Juli 2018: weekje Engeland

De bedden waren erg zacht en kraakte bij iedere beweging, dus onze nacht was wel een beetje onrustig! We zijn om 8 uur opgestaan en hebben alles opgeruimd en klaargezet, en zijn toen rond 8:30 de kroeg ingestapt, want dat was de tijd die we gistermiddag afgesproken hadden voor ons ontbijt. Deze accommodatie had voor het eerst deze week ontbijt inclusief in de prijs, en we hadden daar best wel trek in! We gingen zitten, en er kwam gelijk een jongen op ons af, hoe we ons ontbijt wilde; een “full English”, dus gebakken eitjes, spek, worstjes, gegrilde tomaten, toast en gebakken champignons (als we gewild hadden ook nog bonen in tomatensaus), en daarnaast stond er ook nog voor het pakken een uitgebreide keuze aan vers fruit (bosvruchten, peren, abrikozen en pruimen, allemaal seizoensfruit en erg lekker), fruitsappen, yoghurt, ontbijtgranen, en kregen we thee – weliswaar met drie zakjes in de pot dus al gitzwart toen we hem kregen! Maar wat een lekker en uitstekend ontbijt (en lunch samen...)!

We zaten lekker te smullen, en tijdens het ontbijt ging mijn telefoon opeens, een voor mij onbekend nummer. Ik had van de week mijn ex-manager gebeld of hij misschien nog werk voor me had (ik was er met de wereldcruiseeen half jaartje uitgegaan en dat half jaar kwam nu ten einde). En omdat hij het druk had en we niet altijd bereik hadden deze week, had ik hem gistermiddag een whatsappje gestuurd dat ik soms buiten bereik was dus hij misschien beter kon whatsappen in plaats van bellen (tevens een beleefde herinnering aan het telefoongesprek dus). Hij had duidelijk gelijk actie ondernomen, want nu belde een van de teamleiders waar hij leiding aan gaf: of ik interesse had om maandag weer te beginnen? Jazeker! En ook nog eens de afdeling waar ik al een paar jaar een oogje op heb. Dat is nog eens lekker thuiskomen dus... Kunnen we weer sparen voor nieuwe reisjes ;-)


Ik was naar buiten gestapt om de details door te spreken omdat ook zo ’s ochtends vroeg de drie tv’s aanstonden, en toen het gesprek klaar was ben ik gauw terug naar binnen gegaan om mijn inmiddels lauwe ontbijt (nog altijd lekker!) op te eten en Hans uit zijn lijden te verlossen, die was natuurlijk supernieuwsgierig of ik een baan had of niet! Helemaal tevreden (en vol van het ontbijt) zijn we rond 9:30 vertrokken, kriskras zo’n 5 kilometer de grote stad Norwich door richting Norwich Cemetery, de grote stadsbegraafplaats met zo'n 500 Commonwealth graven. Het had een beetje gemiezerd vanochtend, maar het klaarde al gauw weer op en zou vandaag ook wel weer redelijk warm worden. We konden zoals ik van tevoren op internet gezien hadden gewoon op de begraafplaats zelf parkeren, zelfs redelijk dichtbij ons doel.

Ik had namelijk gelezen dat er een apart ereveldje was voor de Commonwealth graven, maar we vonden er al een aantal tussen de gewone graven onderweg naar het ereveldje. Het ereveldje viel ons eigenlijk een klein beetje tegen; meestal zijn ze fantastisch onderhouden en vaak ook mooi ontworpen – maar we raken dan natuurlijk ook verwend, met alle, vaak prachtige, ereveldjesdie we op onze reizen vinden! Het gras was bruin, niet zo gek met de extreme droogte en warmte van de afgelopen weken, maar toch opvallend voor een ereveldje, en de ene ingang was duidelijk bedoeld om dicht te groeien, en de andere ingang was gewoon een metalen hekje in de heg. Maar we hebben er uitgebreid rondgekeken natuurlijk, en vonden zelfs weer een rijtje van vijf Duitsers achterin de rijen Commonwealth graven. De Canadezen en New-Foundlanders (toen een zelfstandig land) lagen aan de andere kant van het kruis en het veldje ten opzichte van de Commonwealth soldaten.

Tijdens het rondkijken op het ereveldje waar Hans zo'n 250 graven telde (de rest lagen verspreid door de grote algemene begraafplaats), zagen we een busje van de CWGC staan, de Commonwealth commissie die verantwoordelijk is voor het wereldwijd beheren van erevelden en Commonwealth oorlogsgraven, dus we bleven nog een beetje rondhangen toen we zagen dat er twee tuinmannen onze kant op kwamen – daar wilde we wel eens mee kletsen, we hadden nog nooit iets of iemand “in het echt” gezien van de CWGC! Het werd een heel leuk gesprek, de ene tuinman wist veel van alles af, hij wist zelfs hoe het ereveld in Hong Kongboven de stad lag en erop uit keek! We hebben er een hele tijd mee gekletst, zij waren namelijk ook nieuwsgierig naar ons en onder de indruk van onze inmiddels grote "verzamelingdie " oorlogsgraven; erg interessant en leuk!

Ze vertelden tijdens het gesprek dat er nog een monument verderop in de begraafplaats was, dus we besloten toen we hen weer aan het werk lieten gaan om daar naar te zoeken. We konden niets vinden maar het lopen door de grote en vaak enigszins vervallen begraafplaats was op zich al erg mooi.

Toen we uitgekeken waren op de begraafplaats zijn we iets na 11 uur weer gaan rijden – we hadden er ruim een uur doorgebracht! We reden de stad uit en naar het gehuchtje South Elmham St. Michael gereden, ook weer een Dubbel Dankbaar Dorpje, waar er schijnbaar in de dorpskerk twee "rolls of honour" (erelijsten) hingen. We kwamen er iets voor 12 uur aan, dit keer kon ik Hans recht naar de kerk toe laten rijden, die via een onverharde weg te bereiken was vanaf de doorgaande weg – dit gehuchtje was misschien nog zelfs wel kleiner dan Flixborough was geweest! We waren na Flixborough bang dat deze kerk ook gesloten zou zijn, een stoffig scheef klein dorpskerkje met dikke muren, maar gelukkig was deze wel open en konden we naar binnen stappen. De "rolls of honour" waren twee kleine handgeschreven velletjes papier die op de zijmuren hingen: eentje van de Eerste Wereldoorlog en eentje van de Tweede Wereldoorlog. Heel eenvoudig, en toch mooi – en apart om te beseffen dat het A4tje van de Eerste Wereldoorlog daar al zo’n 100 jaar hing!

We hebben er even rondgekeken, maar het was gewoon een eenvoudig klein dorpskerkje, niets bijzonder moois of aparts om te zien. Wel had het kerkje een groot boek liggen met informatie over individuele soldaten van buurdorpjes uit de Eerste Wereldoorlog die gesneuveld waren, en waar ze lagen of herdacht werden, wat heel interessant was maar we konden er geen uren rondhangen, helaas, dus we moesten op gegeven moment weer door.

We zijn nog wel even een rondje om het schots en scheve kerkje (minstens 800 jaar oud) gewandeld, dat van alle kanten nog extra gestut werd omdat het duidelijk (in sommige gevallen al eeuwen) aan het scheeftrekken was. Het kerkje was zoals zo veel gebouwen in dit gebied van Engeland gemaakt van vuurstenen knollen, en er lag een stapeltje kapotte knollen; we hebben nog even getwijfeld of we er eentje mee moesten nemen voor de stenenverzameling thuis, maar we hebben al wat kleine stukjes vuursteen in de achterbak liggen dus we hebben deze maar laten liggen uiteindelijk!

Toen zijn we richting de kust gereden, waar er een monument te vinden is in Sizewell voor Nederlandse Engelandvaarders die specifiek per kajak Engeland hadden geprobeerd te bereiken tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er zijn 32 mannen geweest die per kajak de Noordzee probeerde over te steken tijdens de oorlog, en maar 8 man overleefde de overtocht. 3 van deze 8 hebben de oorlog overleefd, en de laatst levende heeft een klein en bescheiden monument laten zetten op de plek waar hij aan land kwam. Het monument verraste ons zo klein dat het was, drie levensgrote roeispanen bij elkaar gebonden, waarvan eentje gebroken – we hoefde er niet eens voor te parkeren, Hans bekeek het vanuit de auto en ik sprong eruit om wat foto’s te maken voor het archief terwijl hij de auto keerde.

Ik heb Hans hierna via kleine landelijke wegen door de natuurgebieden “Suffolk Coast & Heaths Area of Outstanding Natural Beauty”, Wolves Wood, en “Dedham Vale AONB” richting Harwich laten rijden, landschappen van glooiende heuvels met kleine velden en daartussen bomenrijen, onderbroken door bossen die soms al sinds de 16e eeuw of langer onafgebroken bos zijn geweest, en dorpjes met de mooiste grootste stokrozen die ik ooit gezien heb, en in allerlei kleuren. Maar Hans begon moe te worden en het rijden op de smalle landweggetjes waar je totaal geen zicht had door hoge heggen, muurtjes of bermen met velden riet was erg intensief, vooral omdat lokale tegenliggers weleens erg hard rond de blinde bochten kwamen. Dus op gegeven moment besloten we halverwege Dedham Vale AONB om de gps maar in te stellen om rechtstreeks richting Harwich te rijden. Het was wel weer mooi geweest!

Hans herinnerde zich van de heenweg dat hij een goedkoop tankstation had gezien in Harwich, en inderdaad, die kwamen we nu ook tegen, dus we hebben nog een laatste keer deze week de tank volgegooid, voor we naar de supermarkt vlakbij onze overnachting reden om wat broodjes en zo te kopen voor morgen op de ferry. En natuurlijk nog wat dingetjes om thuis uit te proberen!

Toen reden we naar het hotel / pub / restaurant waar we om 15:45 onze spullen in de kamer konden dumpen; we hadden weer een mooie kamer aan de voorkant met grote ramen van vloer tot plafond. We hebben wat thee en koffie gezet en gerust, met name Hans want het was weer een intensief weekje rijden geweest en de gigantische drukte overal was ons flink tegengevallen!

Om 17:45 hebben we onze schoenen weer aangedaan en gingen op pad om iets te eten. We hadden een beetje haast namelijk, want om 19 uur zou de halve finale van Engeland tegen Kroatië beginnen, en dan zouden de kroegen en restaurants vast vol zitten. Er rijden namelijk al dagen auto's met Engelse vlaggen rond en de halve finale leeft duidelijk heel erg!


De pub die we op het oog hadden en die volgens internet een kleine maar kwalitatief hele goede kaart had, was maar een paar honderd meter van de overnachting vandaan. Toen we er echter naar toe gewandeld waren bleek het klein, heel erg donker en groezelig en vol stevige stamgasten te zitten: niks voor ons. Vlakbij lag als enigste andere optie op loopafstand (los van de vele afhaalzaakjes) verder nog een statig landhuis-hotel, zo'n sjiek ouderwets Engels hotel zoals je weleens in Engelse series ziet. Oeps. Vast heel duur en mochten we überhaupt wel naar binnen in onze sjofele kleding?


Er stond op een bordje naast het menu dat buiten hing dat ook niet-hotelgasten welkom waren in het restaurant, dat was al bemoedigend. Het menu buiten was prijzig maar nog altijd goedkoper dan een gemiddeld restaurant in Nederland, en niemand schopte ons naar buiten toen we de lobby met rode loper en statige trap in stapte. Er leek sowieso niemand te zijn, ook niet in de stoffige statige eetzaal aan de ene kant van de lobby! Maar in het nette café aan de andere kant van de lobby was wat geluid, en dat bleek dus te zijn waar we als niet-hotelgasten konden eten. Een mooie ruimte met wat oude details maar vriendelijk ingericht en met vriendelijke bediening. En, er hingen geen tv's keihard te blčren, dat was ook wel lekker!

We hebben van alles genomen (de ponden moesten tenslotte zo veel mogelijk op, en de menukaart zag er erg goed uit!) en hebben heerlijk gegeten. Toen we tonnetje rond waren zijn we naar ons hotel terug gelopen toen het net pauze was van de eerste helft – wat auto's haastte zich op de straten om gauw naar de volgende plek te gaan voor de pauze voorbij was, en in het restaurant / pub gedeelte van onze overnachting was het druk met mensen die naar de voetbal keken.

In onze hele stille en in principe goed geďsoleerde kamer konden we zelfs het gebrul horen dat van beneden kwam, hoewel toen bleek dat Kroatië voor stond het al gauw heel erg stil werd beneden en buiten op straat... Lachen! Hans zette de tv aan en er waren nog wat aanmoedigings-brullen, maar het werd al gauw duidelijk dat Kroatië aan het winnen was en het werd steeds stiller beneden en op straat. Toen de wedstrijd afgelopen was liep de kroeg beneden zo te horen snel leeg, en het werd ook al gauw stil op straat. Als Engeland gewonnen had was het waarschijnlijk nog tot sluitingstijd en daarna feest geweest! We hebben alles opgeruimd, gedoucht en lagen om 23 uur in bed.

free counters