Mei 2017: Trans-Siberische Spoorlijn

Vannacht hadden we moeite om te slapen, en waren allebei om 3 uur klaarwakker; een vorm van jetlag waarschijnlijk want we zijn natuurlijk in korte tijd door een aantal tijdszones gegaan. we konden zo slecht slapen, dat we zelfs zijn gaan internetten, en ik nog even het verlengsnoer opgeborgen heb omdat alles weer opgeladen was. Pas na 4 uur vielen we weer in slaap en waren nog voor de wekker om 6:30 weer wakker. Pfffff! Binnen 10 minuten waren we opgestaan en aangekleed en klaar voor vertrek. We kwamen onderweg naar buiten de Sawadee groep weer tegen, die zijn tot nu toe iedere keer op dezelfde stops van de trein en in hetzelfde hotel als wij geweest.

Om 6:50 werden we opgehaald om naar het station te gaan, samen met de Zwitser en twee Engelse jongens, en hebben op het station hartelijk afscheid genomen van de Zwitser waar we deze reis mee opgetrokken hebben, hij gaat nu een andere richting op namelijk. De Duitser hadden we gisteravond afscheid van genomen, en allebei hebben we Delfts blauwe klompjessleutelhangers gegeven als herinnering.

Onze chauffeur gaf aan dat we in de stationshal moesten blijven wachten tot het perron van onze trein bekend was. Er was nergens een prullenbak, en dat is ons tijdens deze reis al meer opgevallen; je vond ze eigenlijk alleen bij bankjes in parken, maar verder nergens. Tegelijk waren de straten en stoepen echter wel altijd netjes en spik en span schoon. Zodra het perron bekend was maande onze chauffeur (die ook weer geen Engels sprak) dat we achter hem aan moesten lopen, maar omdat hij naar buiten liep leek het alsof hij weg aan het gaan was, dus dat gaf wat verwarring in de groep. Maar we moesten dus om het hoofdgebouw heenlopen naar ons perron. Hij bracht ons, net zoals in Moskou, ook weer recht tot aan de provodnik van onze wagon – dat is hier met deze reisorganisatie steeds, je wordt letterlijk naar de trein gebracht en vaak zelfs vanuit je wagon bij aankomst al opgehaald.

De provodnik scande onze tickets, en de coupe was al klaar voor ons dus we konden gelijk onszelf installeren en de boel inrichten. Een Spaans koppel vroeg ons of ze in onze coupe moesten zijn, dus die wezen we de juiste richting op – echt niet dat er mensen bij ons komen! Zo’n coupe is comfortabel met zijn tweetjes, maar we zouden zo’n 3-daagse etappe liever niet met 3 of 4 man willen doen, tenzij je elkaar allemaal kent.

Om 7:47 vertrok onze trein op de laatste trein etappe naar Vladivostok: 3 nachten en 3 dagen, 2 tijdzones, en ongeveer 4106 km! Deze trein is een “firmeny” trein, dat houdt in dat hij particulier gerund wordt en daardoor iets netter en iets luxer kan zijn dan de gewone treinen. Onze provodnik is in ieder geval een fanatieke poetsvrouw die gelijk na iedere halte de wc’s gaat dweilen en poetsen, met chloor en al (hoewel dan weer niet gelijk ook het overvolle prullenbakje leeg maakt, maar pas veel later), en vandaag heel de wagon wel twee keer gestofzuigd heeft!

Wij hadden honger en hadden twee goed gevulde ontbijtboxen vanuit het hotel bij, dus gelijk na vertrek hebben we de ene gedeeld, en toen de honger nog altijd niet gestild was om 9 uur hebben we de andere opgegeten. In de coupe was een “pantoffel-kit” die ook goed uitgerust was, haast nog luxer dan in een vliegtuig, met pantoffels, tandenborstel en tandpasta, van alles! Na het ontbijt heeft Hans in het lekkere zonnetje dat naar binnen scheen een dutje gedaan, het was een slechte en vooral korte nacht geweest! Iedere coupe waar we tot nu toe in geweest zijn heeft trouwens een stopcontact gehad, en er zijn nog extra stopcontacten in de gang en in de wc's.

Vanaf 9:30 werd het landschap wat bergachtig, we reden zelfs af en toe door een korte tunnel, en we reden langs het Baikalmeer, wat ook erg mooi was. Rond 9:45 werd Hans wakker en hebben we koffie met een stroopwafel genomen, terwijl we ons verbaasde over de hoeveelheid vrachttreinen die langskwamen: zo’n 30-45 minuten lang kwam de ene na de andere vrachttrein langs, echt steeds binnen een minuut na elkaar – ze moeten zo dicht op elkaar gezeten hebben dat de ene machinist het einde van de volgende trein nog moest kunnen zien. Ongelofelijk! En de treinen zelf waren zo lang! Hans heeft ze op gegeven moment getimed, en soms duurde het wel 3 minuten voor een trein ons voorbij was. De dag is om gevlogen want het landschap is heel erg mooi en gevarieerd, en we hebben de halve dag vlak langs het Baikalmeer gereden; het mooie meer, de oevers vol wrakhout, bergen in de verte nog met sneeuw erop, mooie bossen, heuvels, mooie riviertjes en bruggen, houten dorpjes (maar wel een stuk minder dan tot nu toe) en weidse velden. Erg mooi! De oevers van het meer waren vaak niet eens strand maar betonnen muurtjes om de slijtage van de oevers te voorkomen, en lagen echt enorm vol wrakhout.

Rond 12:15 stond er op het andere spoor letterlijk een file van zo’n 6-8 goederentreinen die op elkaar aan het wachten waren om voldoende ruimte ertussen te creëren – daar kwam een personentrein achterop, het kan niet anders dan dat die een tijdlang stil heeft moeten staan voordat alles voor hem weer genoeg op gang gekomen was!

Onze lunch bestond rond een uur of 13 uit een pizzabroodje van de supermarkt: we hadden gewacht met het idee dat onze gratis inbegrepen maaltijd misschien de lunch zou worden, aangezien we geen ontbijt gekregen hadden – maar niets kwam, dus we hadden op gegeven moment gewoon honger en zijn aan het pizzabroodje begonnen. Kort daarna begon de serveerster in de rest van de wagon eten rond te brengen – maar wij kregen niets. Heel typisch!

Opeens kwam de serveerster om 14 uur bij ons langs, vlak voor aankomst in Ulan Ude (een belangrijk knooppunt, hiervandaan splitsen de sporen richting Mongolië en China zich van het Russische spoor richting Vladivostok), gaf ons een jam-en-muffin kit zoals op de vorige stukken, samen met een flinke fles bruiswater ieder, en nam onze bestelling op voor het avondeten. Het menu had een Engelse vertaling, dus “moo” was vandaag niet nodig om te bestellen, we konden gewoon aanwijzen. De serveerster sprak (uiteraard) geen woord Engels maar was heel lief en had de meest prachtige felrode gestifte lippen.

Om 14:20 kwamen we aan in Ulan Ude, en stapte bijna alle toeristen uit – onze wagon was daarmee zelfs praktisch leeg, ook de Fransen die nog de enigste waren waar we enigszins mee kletste af en toe stapte uit – dus vandaar waarschijnlijk dat de rest van de wagon de bij het ticket inbegrepen maaltijd als lunch kregen en wij als avondeten, omdat ze er al zo gauw uit moesten. We hebben even op het perron gestaan om een luchtje te scheppen, en verbaasde ons erover dat de Amerikanen in de coupe naast ons er niet uitkwamen, ook nu niet, en hun deur stijf dicht hielden. Er kwam een enkele Rus bij in onze wagon (die blijven meestal niet zo lang aan boord en gaan na een dag of wat of een paar haltes weer weg), en daar bleef het bij, de wagon was praktisch leeg na vertrek!

We hebben de middag ook weer genoten van het landschap, en lekker gekletst met z’n tweetjes over van alles en nog wat. Een uurtje na vertrek uit Ulan Ude reden we langs een kleine Mongoolse pagode. Bij een 2-minuten stop om 16:42 hadden we zicht op een lelijk Lenin-standbeeld, die bijna onherkenbaar was als zijnde Lenin, zo lelijk was hij gemaakt! We reden langs veel vervallen industrie in dit gedeelte van het land, en tegen het einde van de dag zagen we op de heuvels in de verte de ene bosbrand roken na de andere: eentje was zo groot dat je vanuit de trein de vlammen zag en de rookwolken tientallen meters hoog kwamen.

Rond 17 uur kwam de serveerster opeens met ons avondeten! We hadden 18 uur gezegd, maar hadden daarbij misschien moeten checken welke tijdzone zij hanteerde – duidelijk niet dezelfde als wij… Maakt niet uit, het was een verrassende lekkere maaltijd, met een keurig mooi opgemaakt bord, grotere porties en erg lekker vlees, een soort rendang vlees met boontjes. Deze restauratie lijkt veel beter te zijn dan in de andere twee treinen: dat belooft wat voor de komende dagen! We hebben een flesje van de lang houdbare drinkyoghurt als toetje gedeeld, en zaten toen goed vol, pfff!

Om 18 uur hebben we de klok een uur vooruitgezet want Hans zijn mobiel was automatisch aangepast – dus laten we de rest ook maar aanpassen, dan blijven we enigszins bij qua tijdszones! We reden langs een mooie slingerende rivier in een brede vallei, en hebben (los van een heel klein dutje in Hans zijn geval), gewoon lekker genoten van het naar buiten kijken. De trein lijkt vandaag trouwens wat rustiger te rijden, minder gehaast en snel – en dat is voor ons ook wel lekker om naar buiten te kijken. De zwarte camera begint ondanks voorzichtig gebruik steeds meer kuren te vertonen, ongelofelijk irritant dat die grote zoom toestellen zo snel kapotgaan.

Een van de provodniks is een chagrijnig meisje, en die moest duidelijk vanavond poetsen want ze keek bijzonder chagrijnig – en de wagon werd weer voor de tweede keer vandaag gestofzogen, inclusief onze coupes! Om 19:45 stond de trein opeens 10 minuten stil in het midden van niets, misschien nu op ons spoor een serie vrachttreinen in file? We kwamen om 20:20 aan in het plaatske Khilok, volgens schema waren we 7 minuten te laat – dat is echt voor het eerst in al die vele haltes die we deze reis al gehad hebben dat we merkbaar te laat zijn bij een halte!

Om 21 uur hebben we thee gezet, ondertussen nog altijd genietend van de mooie landschappen – de dag was snel gegaan en er was veel te zien geweest. We hebben de gordijnen opgehouden en bleven naar buiten kijken tot er rond 22:30 geen licht meer was, en de zon onder ging boven een mooie rivier, en inmiddels leek de trein weer wat sneller te rijden. Het achterste toilet in de wagon (er zijn er twee, een voor en een achter) lijkt verstopt te raken, hopelijk wordt dat wel gemaakt want we zitten hier nog 2 dagen in!

We zijn rond 23 uur lokale tijd (een uurtje later dan Irkoetsk) gaan slapen. We hadden echter last van de jetlag, een storend geluidje dat boven de gewone treingeluiden uitkwam, en de harde smalle bedjes in combinatie met de scherpe bochten van de machinist, dus slapen wilde niet echt vlotten.

free counters