Juli 2018: weekje Engeland

Na een enigszins onrustige nacht zijn we opgestaan en hebben we gedoucht en alles ingepakt, en we zijn vanochtend rond 9:15 gaan rijden. In principe was het vanuit Harwich naar het noorden naar onze familie rechtstreeks ongeveer 4 uur rijden, maar ik had een omrit ingebouwd via twee steden met bijzondere Eerste Wereld oorlogsmonumenten. Deze monumenten staan op de Engelse nationale monumentenlijst met de hoogste classificering (Grade I: gebouwen van buitengewoon belang), en zijn ontworpen door de indertijd belangrijkste architect voor dit soort monumenten, Sir Edwin Landseer Lutyens, die heel veel oorlogsmonumenten ontworpen heeft, inclusief die in Thiepvalin Frankrijk.

Het eerste monument dat we gingen bezoeken was in Northampton, en onderweg was het erg druk op de wegen, zowel op de provinciale wegen als op de snelwegen. Het verraste ons zelfs een beetje zo druk, hoewel we ons realiseerde dat we in de buurt van Stansted vliegveld waren en Londen, dus we hoopte dat het gedurende de dag richting het noorden rustiger zou worden. Tenslotte zouden we nu zuid-noord rijden, en in die richting waren twee belangrijke hoofdaders die door Engeland liepen, en was de boel dus hopelijk wat rustiger dan toen we in 2014ons rondje Yorkshire reden en daar alleen maar kleinere wegen tegenkwamen.

Schijnbaar was het bijzondere aan het monument in Northampton, dat er vier grote vlaggen aan weerszijden van twee obelisken stonden. De vlaggen leken van stof, maar waren van steen en geverfd. Dat concept van die geverfde stenen vlaggen was eigenlijk oorspronkelijk onderdeel van het ontwerp dat de architect presenteerde aan Londen voor het nationale herdenkingsmonument daar, de Cenotaph, maar werd door de commissie indertijd zo nieuwerwets en haast frivool gevonden, dat hij voor hen iets nieuws moest ontwerpen! Duidelijk lag het ontwerp hem desondanks na aan het hart, en toen Northampton aangaf die vlaggen wel te willen heeft hij ze daar voor het eerst uit kunnen voeren.


Het enige probleem met Northampton was voor ons dat het een grote stad is, en een oorlogsmonument zich meestal recht in het midden van de stad bevindt, waar de weggetjes smal en soms zelfs eenrichting zijn, en we rijden in een Nederlandse auto met het stuur aan de verkeerde kant… Dus ik bedacht me om een (liefst op zichzelf staand) parkeerterrein in de buurt te zoeken waar Hans in alle rust zou kunnen parkeren en we van daaruit naar het monument konden lopen. En ik vond er, mede dankzij google maps, vlakbij een perfecte parkeerplaats: een supermarkt met grote ruime parkeerplaats en zelfs een goedkoop tankstation om te tanken, dus we konden daar de tank weer volgooien en een goed plekje in de schaduw zoeken om te parkeren. We hebben in de auto wat krentenbollen en de overgebleven huzarenslaatjes gegeten als lunch, en zijn toen we klaar waren rond 12:30 naar het monument vlakbij gaan wandelen.


De weggetjes waren inderdaad smal en eenrichtingsverkeer, dus we waren blij dat we een paar honderd meter verderop geparkeerd waren! We liepen op het monument af, dat in een apart parkje achter een kerk lag; helaas konden we niet het parkje in, want de hekken aan beide kanten waren op slot, maar we konden dankzij het lage muurtje het monument toch wel mooi zien. De geschilderde vlaggen van steen waren net echt zoals ze gedrapeerd hingen, en een mooi effect, zoiets hadden we nog nooit gezien in een oorlogsmonument.

We zijn om het parkje heen gelopen en besloten toen ook nog even de kerk ervoor te bezoeken; dat was de Allerheiligenkerk, en aangezien kerken in Engeland ook last hebben van teruglopende aantallen leden, had deze kerk heel creatief de twee zijportieken aan de voorkant beschikbaar gesteld voor een café, het “All Saints Café”. De tafeltjes hadden als tafelnummers houten kruizen met een nummer erop, lachen!

We hebben even in de kerk gekeken, en zagen in een zijaltaar een Roll of Honour hangen (een erelijst van soldaten die gevochten hebben en vaak gesneuveld zijn in de Eerste en/of Tweede Wereldoorlog), met vlaggen aan weerszijden, maar er werd net een dienst gehouden dus we hebben nog een beetje rondgedrenteld in de kerk en de plaquettes op de muur bekeken in de hoop dat de dienst aan het afronden was, voor we het opgaven en weer terug naar het parkeerterrein gewandeld zijn.

Terug op het parkeerterrein zijn we ook nog even de supermarkt ingedoken om allerlei (hopelijk) lekkere dingen te kopen om straks thuis te proberen, zoals Indiase sauzen en currymixen. We zoeken ook lekkere chips-varianten (het allerliefst natuurlijk onze favoriet, salt & vinegar), en zagen dat de potjes ansjovis in olie, iets wat we toch regelmatig eten, hier de helft van de prijs waren vergeleken met Nederland. Wow… En aangezien die potjes in Nederland best duur zijn, heeft Hans de hele tray in ons mandje geladen, wel 10 potjes! Dat was een leuk voordeeltje!

Toen we klaar waren in de supermarkt reden we naar de volgende stad op ons programma, Leicester, waar ik (ook weer vlakbij een parkeerplaats) eenzelfde soort monument had gevonden van dezelfde architect, dit keer een soort grote triomfboog, ook weer met geverfde stenen vlaggen. Het was onderweg vreselijk druk met files, maar we bleven hoopvol dat het straks, na Leicester, rustiger zou worden richting het noorden.

Het Leicester monument lag in een park vlakbij de universiteitswijk, een soort triomfboog gemaakt voor het Royal Leicester Regiment, en om er te komen zijn we eerst verkeerd gereden omdat de toegang tot de parkeerplaats zo verborgen was dat ik hem pas zag toen we ernaast reden en er verkeer achter Hans zat. Dus maar even doorrijden tot hij kon draaien en we terug konden. We moesten hier parkeergeld betalen, maar omdat ik het monument in de verte al zag en het echt aan de rand van de parkeerplaats stond zijn we er gewoon even snel naar toe gelopen en een ommetje er omheen en waren we binnen 10 minuten alweer terug bij de auto.

Toen zijn we van daaruit recht naar onze familie in het noorden gereden. Alleen, wat een vreselijk drukke, drukke rommelige onrustige snelwegen! Tussen Leicester en Nottingham waren er constant files, wegwerkzaamheden en rare chauffeurs die onrustig en gevaarlijk reden. We zagen onze verwachtte aankomsttijd langzaam oplopen, en hebben uiteindelijk 2 uur tijd verloren aan al de files en wegwerkzaamheden, waardoor het totale verwachtte ritje van vandaag geen 6 uur rijden werd (exclusief stops), maar eerder 8 uur. En Hans moest al die tijd constant supergeconcentreerd blijven want men reed zo onrustig en hard als we dan eenmaal wel even konden rijden! Hans heeft twee keer zelfs vol in de remmen gemoeten om te voorkomen dat we bovenop een voorganger zouden knallen die opeens afremde. Vreselijk. En de snelwegen waren overvol zelfs als alles wel reed.

Omdat we zo aan het uitlopen waren qua tijd en we oorspronkelijk aangegeven hadden dat we eind van de middag bij onze familie zouden zijn, heb ik op gegeven moment maar een smsje gestuurd dat het eerder tegen 18 uur zou worden, en misschien zelfs wel later.

Uiteindelijk was het klokslag 18 uur dat we aankwamen en dan eindelijk het erf op konden rijden van onze familie. Pffff! Hans was behoorlijk afgebrand van het intensieve rijden, maar we waren er en werden hartelijk ontvangen. We kregen thee en een stukje cake aan de keukentafel, en Hans kon tijdens het kletsen een beetje beginnen te ontspannen. We hadden een grote doos lekkere bonbons meegenomen voor onze familie, die dankbaar ontvangen werd en hopelijk nog niet al te veel gesmolten was in de warmte vandaag, en na de thee begon onze tante aan het avondeten, een eenvoudige raviolischotel want zij was ook pas net thuis van haar werk en de boodschappen. We hebben met z'n viertjes aan de keukentafel gegeten, gekletst en daarna lekker koffiegedronken met Nederlandse bonbons, voor iedereen moe naar bed ging. Wij hadden zelfs nog een beetje last van de jetlag dus lagen al om 22:15 in bed.

free counters