Juli 2018: weekje Engeland

We hebben een hele slechte nacht gehad, waarbij we allebei constant wakker werden en Hans zelfs amper geslapen heeft. Maar gelukkig kunnen we straks op de ferry lekker de hele dag dutten! We zijn om 7:30 opgestaan, en zaten om 7:45 in de auto richting de ferry. Alles ging heel vlot en om 8:10 deden we al de ferry zelf oprijden. Hans en ik hadden alles al klaar staan op de achterbank (eten en drinken), dus zodra we aan boord waren zijn we om 8:15 uit de auto gesprongen, pakte we mee wat we nodig hadden en zijn gelijk naar boven gelopen. We moesten 6 verdiepingen naar boven lopen naar de publieke ruimtes, maar doordat we het vele trappenlopen nog niet helemaal verleerd waren hadden we, toen we aankwamen in dezelfde lounge met luie stoelen als op de heenweg, zelfs keuze van bij welk raam we wilde gaan zitten, vóór een paar tellen later de rest van de kudde passagiers eraan kwam. Oh yeah... Hans had gelijk een goed plekje aan het raam geregeld, alleen jammer dat de ruiten zo vuil waren dat je er nauwelijks doorheen kon kijken.

We voelde al gauw een beetje honger en hebben dus als ontbijt de lekkere kleffe citroenmuffins die we gisteren gekocht hadden opgepeuzeld. Iets voor 9:30 vertrokken we, wat later dan gepland, en heb ik het blog verstuurd. Het was heerlijk rustig aan boord, er leken wel nog minder mensen aan boord dan op de heenweg. Om 9:45 liep de mascotte van Stenaline, een blauwe lachende dolfijn, langs op zoek naar kinderen om mee te kletsen en op de foto te gaan, en wij hebben onszelf lekker geïnstalleerd om de 7 uur durende overtocht door te komen met snoepen, dutten en internetten.

Hans was moe van het weekje geconcentreerd rijden (en ongetwijfeld ook nog een beetje van de ruim 2000 kilometer bergweggetjes die ik hem twee weken terug in Spanjeheb laten rijden!) en ging al gauw een stevig dutje doen. Om 11:45 hebben we geluncht met de pizza-broodjes en kipsalade die we eerder gekocht hadden, en daarna een paar uurtjes doorgebracht met dutten en af en toe een beetje snoepen. Er voeren veel schepen langs, soms dichtbij, en rond 16:30 deden we al de kust van Rotterdam benaderen. Ik had een gemiste oproep van mijn werk (ik had mijn mobiel op vliegtuigmodus gezet omdat ik nog een telefoontje van ze verwachtte), maar toen ik terugbelde was het niet het doorspreken van de administratie, zoals ik verwacht had, maar een kink in de kabel. Ik kon helaas niet maandag beginnen want er was wat miscommunicatie intern, en dat moest eerst opgelost worden. Afwachten dus maar!

Om 17:15 mochten we naar beneden naar de auto’s, en gingen we al gauw rijden, en toen hebben we nog een hele tijd moeten staan wachten bij de twee bemande douanehokjes – heel onhandig, ze hadden alle auto’s en campers en caravans tegelijk van de ferry afgelaten in vier rijen waarvan twee (waar wij in zaten) in een soort zijweg gescheiden door heg van de andere twee rijen geleid werden. Maar onze rijen moest vlak voor de douanehokjes weer invoegen in de twee rijen naast ons, die helemaal vol stonden met lange caravans en campers, en dat gaf wat verwarring en frustratie als mensen te beleefd of te onzeker waren om tussen de caravans in te ritsen.

Eindelijk, iets na 17:30, waren we klaar met de nogal norse douane en konden we richting huis rijden. De gps leidde ons een hele andere kant op dan de verkeersborden, maar dat bleek dezelfde route te zijn als die we de vorige keer gereden hadden, en veel korter te zijn dan de “officiële” weg. Eenmaal thuis na een redelijk vlotte rit zijn we gelijk langs de friettent gereden voor een zak friet en hebben we thuis een pot stoofvlees opengetrokken voor een lekkere snelle maaltijd.

free counters