamen we voor een langere halte bij Krasnojarsk aan, ook weer een grote miljoenenstad. De 5-10 km voor we bij het station kwamen was één grote lange lintbebouwing van allerlei soorten houten huisjes met moestuinen vlak bij het spoor. Heel apart om te zien!

Terwijl we op het perron stonden kwam er een van de vele goederentreinen die we onderweg zien langs en het duurde ruim 2,5 minuut voor hij ons voorbij was! Die moet dus zeker 2 kilometer lang geweest zijn, en zo zwaar dat twee locomotieven aan de voorkant aan het trekken waren in plaats van één. In Krasnojarsk werd onze locomotief vervangen door een andere, en toen we om 15:45 vertrokken reden we door heuvelachtiger gebied met veel bebouwing (vlak) langs het spoor.

Toen we weer reden was het hoog tijd voor Hans (en na een tijdje ik ook) om een dutje te doen, pfffff want het zonnetje was lekker warm zo door het glas… Om 16:15 kwam de provodnik de hele wagon stofzuigen, inclusief onze coupe, en de machinist toeterde van nu af aan continu.

De Russen die in en uitstappen worden steeds Aziatischer om te zien, en we merken dat alle Russen schrikken als ze Hans en mij Nederlands horen praten; dat horen ze vast niet vaak! De Russen die we zien op de trein lijken allemaal heel rustig, en absoluut niet zoals de wilde verhalen die je op internet en tv ziet en leest over de Transsib, dat ze constant aan het wodka drinken en feesten zijn. Merken we allemaal niets van dus! Nieuwe mensen aan boord kregen al gauw een maaltijd, het klopt dus wat we denken dat de eerstvolgende maaltijd aan boord inbegrepen is in het ticket.

We hebben lang gewacht met eten, en zijn pas na de laatste langere (20 minuten) stop van de dag om 20:30 naar de treinrestauratie gegaan, en waren net op tijd want na ons liep het vol. Ik denk dat de wachttijd voor de laatste die binnenkwam zeker 2 uur was, want het gaat al niet snel als je de enigste bent… Ons eten duurde al ruim een uur voor het er was, met de soep in onhandige rustieke bolvormige kommen; bij de eerste bocht snapte we echter dat die onhandige hoge kom juist zorgde dat je soep in je bord bleef!

Toen we rond 21:30 terug in onze wagon waren vroegen de Duitsers in de coupe naast ons of het druk was geweest, want ze overwogen om nu te gaan eten. Waarschijnlijk moeten ze minstens 2 uur wachten! Wij hebben als toetje in onze coupe wat thee met mini-marsjes genomen, en lekker de rest van de avond naar buiten gekeken, naar muziek geluisterd en spelletjes gespeeld. Na 23 uur begon het een klein beetje fris in de wagon te worden – een absoluut wonder en waarschijnlijk een foutje, want meestal heeft Hans het tot nu toe eerder te warm dan te koud!

Wij zijn om 23:30 in bed gekropen – altijd een hele operatie waarbij ik eerst Hans zijn bed in orde maak zodat ik mijn bank kan gebruiken om alles op te leggen, dan de grote tassen op de grond leg, de losse spullen daarop, en dan mijn bed in orde maak. Verder zorgen dat kopjes en zo elkaar niet aanraken op het tafeltje en alles aangesloten is aan de stroom (we reizen hier weer, net zoals in Ethiopië, elektronica-LIGHT, dus zonder laptop bij, en met extra SD-kaarten voor de gemaakte foto’s)

free counters