Mei 2017: Trans-Siberische Spoorlijn

Vannacht werden we in bed van hot naar her geschud en lagen vaak echt gewoon te stuiteren want de trein reed hard, er waren veel bochten en de rails waren onregelmatig. Pffff! Af en toe vlogen we naar ons gevoel zelfs bijna uit bed! De machinist moest duidelijk zijn kilometers maken vannacht. Ook reed hij niet alleen hard, maar ook heel onregelmatig, met veel remmen en weer optrekken dat je door heel de trein voelde gaan. Mede daardoor en door de liters vet lag de beer platter van gisteravond ons erg zwaar op de maag, en heeft Hans wel vier maagzuurremmers moeten nemen om het een beetje onder controle te krijgen. Dat was dus eens maar nooit weer!

We zijn om 8:30 opgestaan en hebben ontbeten met een kaasbroodje dat we nog hadden van onze voorraad; die bleek heel erg smakeloos te zijn, maar Hans had een goeie ingeving en met wat frambozenjam erop van ons muffin-mandje werd het uiteindelijk toch nog wel een redelijk smakelijk ontbijtje. De provodnik was vanochtend om 8 uur al bezig de wagon te poetsen, beginnend met de wc, en daarna toen wij op waren kwam ze onze coupe stofzuigen, samen met de rest van de wagon.

Het landschap bestond vanochtend veel uit weidse velden en redelijk vlak land, met een mooie blauw-met-witte wolkenlucht en bossen vol allerlei soorten bomen – dat was een paar dagen geleden niet het geval en zag je meer één soort bomen. We zitten inmiddels enkel nog met het Spaans echtpaar in deze wagon en een nieuwe Rus die gisteravond ingestapt is (plus de twee provodniks), en de Spanjaarden doen bijna altijd hun deur dicht, maar we genieten zo veel van het naar buiten kijken dat we het gebrek aan interactie niet zo missen.

In alle treinen wisselen de twee provodniks elkaar regelmatig af; Zij controleren de kaartjes, doen de deuren open en dicht, geven je een seintje als je opnieuw moet instappen (ruim op tijd), zorgen in principe dat de wagon, coupes en de wc’s netjes zijn en blijven, waarschuwen als je halte er aankomt en zijn het aanspreekpunt (als je Russisch spreekt) voor vragen en opmerkingen. wij hebben op deze etappe een wat oudere, stevige, beetje “Ma Flodder” uitziende hoofd-provodnik, zeker als ze vrij is en haar bloemetjesjurk aan heeft, en die is best aardig, zoals de meeste provodniks op deze reis. Ook hebben we een jonge vrouw in onze wagon die een mooi figuur heeft maar permanent misprijzend kijkt, ons geen blik waardig gunt en waarschijnlijk het liefst het IJzeren Gordijn weer invoert (om ons buitenlanders buiten te houden). Die noemen wij “Sjagerijntje”… Als er lege coupes beschikbaar zijn, zoals nu, doen de provodniks zichzelf daarin installeren om wat meer ruimte (en ongetwijfeld privacy) te hebben, anders blijven ze in hun eigen kleine hokje aan het einde van de gang. In deze trein zit er tussen ons en de treinrestauratie-wagon een wagon met douche voor het personeel, en de oudere provodnik gaat iedere dag douchen.

Het dubbelspoor is dicht bij elkaar gemaakt, maar bij bruggen gaat het iedere keer een redelijk stuk uit elkaar en zijn er twee aparte bruggen: we denken vanwege de mogelijke logistieke gevolgen bij schade aan een brug, en natuurlijk vanwege de veiligheid – met twee aparte bruggen kan in de meeste gevallen het spoor blijven functioneren zelfs als één brug niet meer te gebruiken is. er is ook aan beide kanten van iedere brug een wisselsysteem zodat er van het ene spoor naar het andere gewisseld kan worden, waarschijnlijk voor precies zulke gevallen.

We zien heel veel ruďnes van kleine verlaten industrieën, waarbij vaak de bomen letterlijk door de vloeren groeien, het dak weg is, en de boel half ingestort. Ook komen we soms langs verlaten Sovjetflats en net als gisteren ook veel verlaten houten huisjes. En we zien nog altijd heel veel asbest golfplaten overal.

Het stuk van de Transsib vanaf Irkoetsk is namelijk het allermooiste stuk wat ons betreft, we willen overdag ook het liefst geen dutje doen gewoon om te kunnen kijken. Heuvels, weidse oneindige uitzichten, ongerepte natuur, velden, houten huisjes met moestuinen, begraafplaatsen in het bos, overwoekerde ruďnes van oude Sovjetindustrie, rivieren, moerassen, bruggen, tunnels, mooie bomen, schapenwolken-lucht en de schaduwen die dat werpt op het landschap, en verrassende kleurrijke plukjes paars, oranje, geel of witte bloemen. En dat constant afwisselend. Maar in de loop van de ochtend begonnen onze ogen toch een beetje te prikken, en na de 10:44 halte is Hans een klein dutje gaan doen, en ik om 11:10 ook. Je moet af en toe gewoon wel!

Om 12:39 hadden we de eerste mogelijkheid vandaag om even een kwartiertje het perron op te stappen, en het zonnetje scheen weer lekker. Er liepen vrouwen met zelfgemaakte koelboxen van piepschuim vol eten en drinken te koop en de Spanjaard werd afgezet toen hij een fles water kocht van zo iemand omdat hij de fout maakte om verschillende briefjes zichtbaar in zijn handen te houden toen hij wilde betalen; dus de vrouw pakte een biljet van 100 roebel in plaats van de 50 roebel die hij dacht en die ze waarschijnlijk oorspronkelijk bedoeld had, en hij had te laat door hoeveel dat was. In de supermarkt betaal je namelijk 25 roebel. Maar ach, 1,50 euro is nog altijd redelijk te doen voor ons westerlingen, dus hij liet het maar gaan. De Rus in onze wagon had zo te ruiken een gerookte vis gekocht; de Spanjaard vertelde met zwaar accent dat in zijn hotelkamer in Irkoetsk een briefje hing dat het verboden is om gerookte vis te eten op de kamer!

Na het vertrek om 13 uur hebben we cup noodles gemaakt (we konden even de treinrestauratie niet aan) en namen een sinaasappel toe. De wc’s zijn iedere dag wel een paar keer verstopt, maar vandaag kwam er gelukkig weer eens een klusjesman om ze te ontstoppen. We hebben lekker naar muziek geluisterd en naar buiten gekeken, en het was qua vrachttreinen ook weer raak – bijna iedere keer dat Hans zei dat ik ergens naar moest kijken kwam er een vrachttrein langs!

We reizen elektronica-light op deze reis, en dat betekent zo min mogelijk elektronica bijhebben. In ons geval dus “maar” verlengsnoer, 2 mobiels plus opladers, 1 camera plus oplader, een tablet plus oplader en opgeladen ereader (daar doen we wel 2 maanden mee op één keer opladen) en geen laptop of gps bij maar wel een serie powerpacks en extra SD-kaarten voor batterij-power en opslag. ik heb dus niets om foto’s op te downloaden, en hou alle administratie (uitgaves, notities van wat we iedere dag “meemaken”, kilometers, enzovoorts) op mijn mobiel bij. Dit is pas de tweede keer dat we dit zo doen, de eerste keer was naar Ethiopiëwaar we 8 dagen geen oplaadmogelijkheden hadden, en het gaat best goed. Pas vanmiddag heb ik een 8GB en een 16GB SD-kaart vol, dat betekent dat met de kaarten die we bij hebben, we dus zat geheugen en voldoende powerpacks bijhebben voor een gewone groepsreis van een paar weken en een normale lengte expeditie reis.

Hans had vanmiddag een kleine machtsstrijd met een van onze provodniks, Sjagerijntje. Zij had dienst toen we om 16 uur een 5 minuten halte hadden. Meestal kun je dan ook wel even naar buiten; de rokers op eerdere etappes gebruikte zelfs de 2 minuten haltes tenslotte. Dus wij wilden even een luchtje scheppen maar Sjagerijntje had daar geen zin in, stond zo breed mogelijk in de deur, deed de trap niet omlaag en negeerde ons stug. Hans ging dus maar naast haar staan op het platform om letterlijk zijn neus naar buiten te steken maar ze keek niet op of om, hij was lucht voor haar! Het is Hans niet gelukt om ons naar buiten te krijgen… Hopelijk heeft Ma Flodder straks weer dienst!

Hans heeft rond 16:45 weer een klein dutje gedaan, hij kon zijn ogen niet meer openhouden dus zette de muziek uit en was al gauw diep in dromenland. Af en toe deed de trein zo stevig doorratelen over de vaak hobbelige rails dat het zelfs moeilijk was om een spelletje of sms’je op de telefoon te doen!

Om 18:04 reden we de grote stad Sjabarofsk in, waar de trein een half uurtje stilgestaan heeft. Ons perron was een smalle strook tussen de twee sporen en er was niets te doen op het perron, nog geen kioskje in de buurt, dus na een kwartiertje uitwaaien zijn we naar binnen gegaan.

Rond 18:35, toen de trein vertrok, zijn we naar de treinrestauratie gegaan om te eten zodat we hopelijk op tijd klaar zouden zijn om over anderhalf uur nog even naar buiten te stappen tijdens de laatste langere halte van de dag. Het duurde om te beginnen al een tijdje voor we het menu kregen, en de blinis waar we wel zin in hadden als voorafje waren op – dus we vroegen om soep, maar die zou 25 minuten duren, no way! Het duurt allemaal al zo lang in deze treinrestauratie. Met heel veel moeite hebben we de serveerster duidelijk kunnen maken dat we toch maar geen soep wilde – zoals gebruikelijk sprak ze namelijk nauwelijks Engels. Terwijl we er zaten vroeg een man aan de tafel naast ons om een vodkaglaasje, hij had zijn eigen fles bij, ongeveer een halve liter zo te zien, en dronk op zijn gemakje tijdens zijn maaltijd bijna heel die fles leeg – het waren er zeker 8-9 shotjes in de tijd dat wij er zaten! Wow… Ons eten duurde dit keer precies 5 kwartier voor het er was, maar het was wel lekker, vooral de zoute koolsalade was erg lekker. We merkte tijdens het eten dat we lichte blauwe plekken hebben waar onze schouders en hoofd tegen de zijkant van de coupe leunen tijdens het rijden. Onze buurman tijdens het eten was een beul om te zien en at als een beer, hij had een flinke maaltijd besteld en werkte alles vakkundig weg.

Toen we terug in de wagon kwamen was Sjagerijntje net bezig de wc’s weer eens te ontstoppen, dat is ook een ellende steeds! Ze zijn zo gevoelig, als er iets tussenkomt kan hij niet meer vacuüm zuigen en dus ook niet de kom leegzuigen, en zo blijven ze verstopt. In de treinen kun je in de wc een wegwerp wc-cover over de bril leggen, en al worden ze regelmatig gepoetst, het is toch best wel een prettig idee om ze te kunnen gebruiken.

We hebben in onze coupé als toetje een fles yoghurt drink gedeeld, en kwamen al bijna gelijk aan bij de laatste langere halte van de dag, eentje van een kwartier lang. Onderweg naar buiten liepen we door Sjagerijntje’s vers gedweilde vloer, oeps, sorry! Ze keek nog extra sjagerijnig…

Buiten in de schemer stonden allerlei kooplui keurig op een rijtje bij iedere wagondeur te wachten tot ze klanten aantrokken. Er werd met name gerookte vis en piripiri saus verkocht. We hebben even rondgelopen, en zijn ruim op tijd voor het vertrek uit deze halte terug naar onze coupe gegaan om koffie te zetten, lekker met stroopwafels. We konden nog net voor het vertrek de koffie laten doorlopen; met name van belang omdat je een enigszins instabiel filtertje op je hoge drinkbeker gebalanceerd hebt gevuld met kokendheet water en daardoor de beker topzwaar maakt… En bij een schokkerig vertrek is dat niet direct iets wat je in de buurt van je schoot wilt hebben!

De klokken sprongen ’s avonds door naar Vladivostok tijd, we hebben de avond doorgebracht met spelletjes spelen en naar buiten kijken in het donker, en zijn om 23 uur alles gaan opruimen en naar bed, met de wekker op 6:30 voor morgenochtend. De wc was ondertussen alweer verstopt, zucht…

free counters