Mei 2017: Trans-Siberische Spoorlijn

De wekker ging inderdaad om 5 uur, en dat deed pijn! We sprongen uit bed en in onze kleren en stonden al om 5:15 beneden in de lobby, waar een paar lui zo te zien nog aan het na-drinken waren van vorige nacht – de tafel voor hun vol met glazen, en hunzelf niet al te vast meer op hun voeten. Een man probeerde nog een vrouw te versieren maar dat lukte niet. We hebben tijdens het wachten op onze chauffeur even een blik op de inhoud van onze ontbijtboxen geworpen, dat zag er netjes uit! De chauffeur was er kort nadat wij beneden waren, en sprak een paar woorden Engels.

We reden in de rustige vroege ochtend naar het vliegveld, waar we om 6 uur aankwamen. Nog om in het vliegveld zelf te mogen moesten we met onze bagage door een veiligheidscontrole. Bij de incheckbalie hebben we onze bagage afgegeven en duidelijk gecheckt waar we die moesten ophalen: inderdaad ging de bagage, zoals we al verwachtte, alleen naar Moskou en niet door naar Amsterdam. In Moskou zouden we ze dus zelf moeten ophalen en nog een keer inchecken voor onze vlucht naar Amsterdam. Het is niet anders, als het maar duidelijk is!

We zijn nog voor de douane gaan zitten om wat te ontbijten, omdat we niet zeker wisten wat ervan door de veiligheidscheck zou komen. Het was een lekker en goed gevuld ontbijt – we hebben een yoghurtje en een goed gevuld broodje ham en kaas met augurk en saladedressing opgegeten, wat appelsap gedronken, en de rest voor later bewaard.

Toen gingen we door de douane en veiligheidscontrole, waar we wel moest zeggen of we water bij hadden, maar tot onze verbazing mochten we het houden. Netjes! We hoefde ook geen elektronica uit onze tas te halen, en stonden al om 6:50 bij de gate. Er was een Kamchatka vlucht voor ons, we blijven daarover dubben of we het nu wel of niet moeten doen, het trekt ons al jaren aan. Het vliegveld was keurig schoon, en op de tv-schermen die er hingen werden continu voorlichtingsfilmpjes over veiligheid vertoond.

Toen we aan boord mochten, konden we zeer snel boarden omdat er twee gates tegelijk gebruikt werden, en er waren heel veel kinderen in vliegtuig, maar die bleven gelukkig allemaal rustig tijdens de vlucht. Je kon Wifi kopen aan boord, en het was verder een modern vliegtuig waarbij je zelfs je elektronica kon opladen. We kregen tijdens de vlucht naar Moskou 2 maaltijden, maar die kwamen geen van beide overeen met het menu dat we hadden gekregen. Een vrouw in onze buurt deed alles van haar en haar dochters maaltijden dat niet direct opgegeten hoefde te worden in een speciaal daarvoor meegenomen plastic zak – voor later!

Om 12:20 was er opeens een omroep door het vliegtuig waarbij gevraagd werd of er een dokter aan boord was! Jeetje… Maar we hebben er verder niets van gemerkt of gezien. Om 9:35 Moskou-tijd zijn we geland, en moesten lang wachten om uit te mogen stappen, voor we de slurf in gingen, en gek genoeg niet de terminal in gingen, maar naar beneden op het vliegveldterrein zelf liepen waar we in een bus naar de terminal gebracht werden.

We kwamen uit bij de D-terminal, waar we bijna gelijk bij de bagageband stonden, binnen een kwartiertje onze tas hadden, en in een ruimte ernaast de tas weer door konden geven voor onze transfervlucht. Maar eerst hebben we even nog wat gedronken, de overgebleven flesjes in de backpack gestopt, en deze daarna ingecheckt bij de transferbalie – dat zou schelen in het gewicht voor onze volgende vlucht.

Toen de backpack afgegeven was en we onze volgende tickets hadden, moesten we door een leeg lang gangenlabyrint lopen naar de douane, waar we per se een voor een doorheen moesten, en absoluut niet samen mochten. Daarna werd ons ticket gecontroleerd en gingen we door de veiligheidscontrole, maar ook weer geen gezeur over water of kabels, heerlijk!

In de terminal hebben we onze overgebleven roebels omgewisseld naar euro's, en op ons gemak naar onze gate geslenterd. We waren daar na 11 uur, waar we nog een koekje, ei en appel uit ons ontbijtpakket hebben gegeten, met een van onze overgebleven mini-marsjes toe. We moesten 4 uur wachten tot onze volgende vlucht, en dat voelt toch zwaarder dan 8 uur vliegen, gek genoeg! Ik was blij met de opgeladen powerpacks die we bij hadden, zo konden we onze mobiels opladen – want uit verveling zit je daar tijdens het wachten toch flink op te spelen.

De vlucht ging op zich wel snel maar toch was het wachten lang. Het opstijgen was net als op de heenweg erg onrustig, en we hadden een bijzonder lastige buurvrouw naast ons in het vliegveld die heel moeilijk deed over haar cosmetica-aankoop. Ze wilde iets specifieks uit het blaadje wat moeilijk te vinden was, en riep de stewardess tot wel drie keer terug omdat ze dacht er iets verkeerd aan gevonden te hebben. Op gegeven moment zagen we de stewardess zelfs naar ons met haar ogen rollen, ondertussen met een beleefde grimas de vrouw voor de zoveelste keer uitleggen waar het serienummer stond en dat het echt precies was wat ze gekocht had.

De landing was flink hard, alsof we de laatste halve meter boven de grond maar gewoon als een baksteen uit de lucht zijn gevallen (ongetwijfeld komt dat wel iets harder aan…), en de Nederlandse douane was echt voor schandaal, ongelofelijk dat we daar zo lang voor hebben moeten wachten. De helft van de automatische poortjes deden het net, en ondanks dat er net 2-3 vliegtuigen tegelijk aankwamen, waren maar de helft van de bemande hokjes bezet. Het ging dan ook erg langzaam.

Eenmaal bij de bagagebanden hebben we ook een hele tijd moeten wachten, en toen we eindelijk, eindelijk eenmaal in onze taxi naar huis zaten, was het ook nog eens superdruk op de weg, met wel 43 files in het land volgens het verkeersnieuws. Hoppa, welkom terug in Nederland! We waren dan ook goed gaar toen we eindelijk thuis aankwamen, maar het was een hele mooie reis en erg leuk, met name voor Hans voor wie het een levenslange wens was, om dan eindelijk de Trans-Siberische Spoorlijn gedaan te hebben! Nu moeten we hem nog een keertje in de winter doen ;-)

free counters