Juli 2018: weekje Engeland

Vanochtend was een wat langzamere opstart voor mij en Hans: het uurtje verschil en de voor Hans haast traumatische rit gistermiddag had een hele onrustige nacht opgeleverd, en we werden vanochtend rond 5 uur klaarwakker, om daarna allebei weer als een blok in slaap te vallen tot 8:30. Oeps, gauw douchen en naar beneden om te ontbijten! Onze oom was in de achtertuin aan het werken en onze tante was om boodschappen dus we hebben alleen ontbeten (ze waren er sowieso al vroeg uit), en toen we klaar waren met ons ontbijt zijn we ook naar buiten gegaan om naar de tuin te kijken. De kat kwam net trots aanzetten met een baby-vogeltje toen we buiten stonden!


Onze tante was al gauw terug en met z'n vieren hebben we in de keuken op ons gemak rond 10:15 een kopje koffie genomen, voor we rond 11:30 naar het 400 jaar oude landgoed Kiplin Hall reden dichtbij Richmond. Hans kon lekker ontspannen want onze oom reed! Door de nieuwe snelweg en het feit dat onze oom en tante geen gps gebruiken (ook geen airco overigens, pfffff) verdwaalde we een paar keer, maar al gauw zaten we weer op de goede weg en kwamen we rond 12 uur aan bij het landgoed.

Het landgoed was best mooi, eigenlijk vooral knus en leefbaar (voor een rijke familie), en niet gericht op grandeur en uiterlijk vertoon. We hebben eerst uitgebreid alle kamers bekeken: vooral de bibliotheek met uitzicht op het meer, gemaakt in een oud privé-kerkje tegen het huis aan was erg mooi, en de twee ruimtes op de eerste verdieping die nog zo gelaten waren als ze tijdens de Tweede Wereldoorlog waren toen er herstellende piloten in bivakkeerden waren interessant. We mochten helaas uit veiligheidsoverwegingen geen foto’s maken in het huis, dat al zo’n 400 jaar oud was en al die tijd door 4 met elkaar door bloed of huwelijk verbonden families beheerd werd. Daardoor was alles wat er getoond werd in de kamers oorspronkelijk van de familie en niet als aankleding weggezet. Er waren duidelijk mensen in de familie die zaken hadden gedaan in het Verre Oosten, landen als China, India, Japan, want een van de kamers was volledig Oriëntaals ingericht, met een groot hemelbed dat helemaal uit elkaar gehaald kon worden voor vervoer.

Toen we uitgekeken waren zijn we naar beneden gegaan waar we lekker geluncht hebben in de hal van het landgoed dat nu een klein cafeetje was, met oude wiebelige tafels en een allegaartje aan oude bloemetjesserviezen, om aan de sfeer toe te voegen!

Daarna hebben we nog even buiten rondgewandeld langs het meer en in de tuin, die vooral functionele keukentuin was vol fruitstruiken en groente en bloemen, ondertussen af en toe een handje rijpe loganberries, een soort frambozenkruising, snoepend als niemand keek! (Mocht eigenlijk niet want ze waren bestemd voor de verkoop aan de straat, maar er had vandaag nog niemand geplukt dus de struiken hingen vol) De metershoge artisjokken waren indrukwekkend, de stokrozen vol grote bloemen, en alles wat er stond wat wij thuis ook in de tuin hebben was wel 3 keer zo groot als bij ons, heel frustrerend! Het meer was groter dan het vroeger was, want toen de laatste eigenaar in de twintigste eeuw probeerde om het landgoed in stand te houden en te restaureren na de Tweede Wereldoorlog, kwamen ze erachter dat er gravel te delven was en hebben ze die rechten verkocht om opbrengsten voor het landgoed te vergaren. Heel slim! Achter het meer stond een "folly", een sfeervol nepgebouwtje of nep ruïne, vaak uit de Victoriaanse tijd, om het landschap wat aan te kleden.

's Middags rond 15:15 reden we terug naar huis om de rest van de bloedhete dag in de schaduw in de tuin thee te drinken en de hitte uit te zitten. 's Avonds rond 18:30 kwam onze nicht met haar partner hallo zeggen, en hebben we gezellig met z’n zessen in de tuin geborreld en binnen gegeten, om daarna (het was binnen toch wat muf en warm) rond 21 uur weer in de tuin te gaan zitten voor de koffie met bonbons. Om 22:30 vertrok onze nicht weer naar huis, en hebben we alles even helpen opruimen voor wij rond 23 naar bed gingen. Gelukkig blijken de wat oudere stopcontacten hier wel onze reisstekker te accepteren zonder dat er geweld nodig is (wat de inmiddels al vele tientallen jaar oude reisstekker niet zou overleven) dus kunnen we alles weer zoals normaal opladen.

free counters