Juni 2018: weekje natuur in Noord-Spanje

Vanochtend ging de wekker voor de derde dag op rij vroeg, om 7 uur. We wilde steeds een beetje uitslapen maar iedere ochtend komt het er maar niet van, ook omdat de ontbijten hier in dit gedeelte van Spanje vaak ook laat zijn. We hebben eigenlijk nog nooit meegemaakt dat je ergens in een overnachting pas om 9 uur kunt ontbijten; waarschijnlijk omdat ze hier ook zo laat eten ’s avonds, maar voor ons betekent het dat we nu al drie dagen achter elkaar iets vroegs gaan doen, nog vóór het ontbijt! Om 7:15 waren we opgestaan en aangekleed en zaten we in de auto naar het dorpje Las Medulas. Gistermiddag toen we er even heen waren gereden om te kijken was het over de 30 graden en brandende zon en daardoor haast onverantwoord om te wandelen, maar nu vanochtend vroeg was het zo’n 18 graden, heerlijk.

We hebben de auto geparkeerd in het dorpje en hebben een korte wandeling gedaan van zo’n 1-2 kilometer door een bos met oude kastanjebomen met metersdikke stammen, om uiteindelijk helemaal tussen de rode bergen van Romeins goudzoek-puin uit te komen. Hier en daar zag je in de rode wanden om ons heen nog restanten van de gegraven gangen, of waar ze het water van een nabijgelegen rivier doorheen hadden geleid, en we zagen zelfs in een veldje een of twee putten die ze recht naar beneden gegraven hadden, ook op zoek naar goud. Erg mooi en zo heerlijk koel! Het landschap was net een extreem erosie-landschap zoals “Badlands” dat kunnen zijn, alleen in dit geval was het door mensenhanden gemaakt. Indertijd eigenlijk een grote industriële natuurramp, er is letterlijk een hele berg weggespoeld, maar nu na zo’n 2000 jaar een heel mooi landschap geworden!

Er waren hier twee plekken die we van dichtbij konden bekijken; als eerste “La Cuevona” een grote ruimte in de zijkant van een heuvel, waar je de gang waar het water doorheen was komen razen nog goed kon zien, en die een indruk gaf van het geweld waarmee het water alles wegspoelde.

Aan de andere kant van deze heuvel was “La Encantada”, ook weer een opening in de bergwand waar je goed de restanten van de oude mijnschachten en gangen kon zien die gegraven werden, daarna gevuld werden met water, en dan een tijdje gewacht werd totdat heel de ondergrond letterlijk verzadigd was met water en hierdoor instortte. De rivieren die verlegd werden om deze indrukwekkende stunts voor elkaar te krijgen werden daarna gebruikt om al het goudarme sediment weg te spoelen en, net zoals nog altijd tegenwoordig gebeurt, over roosters de goudrijke laag eronder te spoelen tot het goud overblijft. Wat een onderneming!

Toen we hier uitgekeken waren zijn we nog een eindje verder gelopen op het pad, dat een rondje leek te maken, onderweg de echt enorme kastanjebomen bewonderend en de mooie rode bergen en groene begroeiing om ons heen. Maar op gegeven moment was het ons niet echt duidelijk meer waar deze weg naar leidde, en besloten we terug te lopen zoals we gekomen waren. Na nog zo’n 1-2 kilometer waren we weer terug bij de auto, en het begon al gauw warmer te worden! Blij dat we zo vroeg waren gekomen.

We zijn het dorpje Las Medulas weer uitgereden en zijn vlak voor we bij onze accommodatie aankwamen rechts afgeslagen naar een uitzichtspunt, de Mirador de Orellán, dat, zoals ik hoopte, over het hele gebied uitkeek, zodat je pas goed de schaal van deze open mijnbouw uit de oudheid zag. We reden helemaal naar boven, naar de rand van het gebied dat letterlijk een soort krater was, en parkeerde de auto waar we niet verder konden (een beetje vreemd, er stond een groot hek en je kon heus nog wel verder rijden, maar goed). Na een wandeling van ruim een halve kilometer kwamen we bij een groots opgezet uitkijkplatform. En als je dan over het muurtje naar beneden keek, keek je over het hele mijngebied heen. Prachtig! Het was echt heel indrukwekkend en ook gewoon heel erg mooi landschap!

Vlakbij het platform waar wij op stonden was in een loodrechte rotswand een opening met een uitkijkplatform erin. We liepen even naar een huisje dat de entree bleek te zijn om in de grotten zelf te kunnen rondlopen, de "Galerías de Orellán, om uiteindelijk bij dat uitkijkplatform IN de berg uit te komen, maar helaas ging die entree pas om 10:30 open. We verbazen ons haast meer nog over de late openingstijden van toeristische attracties in een land dat toch over het algemeen rond 10 uur 's ochtends in de zomer al aardig warm aan het worden is, dan over de late avondeet-tijden 's avonds. Heel apart in onze ogen, wij zouden denken dat het leven vooral 's ochtends vroeg en 's avonds laat plaatsvindt, maar zoals Hans denkt, moeten ze waarschijnlijk 's ochtends uitslapen en uitbuiken van het late avondeten of zo?

We reden terug naar onze accommodatie en waren om 9:15 terug om te ontbijten. Het ontbijt was weer, net als het avondeten, eenvoudig maar uitgebreid met veel keuze. Typisch Spaans, dus allerlei cakes en zoetigheden voor het ontbijt (gek genoeg zijn de meeste cakes best droog en volgens mij bedoeld om in koffie/chocolademelk te dopen), maar ook lekkere vleeswaren. Na een prima ontbijt hebben we onze spullen gepakt, afgerekend met de eigenaresse, en zijn weer op pad gegaan. Ik kon meekijken terwijl de eigenaresse afrekende, en ze hebben er een goed belegde boterham aan volgens mij, want er hadden vannacht totaal zo’n 12-14 mensen geslapen, en dan is het nog geeneens officieel hoogseizoen; vermoedelijk hebben ze in juli, naarmate de feestdag in Santiago de Compostella dichterbij komt, iedere dag volle bak.

Ik had voor vandaag een rit ingepland die van het ene nationale park naar het andere reed, en wat was dat mooi! Hoge bergen, steile rotswanden, fantastische vergezichten (soms lag er zelfs nog een beetje sneeuw op de pieken), kronkelende bergweggetjes, roofvogels die hoog boven ons op de thermiek dreven, nauwe rotskloven waar de weg gewoon doorheen ging, naast een snelstromende rivier, en we reden soms door korte tunnels of met boven ons overhangende rotsen. Met rond iedere scherpe bocht weer een mooi uitzicht op de steile rotsen om ons heen (en soms een tegenligger als we pech hadden…).

Als eerste reden we door het Somiedo Natural Park, een UNESCO Biosphere Reserve vanwege de diversiteit in zijn flora en fauna. Dit “Natural Park” bestaat uit vier aaneengesloten valleien in de Cantabrische Bergen, en schijnbaar zou je er allerlei wild moeten kunnen zien zoals bruine beren, wolven, wilde zwijnen en steenarenden. Wij hebben helaas alleen een bordje gezien dat waarschuwde voor beren – op zich natuurlijk ook al stoer!

Overal bloeide grote struiken, soms haast bomen, van brem, vol fel gele bloemetjes; een heel erg mooi effect op de heuvels waar we doorheen reden, we hadden nog nooit zo veel bloeiende brem gezien als hier in Spanje! Vanuit Somiedo reden we bijna gelijk het Las Ubiñas-La Mesa Nature Park in, met steile bergen die over de 2400 meter hoog waren (hiermee het tweede hoogste gebergte in de regio na de Picos de Europa)

Het was vandaag zondag en een warme zonnige dag, en duidelijk dat we door een gebied reden dat populair was bij Spanjaarden, want regelmatig kwamen we speciale “recreatieveldjes” tegen waar we meestal een paar picknickende mensen zagen die stoeltjes, parasols en koelboxen bij hadden. Sommige leken net campings maar dan alleen voor overdag bedoeld. Voor ons was zo’n veldje op gegeven moment ook een ideale rustplaats om even te lunchen en de benen te strekken.

Het merendeel van de dag was vooral rijden door mooie landschappen, maar ik heb wel nog geprobeerd om Hans richting een kloof te sturen, El Piño Gorge, die schijnbaar heel smal en mooi moest zijn. Maar we waren onderhand al bewust van het feit dat we waarschijnlijk 3 uur zouden moeten lopen om überhaupt in de buurt van de kloof te komen, dus we gingen er al niet zo heel overtuigd heen. Gelukkig is het rijden van A naar B in deze regio meestal hartstikke mooi, dus we hadden een prima rit er naar toe! Op het laatst, nadat we door een klein dorpje gereden waren, kwamen we op een bergweggetje terecht dat zo smal en dichtbegroeid was door bos, dat toen we een tegenligger kregen Hans de auto schuin op een steil pad moest zetten en beide auto’s hun spiegels moesten inklappen om elkaar te kunnen passeren!

Toen we kwamen bij het punt dat ik had ingepland, bleek de kloof inderdaad, zoals we al bang waren geweest, ruim 3 uur lopen te zijn! Oef, dat gaan we niet doen. Dus we hebben alleen even gekeken bij de oude molen en snelstromend riviertje aan het begin van het pad voor we terugreden naar de bredere weg (en gelukkig onderweg geen tegenliggers meer kregen!).

Onderweg de grotere vallei weer uitrijdend waar we ingereden waren op zoek naar deze kloof was een kleine ruïne van een kerk en een begraafplaats die in de Spaanse Burgeroorlog verwoest waren geweest. Omdat ze toch op de route waren had ik ze in ons programma meegenomen, schijnbaar waren de uitzichten er vandaan ook wel mooi namelijk. In de praktijk was alles hier mooi, dus dat maakte niet zo veel uit! We vonden een parkeerplekje in een parkeerplaats tegenover het nu nauwelijks meer gebruikte weggetje naar het kerkje, en liepen ernaartoe. Gek genoeg was het weggetje, dat extreem steil was, wel redelijk recent bekleed met een nieuwe laag beton met ribbels erin tegen het slippen. Maar ik had op internet gezien dat er niets was in dit weggetje, behalve de oude begraafplaats en de kerk ruïne.

Toen we om het hoekje kwamen begrepen we waarom; de begraafplaats was helemaal niet zo oud, zoals ik begrepen had van tracesofwar.nl, waar ik dit gevonden had – de begraafplaats werd nog actief gebruikt! Vandaar de nieuwe betonribbels en het parkeerterreintje onderaan het heuveltje. Van de ruïne was inderdaad weinig meer over, maar de begraafplaats had geen oude graven – misschien vernietigd in de oorlog, en daarna weer nieuw in gebruik genomen?

Er was niet zo heel veel te zien, dus nadat we uitgekeken waren zijn we doorgereden naar onze overnachtingsplaats, die nu niet zo ver meer was en midden in het volgende natuurgebied lag, het Reserva De Redes Natural Park. De afslag naar het dorpje waar we moesten zijn stond zo onduidelijk aangegeven dat Hans bijna ging spookrijden, want er waren drie verschillende afslagen het hellingkje op, waarvan twee éénrichting waren zonder dat dat duidelijk aangegeven stond! Gelukkig reed er geen kip op dat moment dus kon Hans gauw het juiste weggetje inschieten…

Onze overnachting was in een eenvoudige maar keurige hostel, zo te zien onlangs modern en netjes opgeknapt. Toen we binnenstapte was er niemand bij receptie, en liepen we naar beneden naar de bar/restaurant, waar het uitzicht vanuit het terras uitkeek op een hele mooie berg er tegenover. Daar vonden we iemand die ons kon helpen en de sleutel gaf van de kamer. Omdat het een hostel was, was er op de boekingssite wat onduidelijkheid over of we nu wel of niet een lakenpakket moesten aanschaffen, maar toen ik het vroeg werd er bevestigd dat dat niet nodig was. Inderdaad, wij hadden een privé kamer voor z’n tweetjes, met invaliden badkamer, en de bedden waren opgedekt. Het geheel was sober ingericht maar best netjes, en we hebben onszelf geïnstalleerd om, zeker in Hans zijn geval, te rusten tot het avondeten.

Om 21 uur gingen we naar beneden naar het restaurant, waar er een tafeltje speciaal voor ons gedekt was. We hadden hier vanavond alvast het avondeten gereserveerd toen we boekte, net zoals gisteravond bij Las Medulas. Dat was lekker gemakkelijk, hoefde we er niet op uit! We kregen een groot bord best smaakvolle aardappelsalade vooraf, en het hoofdgerecht was vette friet met gepaneerde gebakken plakken spam. Hmmm, geen culinair hoogstandje! We kregen het niet echt weg, en waren blij dat we best veel van de enorme schaal aardappelsalade op hadden. We vroegen nog om een toetje, daar doen ze niet echt aan in Spanje hebben we de indruk! We kregen een “lokaal gerecht”, een schaaltje appel uit de oven met gekarameliseerde suiker. Ach, we gingen in ieder geval niet met honger van tafel!

’s Avonds klonk er uit het dorpscentrum vlakbij een tijdlang harde muziek, die ik het beste kan omschrijven als orgel/harmonica smartlappenrock! Wij moesten ons raam openhouden voor de koelte, maar gelukkig stopte de muziek ook wel rond 23 uur. Oef, niet direct onze muzieksmaak! Vervelend was dat we de kamer niet van binnenuit op slot konden doen, er was iets met het slot, dus we hebben voor vannacht, zodat we rustig zouden kunnen slapen, een herrie-val opgezet, mocht iemand met dronken kop of niet oplettend per ongeluk onze kamer in proberen te stappen; we zette de koffer met open deksel tegen de deur, zodat als de deur bewoog, het deksel neer zou klappen op de lege aluminium waterfles en het daarop losliggende deksel. Dat zou vast genoeg herrie geven om iedereen flink te laten schrikken, inclusief onszelf!

free counters