Juli 2018: weekje Engeland

We hebben beiden weer een onrustige nacht gehad, Hans was zelfs al om vijf uur klaarwakker en kon niet meer slapen. We zijn om 8:30 opgestaan, en hebben besloten om niet te gaan zwemmen – dan zou het allemaal veels te krap worden vanochtend. Hans is naar de Aldi gegaan en om de banden van de auto een laatste keer op te pompen, en ik deed ondertussen opruimen en het inpakken afmaken. Toen Hans om 10 uur terug was, hebben we even gerelaxt en koffiegedronken voordat we gingen douchen.


Om 11 uur heeft Hans de krentenbollen gesmeerd, en ik dacht er nog net op tijd aan om onze modulaire reisverzekering aan te zetten voor de module pechhulp in het buitenland (hadden we in Spanjeniet nodig gehad omdat het alleen voor je eigen auto geldt en niet voor huurauto’s), en toen hebben we vroeg geluncht om 11:30 met bami en saté, met de laatste twee eitjes in huis er lekker bij als spiegeleitjes. We wilde een stevige lunch hebben omdat het vandaag nog een hele lange dag zou worden en we vanavond pas laat zouden kunnen eten.


Na de lunch hebben we de bagage in de auto gedaan en een beetje de boel ingericht, en zijn we gaan rijden richting Hoek van Holland. De rit naar Hoek van Holland was goed, en netjes op tijd iets na 13 uur (check in was tot 13:30) kwamen we bij de ferryterminal... Dachten we. Het bleek de vracht-ferryterminal te zijn, dus maar even doorrijden. Iets verderop stond het bordje voor de auto ferry, en toen we door reden de stadswijk erachter in, stond er verder helemaal niets. Onze GPS was ondertussen oververhit aan het raken dat we niet ernaar aan het luisteren waren ("keer om, keer om indien mogelijk"), en Hans raakte ook een beetje oververhit en wilde omdraaien want het leek alsof we volledig verkeerd reden, maar ik zag op de kaart van de gps dat we misschien nog even door moesten rijden, en gelukkig zagen we de ferry zelf ook boven de huizen van de wijk waar we doorheen reden uit torenen. Nog even doorrijden dus… Aan het einde van de wijk stond weer een bordje naar de auto ferry. Oef! Ik snap dat je in principe bij almaar rechtdoor geen extra verkeersbord hoeft te plaatsen, maar wat bevestiging dat we op de goede weg zaten was nu wel fijn geweest!


We stonden in ieder geval netjes op tijd op het terrein, en konden inchecken. Het inchecken van de auto voor ons duurde erg lang, maar wij waren snel klaar. Toen hadden we een douane check en konden we gaan voorsorteren voor de ferry. Rond 13:25 reden we het schip in, werden we geloodst naar de plek waar ze ons wilde hebben, kon Hans parkeren en hebben we de tas met eten en drinken die we hadden voorbereid en de rugzak met kabeltjes, powerpacks en fototoestel gepakt. We zaten op dek 4 en moesten naar 9 lopen, waar de publieke ruimtes waren; het deed wel een beetje zeer, maar we waren het van het cruiseschipnog niet helemaal verleerd, dus we waren zelfs nauwelijks buiten adem toen we boven kwamen!

We vonden gelijk binnen een goed plekje in comfortabele fauteuils, en hebben onszelf geïnstalleerd. Zo, wij gingen de komende uren nergens meer heen! Helaas was er al geen plek meer bij de ramen zelf, maar we zaten hier ook prima en hadden zicht op buiten. Ons hoekje bleek de stilteplek te zijn, dat is niet echt te merken maar het was een prima plekje.

Nu we zaten begon de zware lunch en de vermoeidheid van de afgelopen dagen zwaar te wegen (we zijn na een intensief weekje Spanjeeen weekje thuis geweest waarin ook weer van alles gedaan moest worden en dit weekje voorbereid moest worden), en we waren dus een beetje duf. Maar we konden nu de komende 7 uur lekker relaxen, we waren goed voorzien van allerlei eten en drinken (net zoals onze wintersport-reisjes zijn we goed voorbereid, met gesmeerde krentenbollen, huzarenslaatjes, pistachenoten, chocola, dropjes, limonade, water en paprikasticks…), en de stoelen zaten prima.


Om 14:10 werd er op de schermen in de lounge een veiligheidsfilmpje getoond, en via een omroep via de intercom na een korte introductie van onze (Nederlandse) kapitein. Je kon voor 31,50 een daghut huren, dat is geen geld eigenlijk, en je kon ook voor een extra bedrag in de Premium Lounge zitten, waar je dan onbeperkt snacks en drinken kon pakken. Maar waar wij zaten was meer dan prima, het schip was niet zo heel druk en los van wat rook die naar binnen glipte als de deur veel open en dicht ging, zaten we lekker en ook redelijk rustig. Om 14:20 vertrokken we, en na 20 minuten varen langs een hele lange breekwater waren we pas rond 14:40 op open zee. Nu er niet zo veel meer te zien was los van een heerlijke spiegelgladde zee deed Hans lekker een dutje, want hij was moe.

Rond 15:30 was hij weer wakker (ik ben wakker gebleven om een beetje te letten op onze spullen), en hebben we nog een tijdje zitten internetten op de scheepswifi. De zee was echt spiegelglad en super rustig, we gleden door het water en het zonnetje scheen buiten lekker. Om 17 uur namen we wat chips, en om 17:30 een huzarensalade en krentenbol, want we begonnen wel wat honger te voelen. Rond 18 uur werd het nog een stuk rustiger in onze lounge, waarschijnlijk gingen sommige mensen eten in het restaurant.

In onze buurt zaten een paar Nederlandse jongens te kletsen, waarvan er eentje geschokt was dat hij opeens schijnbaar door zijn mobiele bundel van 5 GB heen was gejaagd en daar bovenop nog eens 60 euro moest betalen; schijnbaar had hij, ondanks de herhaalde adviezen op de televisieschermen, zijn mobiel netwerk eventjes weer aangezet zodra hij de kust van Engeland zag, terwijl we toen eigenlijk nog binnen het bereik van het gigantisch dure satellietnetwerk op zee waren. En die paar tellen die hij had gebruikt om zijn mail te openen en een whatsappje binnen te halen (zoals hij aan het vertellen was), waren dus genoeg om zulke hoge kosten te produceren. Hij mag waarschijnlijk nog van geluk spreken dat het merendeel van de kosten door zijn aanzienlijke databundel opgevangen waren!


De zeven uur durende vaartocht viel ons niet tegen, de stoelen waren comfortabel en de tijd ging redelijk vlot (en gelukkig hadden we de scheepswifi dus konden we lekker zo veel browsen als we wilde!). Alleen de airco stond een beetje hoog en dus werd het af en toe een beetje fris in de ruimte. Rond 18:45 lokale tijd begonnen we het dan toch zat te worden, de kust was in zicht maar we hadden nog een uur te gaan… Om 19 uur begonnen we aan de draai om aan te leggen, en om 19:35 mochten we naar beneden naar de auto's. Mooi zo! We begonnen al redelijk snel daarna, rond 19:45, te rijden (uiteraard waren er een paar auto’s zonder eigenaar, gelukkig echter niet vóór ons maar achter ons). We stonden tussen allerlei campers, waarvan sommige vergeten waren het trapje weer in te klappen en eentje naast ons zelfs hun sleutels op de deur hadden laten zitten. Hans klopte dus maar even aan om ze te waarschuwen!

Er bleek in de rijen voor ons wat vertraging te zitten, en op gegeven moment zagen we auto’s en caravans omrijden. Ach, weer iemand nog niet bij zijn auto zeker? Nee, het bleek een wit bestelbusje te zijn die zichzelf klem gereden had onder een gedeelte van het plafond dat te laag was voor hem! Er stond al een ferry-medewerker naast een beetje te grinniken – dat zullen ze toch wel met enige regelmaat meemaken waarschijnlijk.

We waren vlot van de ferry af, maar reden pas om 20:15 door de douane, het duurde heel erg lang bij sommigen! Bij ons dan gelukkig redelijk vlot. Beide goed oplettend op de weg (je moest tenslotte links rijden) reden we de 3,5 km naar onze overnachting voor vannacht. Ik had van tevoren alle overnachtingen buiten die bij familie vastgelegd via een bookingssite omdat de prijzen erg wisselde, en we niet voor onaangename (dure!) verrassingen wilde komen te staan als we zomaar ergens kwamen aanwaaien. Zo kostte deze overnachting voor vannacht 55 pond, maar was er op een kilometer afstand alleen maar overnachtingen te vinden die 100-120 pond kostte. Onze overnachting was een Engeland-wijde restaurant / pub keten, waarbij er vaak ook wat kamers waren als het gebouw dat toeliet. Dit gebouw was een mooi oud industrieel pand wat ze pas 2 jaar geleden modern en sjiek hadden gerestaureerd, met op de begane grond een groot restaurant/pub gedeelte met een meterslange bar, en op de eerste verdieping wel 10 kamers, gescheiden van de pub door geluidsdichte deuren die alleen door overnachters geopend konden worden. Praktisch een hotel!

We waren een beetje verbaasd dat we met creditcard moesten betalen voor de overnachting; we hadden alle accommodaties juist ook (naast prijs, ligging op de route en goede recensies) uitgezocht op de mogelijkheid om pas ter plekke te betalen, omdat we nog zo veel ponden overhadden van de wereldcruise, maar schijnbaar was het beleid van deze keten sinds januari dit jaar om geen cash meer te accepteren vanwege witwaspraktijken. Helaas! Onze kamer was aan de voorkant, met een van de grote ramen die van vloer tot plafond strekte, en was groot, riant, haast luxe en keurig netjes. Er was niet alleen thee en koffie, maar ook koekjes en mineraalwater voor het pakken, wat een luxe!

We waren rond 20:30 in de kamer, hebben onze bagage gedumpt en zijn naar een Indiaas restaurant gelopen dat ik van tevoren op internet opgezocht had, op maar zo’n 200 meter afstand van de overnachting. De buurt leek ons een beetje afgetrapt en “tacky”, maar we hebben gemerkt dat dat wel vaker zo is in steden in Engeland. De Indiër was relatief duur en de kwaliteit was het geld niet waard, de uienbhajis waren zelfs erg slecht, maar voor de rest kun je met een gemiddelde curry nauwelijks misgaan en hebben we al met al wel lekker gegeten. We waren de enigste die er aten en er stond redelijk harde Indiase muziek te spelen, een soort jengelend kinderkoor begeleid met accordeon, pffff vreselijk!

Om 21:15 waren we klaar met eten en zijn terug naar ons hotel gelopen, waar we de airco aangezet hebben want het werd onderhand een beetje benauwd in de kamer. Onze oude trouwe reisstekker paste niet in de nog gloednieuwe stopcontacten zonder hem haast kapot te duwen, dus we konden via ons verlengsnoertje niets opladen. Gelukkig waren er wel drie stopcontacten in de kamer met USB ports, dus de telefoons en een powerpack konden opladen. We hebben gerust en thee en koffiegedronken, terwijl ik alvast de punten voor morgen in de gps zette en Hans lekker een spelletje speelde op de laptop. Om 22:30 zijn we gaan slapen, het was hier natuurlijk een uurtje eerder dan thuis dus voor ons was het al 23:30!

free counters