Juli 2018: weekje Engeland

We waren gisteravond erg bang dat, toen we de deur dicht deden, het vannacht benauwd en warm zou worden in de kamer, maar dat is best meegevallen en met het raampje in de badkamer en het raampje in de kamer open was er zelfs een heel klein beetje tocht. Het was dus wel een redelijke nacht, alleen we waren weer vroeg wakker en hebben veel gedut. We hebben vanochtend gedoucht en alles opgeruimd, en toen we klaar waren alles in de auto gelegd en ik heb, zoals in de instructies op tafel stond, de sleutel in de brievenbus achter van de pub gegooid. Toen ik terug bij de auto kwam was Hans net bezig om de ramen af te poetsen met een natte doek, en ik besloot de plastic zak met plantjes die ik van onze familie meegekregen had nog wat extra water te geven, dus we liepen nog even terug naar de kamer. Er kwam net een kamermeisje aanzetten om de kamer te poetsen, ze had de sleutel horen vallen – goed systeem dus!

Om 9:30 waren we dan op pad. Ik had vandaag en morgen niet zo heel veel kilometers staan op de planning, maar wel veel in en uit de auto, dus hopelijk een goed gevulde dag. Het was vandaag echt fris weer vergeleken met de afgelopen dagen, heerlijk.

Als eerste reden we vanochtend het nabijgelegen stadje Thetford in, op zoek naar een monument van het landelijke "there but not there" project: dit jaar verschijnen er overal in Engeland glazen silhouetten van soldaten in kerken of andere openbare gebouwen, eentje voor iedere gesneuvelde Eerste Wereldoorlog soldaat uit die plaats, en grote 3 meter hoge metalen "lijntekeningen" van "Tommies", Engelse soldaten, op heuveltoppen of andere markante / zichtbare plekken. Allebei op het eerste oog haast onzichtbare maar daardoor krachtige monumenten voor de gesneuvelde soldaten uit de Eerste Wereldoorlog, ruim 900.000 uit het Verenigd Koninkrijk alleen al. Ik had gevonden dat Thetford meerdere glazen silhouetten en zo'n metalen Tommy aan zou schaffen, dus we zochten een parkeerplaatsje vlakbij de markt en liepen er heen.

Helaas, ze stonden nog niet op hun geplande plek op de marktplaats. Wel stond het er vol met marktkraampjes van het Leger des Heils en de lokale markt, en was er al een plastic klaproos van een meter doorsnede op het stadhuis bevestigd. Er was ook een “gewoon” oorlogsmonument op de markt met een Roll of Honour dus die hebben we nog even bekeken. Er was een hoog gehalte “sjappies” op straat, en we hoorde regelmatig Oost-Europese talen; duidelijk dat dit niet zo’n hele welvarende stad was.

We hebben nog even gezocht naar een bakker voor de lunch (en ontbijt) maar er was volgens de lokale Leger des Heils dames die ik aansprak bij een van de stalletjes maar één bakker, en toen we er kwamen was die vreselijk druk. Achter de kerk, mooi versierd met open gekapte vuurstenen net zoals zo veel van de wat oudere gebouwen in deze streek, was een Poolse supermarkt die verrassend groot was, maar die had geen vers brood, dus we besloten maar weer op pad te gaan en onderweg een supermarkt in te duiken als we die tegenkwamen.

Toen reden we het bos in net buiten Thetford waar langs de weg een tank van het "Desert Rats" regiment stond, een belangrijk en succesvol Engels regiment in de Tweede Wereldoorlog in Noord-Afrika onder leiding van generaal Montgomery, en wat informatieborden over hun trainingskamp dat zich hier had bevonden. Er was een complete wandeling in het bos uitgezet, maar er was op zich niet zo veel meer te vinden van het trainingskamp en ze hadden hier welgeteld maar een paar maanden doorgebracht, maar toch leuk om even de tank en de informatieborden te bekijken!

We waren maar net weer gaan rijden of de weg werd afgezet door een wagentje dat voor bijzonder vervoer uitrijdt. Na even wachten kwam er een colonne van zo’n 4-5 opleggers met grote landbouwvoertuigen aan – blij dat we ze niet onderweg tegengekomen waren in sommige van die bochten, maar op zich hadden we er prima langs gekund. We rijden af en toe langs grote velden vol kleine minatuur-barakken van golfplaten, halfronde hutten in het landschap. Dit zijn velden waarin varkens gehouden worden – ieder varken heeft zijn eigen hokje, lijkt het – zoiets hebben we nog nooit gezien! En we komen constant maar dan ook constant langs rotondes, op autowegen of in dorpen, soms enkel een stip op de weg, soms zo gigantisch groot dat je ze niet meer overziet, of met varianten zoals achtjes of ovalen, met alles van 2 aftakkingen (GEEN rotonde dus!!!) tot ontelbare, met stoplichten voor, op en na de rotonde, 2-3 banen op de rotonde die weer samen moeten komen in één baan na de rotonde, enzovoorts…

10:45 zagen we opeens een Tesco’s supermarkt op onze route, dus Hans is gauw even het parkeerterrein opgereden en we hebben wat pizzabroodjes en twee bakjes kipsalade gekocht als lunch. En natuurlijk even uitgebreid rondgekeken!

Geen van de ritjes vandaag waren lang, dus om 11:10 reden we alweer het dorpje Castle Acre in, waar we het Kasteel van Castle Acre gingen bezoeken, Castle Acre Castle dus ;-). Dit was ook weer een Normans kasteel, in feite dus een kasteel van de bezetter, omdat ze bij de Slag om Hastings Engeland binnengevallen waren. Vandaar ook dat de vestingwerken, net als bij Castle Rising, zo indrukwekkend waren terwijl dit complex oorspronkelijk eigenlijk vooral bedoeld was als (fors verstevigd) “landhuis”. Van het kasteel zelf was er helaas bijna niets meer van over, maar de vestigingswerken waren heel herkenbaar, en mooi begroeid met gras en wildbloemen. We hebben er omheen gewandeld en toen heeft Hans de auto verplaatst van het onverharde kleine parkeerplaatsje voor het kasteel (dit kasteel was overigens gratis) waar we eerst stonden, naar een klein gemeenteparkeerplaatsje vlakbij die ook bestemd was voor bezoekers van het kasteel. Daar hebben we als lunch alvast twee van de broodjes en een kuipje kipsalade opgegeten – was niet slecht, alleen de kipsalade was enorm flauw van smaak, we miste echt wat zout erin, en we hadden wel wat kleine zoutzakjes bij maar die zaten ergens in de bagage weggestopt.

Als volgende punt op het programma leidde ik (na een broodnodige tankstop onderweg) Hans naar Sculthorpe Moor, een klein compact natuurreservaat waar er misschien een mooie wandeling te maken was. Maar toen we er aankwamen realiseerde we ons dat wij bij een natuurreservaat vaak Afrikain ons achterhoofd hebben qua dieren en zo, en dat er hier waarschijnlijk zo te zien alleen vogels te vinden waren. Plus er was een vrijwillig verplichte bijdrage van zo’n 4 pond per persoon die volgens mij echt afgedwongen werd want ze hadden het hek naar het reservaat afgesloten dus je moest wel door de winkel met beschuldigend kijkende kassadames lopen om erin te komen. Hadden we geen zin in allemaal en we hadden nog zat op het programma, dus we reden lekker door naar Great Bircham!

Great Bircham is een klein dorpje met op de begraafplaats van de St. Mary kerk een ereveldje uit de Tweede Wereldoorlog waar een drietal Duitse piloten zouden moeten liggen, die of uit de lucht geschoten waren boven land tijdens de Slag om Engeland, of wiens lichamen aangespoeld waren na neerstorten in zee. Ik had een parkeerplekje gevonden via google maps bij de lokale dorpssoos, en van daaruit konden we wandelen naar de kerk die aan de weg lag maar geen oprit had voor bezoekers zoals wij. Er bleek daarnaast een heel Commonwealth ereveldje te zijn voor Engelse en internationale piloten, die gesneuveld waren in de "Battle of Britain", maar dus ook zo'n 11 Duitsers totaal. En het herdenkingskruis op dit ereveldje (standaard op ieder Commonwealth begraafplaats en voor ons vaak een herkenningspunt om het Commonwealth ereveldje te vinden op hele grote begraafplaatsen) was zelfs de eerste die ooit gezet was.

Het viel ons op dat alle Duitsers apart lagen van de Commonwealth piloten, behalve één die echt middenin de eerste rij van de Commonwealth graven lag. Maar wel met een typische Duitse grafsteen (ieder land heeft op dergelijke ereveldjes zijn eigen herkenbare vorm of stijl grafsteen, zijn we ons sinds Hong Kongtijdens onze wereldcruisesteeds meer gaan beseffen). Wat hier het verhaal achter kon zijn wisten we niet, maar het was met een reden anders was het niet zo gedaan. Interessant was ook dat er net buiten het ereveldje 3 graven lagen van piloten, maar dan zonder een Commonwealth grafsteen. Deze waren zo te zien voor de oorlog officieel begon al gesneuveld. Terwijl we er stonden te kijken kwamen een aantal gevechtsvliegtuigen over ons heen vliegen – die kwamen vanuit Londen, waar er vandaag gevierd werd dat de RAF 100 jaar bestond.

Er zou nog een Eerste Wereldoorlog graf moeten zijn, maar daarvan wist ik al van internet dat die ergens tussen de gewone burgergraven op de algemene begraafplaats lag, dus toen we uitgekeken waren op het ereveldje zijn we nog even door de algemene begraafplaats geslenterd. Het blijft altijd een beetje een soort vossenjacht of je dan zo’n graf kunt vinden.

Tijdens het slenteren raakte we aan de praat met een tuinman die hier bezig was met zijn collega om het terrein netjes te houden (eigenlijk geen tuinman maar gewoon vrijwilliger uit de kerkgemeenschap). We kletste een beetje over het ereveld en hij wees ons het graf aan van een jongeman waarvan hij overtuigd was dat het het Eerste Wereldoorlog graf moest zijn, en toen stelde hij voor dat we even in de kerk zelf keken als we wilde. Die was eigenlijk officieel gesloten vanwege houtrot, maar we mochten wel even binnenkijken als we wilde. Daar zeg je geen nee tegen dus we gingen even naar binnen!

Het rook binnen inderdaad naar schimmel, muf gebouw en houtrot, en alles lag overhoop, maar we hebben er even rondgekeken en zagen toen we al bijna weer klaar waren een groot informatiebord over het ereveldje; met uitleg waarom die ene Duitser tussen de Commonwealth soldaten lag! Emil Rodel, die op 6 december 1939 gesneuveld was, was namelijk het allereerste oorlogsslachtoffer in deze omgeving, en is, ondanks dat hij de vijand was, met volle militaire eer begraven in een leegstaand hoekje van de algemene begraafplaats van de kerk. In 1940 ontwierp de CWGC, de commissie verantwoordelijk voor Commonwealth oorlogsgraven, precies in deze hoek een ereveldje, en omdat hij op “de verkeerde plek” lag in het ereveldje voor het ontwerp, zou hij verplaatst worden. Maar daarop protesteerde de lokale dorpsbewoners dat hij gewoon moest blijven liggen waar hij begraven was, en zo zijn de Commonwealth graven dus om hem heen gelegd! Fascinerend!

Rond 13:15 waren we helemaal uitgekeken hier en zijn we weer gaan rijden, richting de kust en "Old Hunstanton Beach", een strand met drie kleuren gesteente in horizontale lagen: van boven naar beneden een dikke laag spierwit krijtgesteente, dan een laag vuurrood gesteente, en dan een laag oranje gesteente. Het meeste van East Anglia, dit gedeelte van Engeland, is hartstikke plat en aan de kust zandstrand, maar af en toe is er een plukje gesteente te vinden. Dit was dus een heel markant stukje klif, en al waren de algemene adviezen om bij het courante echte zandstrand “Hunstanton Beach” te parkeren en dan zo’n 1,5 kilometer naar het noorden naar het oude strand te wandelen waar deze kliffen te vinden waren, ik had een klein parkeerterreintje gevonden vlakbij de kliffen zelf en een pad naar het strand; dat leek ons veel praktischer!

Inderdaad, we parkeerde, (trokken onze regenjassen aan tegen de toch wel frisse harde wind) betaalde bij de automaat en liepen naar beneden, en binnen 100 meter van het pad begon de klif al uit het zand te rijzen. Inderdaad drie perfecte horizontale banden gesteente, heel contrasterend en daardoor erg apart! Met name het spierwitte krijt was heel zacht en instabiel en stortte zo te zien regelmatig in of loste op in weer en wind. Op het strand lag een halfverteerd wrak van een schip uit begin 20e eeuw, en ondanks een erg fris briesje was het dus een leuke strandwandeling! In dit gedeelte van Engeland worden de muren van oude huizen en kerken vaak van opengekapte keien vuursteen gemaakt, zoals overal wel in Engeland met lokale gesteentes gebouwd wordt. Specifiek hier in de buurt van deze kliffen zijn de huizen dus vaak een combinatie van oranje, rood en wit!

Toen we na een half uurtje of wat uitgewandeld en uitgewaaid waren zijn we rond 14:15 terug naar de auto gegaan en verder gereden. Ik had wat oriëntatiepunten langs de kust ingepland maar effectief hebben we er niet zo heel veel van gezien want het landschap was hier erg plat, hoogstens een beetje duinachtig, en de wegen waren een eind van de kust vandaan. Niettemin op zich een mooie rit, alleen zo druk allemaal! Dat valt ons echt vies tegen, zeker na dat weekje toch wel heerlijke rust in Spanje!

Onderweg zou er ergens nog een Churchill tank moeten staan langs de weg, gewoon zomaar, volgens internet. Toen we er kwamen, net buiten Weybourne, bleek het van een privéverzameling van zo'n 150 (nog werkende!) tanks en afweergeschut te zijn en nog heel veel meer dingen, dus er stond op het moment een tank die ons moderner leek en misschien uit Oost-Europa. We vermoeden dat er regelmatig een andere weggezet wordt in het veldje langs de weg, als opvallend uithangbord voor de collectie! Wat een gigantisch terrein moet die verzamelaar wel niet hebben...

Ik had nog twee plukjes klif gevonden die misschien wel aardig zouden kunnen zijn omdat kliffen altijd wel mooi zijn (overigens zijn de hoogste kliffen hier in East Anglia maar een paar tientallen meters hoog!), maar in beide gevallen was de enigste toegang naar het strand om ze te bekijken in beslag genomen door een privé parkeerterrein waar je penning zestien moest betalen om even te mogen staan. Zo mooi waren ze ook weer niet, dus we hebben alleen even vanuit de auto gekeken en toen weer doorgereden!

Het was inmiddels 17 uur en tevreden na een lange dag reden we het terreintje op van de lekker ouderwetse typisch Engelse B&B die ik voor vanavond geboekt had, St Edmundsbury B&B. Weliswaar een beetje duur, met 70 pond de duurste van onze overnachtingen deze week, maar voor ons weer op een goede locatie (Costessey, een klein rustig éénstraatsdorpje aan de rand van de grote stad Norwich, waar we morgenochtend wilde zijn), praktisch met eigen parkeerterreintje, goed aangeschreven op de boekingssite, en er was vlakbij schijnbaar een goede pub om te eten. Hans vond een plekje op het terrein om te parkeren, we pakte alvast onze spullen want we gingen er van uit gelijk naar een kamer te kunnen lopen, en ik stapte naar binnen waar ik dacht dat de voordeur was.


Er was niemand, dus ik stapte een eindje de hal in – echt zo’n typische privé-gerunde B&B, een heel huis dat omgebouwd was tot kamers, deze had een eetzaaltje en woonkamertje op de begane grond en de eigenaren leefden waarschijnlijk net zoals in Schotlandergens achterin het huis en hadden er een goed belegde boterham van! Ik riep een paar keer hallo, tot er eindelijk een man tevoorschijn kwam met vlekken op zijn shirt – aha, duidelijk een projectje van de vrouw des huizes en hij hielp waar nodig. Hij zei dat hij de bel niet gehoord had; ik glimlachte beleefd want dat klopte, ik had niet gebeld. Het is tenslotte een overnachtingsplaats en geen privé huis (meer), en er stond nergens specifiek dat je moest bellen.


Ik zei dat we een reservering hadden, hij vroeg de naam en verdween naar het kantoortje om te controleren, en toen werd het onaangenaam. Want hij kwam terug; wat doen jullie hier? We hebben jullie reservering al een paar dagen geleden geannuleerd, want we hebben geen kamer voor jullie er was een dubbele boeking, hebben we zondag al laten weten. Pardon??!!! We hebben nog altijd een openstaande reservering via de boekingssite, dus via die weg hebben ze in ieder geval niets geannuleerd, plus, we hadden gisteravond gezien op het overzicht van onze creditcard dat ze, gelijk nadat ik hun een week geleden op 4 juli via de boekingssite geboekt had, 1 pond gereserveerd hadden om de creditcard details te testen, en gisteravond het gehele bedrag van de overnachting gereserveerd hadden (waren we gisteravond niet heel erg blij mee maar het was nog maar een reservering, die kon geannuleerd worden tenslotte). In andere woorden, als we nu weg zouden lopen zouden ze de boekingssite kunnen laten weten dat we een “no show” waren geweest en het gereserveerde bedrag van de creditcard als annuleringskosten kunnen innen, en we zouden geen enkel bewijs hebben dat het niet zo was!!!


Hans en ik waren dus behoorlijk verbolgen; ook omdat we nota bene (los van de standaardbevestiging van de boekingssite) van hun een bevestigingsfactuur gehad hadden op de 4e juli toen we boekte – dat was niet waar volgens de man, dat was gewoon een verzoek tot boeking verzonden door de boekingssite. En we hadden op 6 juli een communicatie van hun persoonlijk gehad via de boekingssite op onze vraag voor een rookvrije kamer – daarvan kon de man weinig zeggen, behalve herhalen dat ze ons op zondag geannuleerd hadden en dat toen gemaild hadden. Wij hadden geen mailtje gehad! Toen ik de mail binnenhaalde kwam er op dat moment een mailtje binnen, een email-communicatie via de boekingssite dat ze ons geannuleerd hadden. Zie je wel zei de man, dat is het bewijs dat we geannuleerd hebben. Nee zei ik, dit is een rechtstreekse communicatie van jou naar mij, dit faciliteert de boekingssite alleen; jullie hebben op papier NIETS geannuleerd en jullie hebben WEL gisteren onze creditcard gereserveerd. Niet waar zei de man, wij zien niets van dat geld dat heeft de boekingssite gedaan. NIET waar zeiden wij, dit doen ze alleen in jullie rechtstreekse opdracht en dit is een reservering die naar JULLIE gaat.


Welles, nietes, welles, nietes, het werd allemaal heel erg onaangenaam en we wilde daar weg want we zagen wel in dat het ze niets interesseerde. We hadden sterk de indruk dat ze onze kamer gewoon NA onze boeking waarschijnlijk voor een duurder bedrag en/of meer dagen doorverkocht hadden zo van, wij zijn toch maar doorreizende klanten die ze nooit meer terug zien. Maar we konden niet weg want op papier was alles gewoon geboekt voor vanavond en als we door die deur liepen zouden we ons geld kwijt zijn, dus we hadden bewijs nodig dat ZIJ ONS geannuleerd hadden en niet dat WIJ een no-show waren. Er liep net een werkman langs, overduidelijk dus; een of ander bedrijf had die man hier voor meerdere dagen geboekt en daarom hadden ze ons zo onbeschoft gedumpt.


Het was duidelijk dat de man weinig afwist van heel het proces van de B&B, maar zijn vrouw was nergens. En hij wilde duidelijk van ons af (wij van hem) maar we zaten in een impasse omdat hij niets voor ons wilde doen en alles ontkende wat we zeiden over de reservering van de creditcard en de nog openstaande reservering van de boekingssite. Het was allemaal ONZE schuld, want het was ONZE boekingssite (pardon, net zo goed de zijne!) en het lag aan ONZE mailserver dat we hun mailtje niet gehad hadden, en aan ONZE boekingssite dat ONZE creditcard gereserveerd was. Zij waren onschuldig. En ondertussen tikte de tijd maar door, het was inmiddels misschien al 17:30, en we moesten nog iets anders gaan zoeken in een tijd en omgeving waar een hoop accommodaties veel duurder waren en vaak al vol zaten. Het zag er slecht uit!


Tijdens dit heel erg nare gesprek verdween hij af en toe als hij het niet meer wist het kantoortje in, misschien om met zijn vrouw te bellen, en op gegeven moment kwam zij via de voordeur binnen. “Dit zijn de mensen die we geannuleerd hadden” zei de man, en de vrouw bromde wat over zondag en al lang geannuleerd en verdween achterin het huis. Ze verscheen niet meer!!! Ze was duidelijk te laf om ons onder ogen te komen en liet haar man het vuile werk dus opknappen. Uiteindelijk beloofde de man de vrouw de boekingssite te laten bellen, hij verdween weer naar achter, kwam terug, zei dat ze ze nu aan de lijn hadden en net op dat moment ging mijn telefoon.


Het was de boekingssite; “mevrouw, we begrijpen van de accommodatie dat u de overnachting wilt annuleren?” Pardon??!!! Ongelofelijk! Ik heb de hele vriendelijke dame van de klantenservice uitgelegd hoe het werkelijk zat; dat heel de boeking nog openstond in de boekingssite en zelfs al geld van onze creditcard was gereserveerd, maar dat we nu ter plekke in de accommodatie te horen hadden gekregen dat ze ons geannuleerd hadden en geen accommodatie voor ons hadden, en ik legde uit over de no-show mogelijkheid die nu ontstaan was. Ze hoorde me aan en was gelijk sympathiek en begripvol, ze geloofde me gelijk; dit werd wat ze een “relocation” noemde, dus zij zou alles regelen met deze accommodatie, en ze zou ons een emailtje sturen over zo’n 5 minuten met een alternatief in de buurt. Vonden we het wat dan moesten we het boeken, en als het duurder bleek dan deze oorspronkelijk door ons geboekte accommodatie, dan zouden zij de meerkosten op zich nemen. Wauw! Wat een geweldige opluchting dat ze dat doen, we hadden er geen idee van dat ze ons hierbij zouden willen helpen!


We spraken af met de klantenservice dat we zo snel mogelijk zouden reageren op haar mailtje, de man had ondertussen een factuur van deze overnachting uitgeprint en erop geschreven dat zij ons niet konden accommoderen vannacht, EN hij kwam aanzetten met een lijstje met overnachtingen in de buurt, met prijzen en adressen en al erbij. Hij was zelf op zich niet kwaad en vond het duidelijk wel een klein beetje rot voor ons dat we nergens hadden om te slapen, maar hij moest het vuile werk van zijn vrouw oplossen en was daar duidelijk ook niet zo blij mee. Het feit dat hij (duidelijk praktisch digibeet) opeens in staat was om dat lijstje met adressen te produceren gaf voor ons aan dat ze dit grapje wel vaker deden en de mensen dan afscheepte met alternatieven. Want zelfs ik kan niet zo snel een lijstje samenstellen van accommodaties in de buurt met prijzen en adressen erbij en dat uitprinten.


In ieder geval, we konden hier eindelijk weg want de klantenservice van de boekingssite geloofde ons gelijk, ze zouden ervoor zorgen dat de creditcard niet gecrediteerd werd door de accommodatie, en we hadden een soort van fysiek bewijs van de accommodatie dat ze geen kamer voor ons hadden vannacht. We hebben dus snel onze spullen weer opgepakt en in de auto geladen want we wilde daar dolgraag weg, we waren zo kwaad over hoe onbeschoft we behandeld waren geweest! ik stelde voor aan Hans om even naar het terrein van de pub te rijden vlakbij om daar op ons gemak te kijken of het mailtje met de alternatieve accommodatie al binnen was, dus ik leidde hem daar naar toe en inderdaad, het mailtje was al binnen: een pub in het centrum van Norwich, op maar 7,5 kilometer van hier vandaan volgens de gps, en 20 pond duurder, ook net als deze inclusief ontbijt. Meer dan prima! We hebben gelijk op de boek-knop gedrukt, ik heb de boeking vastgelegd en toen konden we rijden. Lang leve de gps die ons er zonder enige moeite naar toe bracht!

De nieuwe accommodatie was een lekkere ouderwetse pub in Norwich met een typische ouderwetse pubnaam (de William IV) en uitstraling, waar we iets over 18 uur aankwamen. Hans zette de auto weg op het terrein en we liepen de kroeg in, waar wat stamgasten stonden te biljarten en ons verveeld aankeken – was weer eens iets nieuws voor ze zeker! Tussen de stamgasten door checkte we in bij de bar, en werden we naar onze kamer gebracht in het privé gedeelte van de pub; een keurige, grote en haast luxe kamer, met een uitgebreide selectie koffie en thee met koekjes en flessen mineraalwater voor het pakken. Wauw! Rond 18:15 konden we dan eindelijk, na een lange vervelende discussie met de B&B, onszelf installeren in een kamer voor de nacht.

We hebben in de pub gegeten, ook lekker gemakkelijk, met drie keihard loeiende tv's op sportzenders in ons gezichtsveld en de stamgasten die in het gedeelte naast ons nog altijd aan het biljarten waren en wat bezoekers die buiten in de serre naar de voetbalwedstrijd aan het kijken waren. Het duurde even voor iemand ons kwam bedienen, want ze waren gewend dat je gewoon je eten aan de bar bestelde; maar de jongen besefte dat we buitenlanders waren en deed zijn best een goede ober te zijn!

We hadden ondertussen ook per email van deze pub een keurige factuur gekregen, vermoedelijk in opdracht van de boekingssite zodat we hem gelijk door konden sturen naar ze. Terug in de kamer hebben we nog een hele tijd geworsteld met het koffiezetapparaat dat met pads werkte en niet heel erg intuïtief was – zelfs met een gedownloade handleiding van internet kregen we hem niet aan de gang! Dan maar oploskoffie dus. We kregen weer onze reisstekker niet in de stopcontacten, net als gisteravond overigens, maar gelukkig waren er ook hier twee USB-poorten in de stopcontacten, en in de badkamer was een scheerstopcontact waar we de laptop aan konden opladen. Om 22:45 zijn we moe naar bed gegaan, het was wel weer een lang dagje geweest!

free counters