De voorbereidingen vóór vertrek

Normaal gezien beginnen we het verslag van een reis pas met de eerste dag van de reis, ondanks dat sommige reisjes wel tot een jaar van te voren geboekt worden. Maar dit is natuurlijk niet zomaar een reisje, en de voorbereiding zelf waren ook redelijk spannend af en toe, dus we hebben een klein dagboekje bijgehouden van onze voorbereidings-perikelen tot en met dag -1, en dat vind je hier onder. Vanaf dag 1 kun je hiernaast terugvinden.


Zondag 23 maart 2014 – informatieaanvraag

We praten er al jaren over om met een vrachtschip de wereld rond te reizen. Ik denk dat het voor het eerst al ergens in 2007 ter sprake kwam. En Hans heeft al zo’n 20 jaar geleden voor het eerst gehoord dat het kon en er altijd al van gedroomd. We hebben het de laatste tijd ook steeds meer over een concrete periode: eerste helft van 2015, tussen de 30ste verjaardag van Hans zijn dochter en de 60e verjaardag van Hans zijn zus. Bovendien is dat precies in de periode dat ik van Fase A naar Fase B zou overgaan als uitzendkracht; dus van geen contract naar korte contracten. Dat kun je “voorkomen” door een half jaar weg te gaan bij het uitzendbureau en het bedrijf in kwestie, en aangezien ik het van het uitzendwerk moet hebben ben ik waardevoller als ik in Fase A zit dan in Fase B (want waarom een uitzendkracht aannemen als je hem toch een contract moet bieden…).

Dus een half jaartje weggaan kwam precies goed uit in de eerste helft van 2015! Vandaag hebben we de knoop doorgehakt en informatie aangevraagd bij “the Cruise People”, een van de op internet meest geadverteerde “vrachtschipcruisereisbureaus” die ook best goeie reviews heeft…

Vrijdag 4 april 2014 – geboekt!

De eerste aanbetaling is gedaan, we zijn geboekt voor de Rickmers New Orleans (of een van de zusterschepen…)! Vertrek is ergens in de tweede helft februari/eerste helft maart 2015 vanuit Singapore, aankomst ongeveer 3 maanden later in Antwerpen. Zodra de vertrektijd van de Rickmers bekend is, een paar maanden voor vertrek, kan het eerste deel van de route geboekt worden, via CMA-CGM, gepland vertrek ergens tweede helft januari vanuit Zeebrugge, aankomst Singapore half februari…

Vroeger kon je met de Rickmers schepen als passagier op één schip de wereld rondvaren. Ze zijn daar ook bekend om in vrachtschipcruise-land (jaja, een grotere wereld dan je zou denken, met vele reisbureautjes, forums, advieswebsites, persoonlijke ervaringen, schepen die ruim een jaar van te voren al “vol” zitten, enz…). Sinds 2011 kan dat helaas niet meer en moet je de reis onderbreken, omdat Rickmers geen passagiers meer meeneemt aan boord voor het stuk van Genua naar Singapore. Schijnbaar zijn er in het verleden passagiers geweest die niet luisterde naar de kapitein toen hij de opdracht gaf aan ze om in hun hut te blijven en zich niet te laten zien in het piraatgevaarlijke stuk bij Somalië. Omdat dat het schip en de bemanning in te veel gevaar brengt (een vrachtschip met passagiers aan boord is eventueel meer waard voor een piraat dan zonder), is de beslissing genomen dat passagiers voorlopig niet meer welkom zijn op de Rickmers schepen tijdens dit stuk van de route.

Daarom doen wij de reis in twee stukken hakken en varen we met CMA-CGM naar Singapore. Dat leek ons iets logischer en rustiger dan twee keer overstappen (beginnen met Rickmers, overstappen naar ander schip in Genua en dan terug overstappen naar Rickmers in Singapore).

Zondag 17 augustus 2014 – gps voor onderweg

Een technisch verhaaltje… We willen onze route zo veel mogelijk in kaart brengen, dat vinden we leuk. We “verzamelen” tenslotte ook de kilometers die we reizen. Nu hebben we een fantastische Garmin-navigator waar we heel blij en heel tevreden mee zijn, die prima 4 maanden lang aan zou kunnen staan en data verzamelen van onze route. Echter, we zijn dan wel bang dat we zijn levensduur ernstig verkorten! Aangezien we hem sinds 2009 hebben en er graag nog een paar jaar van willen genieten, en aangezien we er inmiddels een paar honderd euro aan kaarten op hebben staan die we bij een nieuw apparaat waarschijnlijk ook nieuw aan zullen moeten schaffen, zoeken we een andere oplossing.

Nu had Hans opeens een geweldige ingeving… Onze oude Medion laptop uit 2001 (Windows ME) kan helaas niet meer meespelen in de huidige wereld qua internet en zo, en heeft af en toe wat ouderdomskuren, maar doet het verder gewoon nog als een zonnetje. Er zit inmiddels wat plakband op hier en daar, het geheugen is kleiner dan een gemiddelde smartphone, en hij ziet er wat gehavend uit na meerdere keren mee op zware reizen te zijn geweest… De Cd-speler is stuk en de USB-poort heeft af en toe kuren, hij kan niet meer op huidige webbrowsers want niets wordt meer ondersteund, maar voor de rest heeft hij een opstarttijd waar een moderne tablet jaloers op zou zijn en doet ie het gewoon nog prima! En, daar gaat het hier om, er zit een GPS-zender bij waar Hans vroeger mee navigeerde met behulp van het programma Route 66. Route 66 doet echter geen spoor bijhouden van waar je rijdt, het laat je alleen zien waar je op dat moment rijdt, en hoe je ten opzichte van de vooraf ingestelde route rijdt. Meer een interactieve kaart dus, maar bij lange na geen routeplanner…

Hans zijn idee was, zouden we niet op de een of andere manier een ander programma kunnen vinden waarmee we de oude laptop en GPS-zender gebruiken om de werkelijk gevaren route mee vast te leggen? Dan gebruiken we de Garmin zelf wel voor bij de kusten en havens en zo, maar hebben we iets wat constant aan kan blijven en met name de lange oversteken kan vastleggen…

Daar ben ik dit weekeind dus mee aan de slag gegaan en het heeft wat geknutsel gekost, maar het is gelukt. Met behulp van een particulier gemaakt nautisch programmatje “Seaclear” uit 1995 plus wat hulpprogrammaatjes zoals bijbehorende “Seatrace” kunnen we nu de route door de laptop laten bijhouden en wegschrijven zodat we de data later in Mapsource kunnen importeren samen met de Garmin data!

Dinsdag 21 oktober 2014 – welke schepen

We houden al een tijdje de online planning van CMA-CGM in de gaten en inmiddels komt 2015 steeds meer in het zicht. Zoals het nu lijkt, zullen we vertrekken uit Zeebrugge met de CMA-CGM Pegasus op 10 januari 2015, en aankomen op 8 februari in Singapore. De Rickmers Seoul (de Rickmers Orleans is flink vertraagd) komt tussen 8-11 februari 2015 aan in Singapore, dus dat wordt dan het schip waarmee we de rest van de route zullen varen. We zijn benieuwd!

Vrijdag 12 december 2014 – gezondheidsverklaring

De reis komt dichterbij en alles wordt een stuk concreter, dingen beginnen eindelijk op gang te komen! De reservering en de aanbetaling voor het CMA CGM schip is begin deze week gedaan, en eind volgende week moet het restant van de reissom betaald worden. Ondertussen weten ze het op mijn werk ook al (gelijk op 24 november verteld na onze Japan-reis) en de algemene reactie is “erg leuk voor jou, erg jammer voor ons”. Ze zoeken nu een vervanger zodat ik die nog kan inwerken voor ik vertrek, en ik hoop dat ik over een half jaartje daar weer terecht kan, wie weet! En anders maar ergens anders…

We hebben voor beide schepen een verklaring van gezondheid nodig, omdat er geen artsen aan boord zijn. Helaas is het in Nederland dus niet mogelijk om bij je eigen huisarts een medische verklaring te gaan halen, vanwege privacy – en misbruik. De eigen huisarts mag niet zomaar een uitspraak doen over de (on)gezondheid van zijn patiënt, want er werd vroeger door patiënten blijkbaar nogal eens gebruik gemaakt van een “doktersbrief” om ergens onderuit te komen, al dan niet door de dokter zelf onder druk te zetten… Zoiets moet dus via een onafhankelijke arts gebeuren.

Daar zijn we deze week mee bezig geweest om dat allemaal uit te zoeken, en na heel wat telefoontjes met onze eigen huisartsen, een bezoekje, en bidden en smeken, zijn we gisteren naar de oude huisartsenpraktijk van Hans gegaan (Hans is inmiddels bij een ander); een onafhankelijke arts dus, maar niet helemaal onvertrouwd, en bovendien ook bereid om een dergelijk formulier in te vullen want dat willen ook niet alle artsen! Daar hebben we de huisarts 4 formulieren, 1 per persoon voor ieder schip, laten ondertekenen. Meer was het niet, ze vroeg voor de vorm of we gezond waren, vinkte bij iedere gevraagde aandoening “nee” aan, zette een stempeltje en een handtekening, schreef op dat we gezond waren, en daar mochten we 152 euro voor betalen. Ik heb nog nooit zulke dure handtekeningen gekregen! 38 euro per stuk…

Volgende stap: de visums. Voor China en Amerika moeten we visums van te voren regelen, alle andere landen onderweg hebben we of geen visum voor nodig of die kunnen we ter plekke kopen. Amerika zouden we als Nederlandse toeristen in principe geen visum voor nodig moeten hebben, maar omdat we met een vrachtschip varen helaas dus wel.

Om deze twee visums te kunnen regelen moeten we weten welke havens we aandoen in China en Amerika, en op welke data. Dus Hans en ik voelden de laatste tijd best wat stress want we konden nog niets doen want we wisten nog niet goed wat het schema was van de schepen, die verschuiven steeds. The Cruise People is niet erg informatief in welke informatie ze ons wanneer zullen geven, en ze reageren vaak niet of pas veel later op onze vragen per email. En we hadden van The Cruise People een brief nodig voor China dat aangeeft welke havens we aandoen en dat we verzorgd worden aan boord. Voor het Chinese visum moet je namelijk je aankomst/vertrek naar het land kunnen bewijzen, de route die je aan land volgt en de hotels waar je overnacht. Dat is dan wel weer gemakkelijk van een bootreis, dat is transport, eten en hotel tegelijk! De brief is in ieder geval eindelijk binnen, dus volgende week kunnen we beginnen aan het Chinese visum (tripje naar Den Haag en je paspoort een paar dagen kwijt…).

Het lijkt er ondertussen op dat de Rickmers Seoul een weekje naar achteren geschoven is, dat zou betekenen dat het vertrek op een CMA CGM schip vanuit Zeebrugge rond 16/17 januari is, in plaats van 10 januari. Ik ben benieuwd waar het uiteindelijk op uitkomt!

Dinsdag 16 december 2014 – Chinees visum, eerste poging

We zijn vanochtend vroeg richting Den Haag gereden, om twee dingen te doen; we moeten ons Chinees visum regelen, en we hebben voor het Amerikaans visum speciale vierkante pasfoto’s nodig die niet in iedere fotowinkel te krijgen zijn. In Den Haag (ambassade-stad) gelukkig wel, dus dan maar combineren!

Eerst de pasfoto’s; we hebben voor onderweg gewone pasfoto’s nodig, en Hans had nieuwe pasfoto’s nodig voor zijn Chinees visum, dus we hebben ieder een velletje van 6 gewone en 2 Amerikaanse pasfoto’s laten maken. 45 euro… Hoppa!

Dat ging gelukkig vlot, nu op naar het Chinese Visa Application Centre… We waren er om 10 uur en het was nog lekker rustig, dus we hoopte eigenlijk gauw klaar te zijn. Toen we aan de beurt waren, keek de (op zich best behulpzame) medewerkster een beetje bezorgd naar de papieren die we bij hadden. De vier vellen per persoon van de visumaanvraag zelf hadden we gisteravond met zorg ingevuld, dat was het probleem niet zo. Het probleem was de begeleidende informatie; we hadden geen landprogramma bij, geen hotelovernachtingen, hoe zat dat? Wij legden geduldig uit dat we met een vrachtschip voeren, en dat we dus aan boord van het schip zouden slapen. Ok, hotelovernachtingen waren in ieder geval geregeld. Maar de brief met de data van aankomst in iedere haven was niet ondertekend, en er was een extra brief nodig die uitlegde dat er geen georganiseerd landprogramma is omdat we meevaren met het vrachtschip (zucht)…

We zijn gelijk gaan bellen naar The Cruise People en kregen de directeur van het kleine bedrijfje te pakken. Hij snapte niet dat ze zo moeilijk deden over het Chinese visum maar zou ons helpen aangezien onze vaste contactpersoon via mail met vakantie was. Na bijna een uur belde hij terug dat de gevraagde brieven opgestuurd waren. Gelukkig stond er een computer met printer (30 cent per velletje), en wij zagen dat veel mensen nog even gauw een hotelovernachting regelde of belde naar hun contactpersonen om te vragen voor betere informatie.

Nu bleek volgens de medewerkster dat de brief niet duidelijk genoeg aangaf dat we niet vanuit Singapore vertrokken maar vanuit Nederland. Waarom was dat nu weer relevant voor een Chinees visum??? Omdat de Chinese ambassade moest weten dat we dus niet de tijd hadden om uitgebreid te wachten op het visum maar dat we dus al half januari vertrokken. Zucht, nog maar een belletje naar The Cruise People; kun je de brief alsjeblieft uitbreiden met de informatie van het CMA CGM schip erbij? Weer een dik half uur later konden we weer een versie van de brief uitprinten (Hans was ondertussen al meer geld in de parkeermeter gaan gooien), en weer liepen we naar het loket. Na enige uitleg leek de medewerkster eindelijk enigszins tevreden met de informatie, ze deed alleen nog wel wat belangrijke woorden en zinnen benadrukken met gele pen.

En toen zei ze opeens dat we te vroeg waren! Watte? Ik wist niet zeker of ik het goed hoorde… Ja, we waren te vroeg. Want we zouden enkel een visum voor 3 maanden krijgen en de laatste dag dat we volgens het schema in China waren was 19 maart, en het was nu 16 december, dus we waren een paar dagen te vroeg met aanvragen!!! Wat, maar op internet stond dat we een multiple-entry visum voor 6 maanden zouden krijgen. Nope, sorry, toeristen krijgen alleen 3 maanden, kom volgende week maar weer terug. GRRRRRRRRR. Konden we de paspoorten en visa aanvragen hier niet gewoon een weekje laten liggen, dat ze ze later behandelde? Nee, sorry ging niet, we mogen hier geen paspoorten hebben liggen (het feit dat ze dagelijks tientallen paspoort behandelen was niet relevant…). Dus we konden weer naar huis, met alleen maar wat pasfoto’s en eigenlijk geen stap verder wat betreft Chinees visum.

Woensdag 17 december 2014 – Amerikaans visum, aanzet

Dan maar een begin maken aan het Amerikaans visum, dat zal toch wel niet meer dan een formaliteit zijn maar laten we maar eens kijken of we dat misschien al konden regelen. Je moet voor het Amerikaans visum namelijk online een aanvraag doen, en je moet dan daarna op persoonlijk gesprek komen in Amsterdam op de ambassade. Zucht…

Ik ging ‘s avonds eens kijken of ik er wegwijs uit kon worden, want in september is de visumaanvraag procedure voor Noord-Amerika veranderd, en we zagen door de bomen het bos niet meer. Na een hele tijd studeren dacht ik te snappen wat we wanneer en waar moesten doen, maar ik kreeg de schrik van mijn leven toen ik de wachttijd zag tussen online aanvragen en eerste gespreksmogelijkheid; 21 dagen! Dat is dus 7 januari… In september was de wachttijd maar 4 dagen, maar nu met de kerstperiode waarschijnlijk dus langer. En volgens de laatste informatie van onze contactpersoon bij the Cruise People vertrekken we met de CMA CGM Pegasus, die op 10 januari vertrekt. We hebben al twee keer een mailtje gestuurd met de vraag of ze alsjeblieft willen bevestigen dat we in werkelijkheid op de CMA CGM Vela varen, op 16 januari, maar zoals steeds eigenlijk krijgen we maar weinig informatie los en hebben we nog altijd geen bevestiging hierover gehad. Ik hoop dat ze ons niet 9 dagen zullen laten wachten in Singapore voor de aansluiting, maar ja, zolang je geen bevestiging hebt weet je dat dus niet zeker! Dus maar gelijk aan de slag en het aanvragen, en op hoop van zegen dat het allemaal toch nog op de een of andere manier zou lukken. Bah, we hebben er veel stress aan.

Ik denk dat we nog nooit zo’n uitgebreide aanvraag hebben moeten invullen als het DS-160 formulier voor onze B2 (toerisme/medische behandeling) visumaanvraag. En dan is de aanvraagprocedure nog “versimpeld” tegenwoordig! Hans vulde in dat hij gepensioneerd was – niet helemaal precies, maar het dekt de lading – en moest dus onder andere invullen wat het adres was van de instantie van zijn laatst genoten opleiding (ongeveer 35 jaar geleden???) en welke landen hij de afgelopen 5 jaar bezocht had. Slik… Euh, nou… We besloten maar de landen binnen Europa weg te laten, want dat was toch niet te controleren, maar kwamen nog altijd op 23 landen uit! Tja, 5 landen in 2010 tijdens onze Zuid-Amerika reis, en ongeveer 10 landen tijdens onze 2013 West-Afrika reis tikt natuurlijk al heel snel aan. Ook landen als Siërra Leone, Noord Koreaen Ruslandstaan dus op de lijst, die zijn niet altijd even positief in het nieuws de laatste tijd. Ach ja het is niet anders!

Ik vulde in dat ik werkzaam was en moest dus mijn werkgever en mijn huidige netto maandsalaris invullen. Pardon? En ik moest invullen dat mijn zus in Noord-Amerika woonde. Ik weet niet hoe gunstig dat voor mijn aanvraag is, aangezien ze er van uit gaan dat je een illegale immigrant bent tot anders bewezen (dat staat er echt, en daarvoor is het persoonlijke gesprek ook met name, om te bewijzen dat je dat niet bent). Na een hele tijd zweten op de aanvragen – we moesten onder andere allebei de laatste 5 keer invullen dat we Noord-Amerika bezocht hadden (Hans weet echt niet meer precies hoe lang hij in 1981 in Amerika was…), en de standaardvragen of we van plan waren om terroristische, fascistische of andere praktijken uit te oefenen – konden we eindelijk de boel afronden en betalen voor het visum. 272 Euro voor ons tweeën, en dat is geen enkele garantie dat we het visum zullen krijgen, dat zijn zeg maar administratieve kosten waarin de prijs van het visum inbegrepen zit. Heel de exercitie had ruim 2 uur gekost.

Vrijdag 19 december 2014 – Amerikaans visum, betaald

Pas 2 dagen na de aanvraag en betaling kregen we eindelijk bevestiging dat de betaling voor de verwerking van het Amerikaanse visum rond was en konden we dus onze afspraak voor 7 januari vastleggen. Hans had gelezen dat je, als de datum eenmaal vastgelegd was, deze kon aanpassen. Tja, in de praktijk is het dus alleen mogelijk om een versnelling van het proces aan te vragen mits er een sterfgeval of bijna-sterfgeval bij betrokken is of een andere uitzonderlijke bijzondere reden. Ondertussen hebben we nog altijd niets van The Cruise People gehoord terwijl het al weer een week geleden is dat we onze contactpersoon rechtstreeks een aantal vragen gesteld hebben (onder andere over de Vela en Pegasus) en haar baas ook met dezelfde vragen gemaild hebben. Erg blij worden we in ieder geval niet van hun klantenservice.

Wat wel gelukkig nog wel een klein beetje leuk is in dit geheel (al vergeten we dat door de stress vaak), is de voorpret voor de reis zelf; er vormen overal in huis al stapeltjes met voorraad, er ligt al een koffer aan het voeteneind van het bed om kleine aparte spulletjes die we niet willen vergeten alvast in te gooien, we hebben al een aardige voorraad snoep en hebben al uitgerekend hoeveel koffie we mee moeten nemen om in het geval er geen lekkere koffie aan boord is toch af en toe een bakje te kunnen nemen… We gaan richting de kerst, wat sowieso al een drukke tijd is, maar we hebben daarnaast ook wat vaker afspraken met vrienden om alvast elkaar nog een keertje te zien voor we weggaan. We hebben Hans zijn oom en tante die vlakbij ons wonen al gevraagd of ze op het huis willen passen en regelmatig langs willen lopen en even binnenstappen, en of ze alsjeblieft zo veel tulpen als ze willen lekker afsnijden en thuis in de vaas zetten… Ik verwacht er zeker 200-250 komende lente, het is alleen maar beter voor de bollen als de bloemen afgesneden worden: wij zullen ze niet zien tenslotte, en dan is het zonde als er niemand gebruik van maakt!

Maandag 22 december 2014 – Chinees visum, tweede poging

We hebben op zaterdag 20 december gebeld naar The Cruise People omdat we nog altijd niets van ze gehoord hadden, maar geen reactie natuurlijk. Het had gekund dat ze vanuit thuis werken, ik heb in ieder geval de voicemail ingesproken met de vraag om ons terug te bellen.

Ik heb dit weekeind, voor de zekerheid, een nepprogramma gemaakt voor aan land in China; ik heb in iedere stad een of twee supertoeristische attracties opgenoemd zoals cruiseschepen die ook aanbieden, aangegeven dat we een paar keer gaan “shoppen”, alle aankomst- en vertrekdagen als zijnde “onderweg” omschreven (dat scheelt mij werk wat betreft het programma uitwerken), en iedere dag aangegeven dat maaltijden en overnachting aan boord zijn. Je weet nooit of het helpt, aangezien dat nog een van de dingen leek te zijn waar ze over vielen bij onze eerste aanvraagpoging voor China.

Vandaag heb ik vanuit mijn werk nog een keer The Cruise People gebeld. We wilde nu eindelijk eens een antwoord op onze vraag met welk schip we gaan; nou, ik werd er niet echt blij van. Onze contactpersoon Miri was schijnbaar al een week op vakantie, zonder out-of-office en zonder dat haar mail gelezen werd. Dan is ze wel heel vaak op vakantie en altijd zonder out-of-office, trouwens, want reageren doet ze nooit snel… De directeur van het bedrijfje gaf nu opeens voor het eerst aan dat de CMA CGM Vela nu net het enigste schip uit de gehele CMA CGM vloot was die niet beheerd werd door CMA CGM, maar uitbesteed was ondanks dat het nog steeds onder de naam van CMA CGM voer. Het was dus volgens hem niet mogelijk om ons van de Pegasus over te boeken naar de Vela.

Ik legde uit dat het gewoon niet mogelijk was om met de Pegasus te varen vanwege de Amerikaanse visumaanvraag… even los van het feit dat we altijd duidelijk hadden aangegeven dat we de aansluiting in Singapore zo kort mogelijk wilde houden en er totaal niet op zaten te wachten om 9 dagen in Singapore te moeten doorbrengen!!! Nadat ik aandrong op een plan begon hij met alternatieven te komen zoals in Marseille, Barcelona of Genua opstappen. Pardon? We willen rond de wereld varen, niet eerst nog half Europa door moeten vliegen! Inmiddels was het al 10:30 en we wilde nog een keer een poging wagen bij de Chinese ambassade, dus ik gaf aan dat ik geen tijd meer had, we daarheen moesten en vroeg hem ondertussen alsjeblieft met een alternatief te komen voor de Pegasus.

Ik ben naar huis gescheurd en we zijn gauw richting Den Haag vertrokken. Helaas was de medewerkster van vorige week er niet, en we moesten nu een hele tijd wachten voor we aan de beurt waren maar kregen wel een redelijk sympathieke man. Alles zag er prima uit, we verwezen nog even voor de zekerheid naar ons eerdere China-visum uit 2013, en we hebben alle brieven van de vorige keer overhandigd, ook het nepreisprogramma. Dat laatste werd duidelijk gewaardeerd – na deze grondig bestudeerd was; blij dat ik er toch wel wat zorg aan besteed had! Alleen… Waarom moesten we eigenlijk een multiple-entry visa hebben? We verlieten China toch niet? Zucht weer iets nieuws! Gelukkig hadden we ons huiswerk een beetje gedaan en onszelf hierover ingelezen, dus wisten we te vertellen dat we tussen havens in internationale wateren voeren. Ja maar, het staat niet op de brieven… Zucht ok ok we snappen het, we gaan wel weer even bellen.

Na totaal ruim een uur wachten, onze beurt afwachten bij de openbare computer, twee e-mails omdat de eerste onleesbaar was en twee telefoontjes naar The Cruise People, waarbij de directeur de tweede keer nota bene tegen mij ging klagen over de Chinese ambassade en dat hij nog nooit zoiets had meegemaakt en haast leek te suggereren dat ik de boel nodeloos ingewikkeld maakte (pardon? Wij staan hier al weer voor de tweede keer uren te wachten met papieren die niet in orde zijn, jij niet!) hadden we dan eindelijk een brief met daarop de leesbare zin dat we een multiple-entry visum nodig hadden. Weliswaar had die SUKKEL de oorspronkelijke brief die niet uitgebreid genoeg was gebruikt omdat het duidelijk te ingewikkeld was voor hem om een extra pagina te maken, maar we hadden zoiets van we proberen het maar, we leveren heel de hap gewoon in en ze halen uit iedere brief maar wat ze nodig hebben.

Terug naar het loket. Damn, de mannelijke medewerker was klaar achter het loket en verwees ons naar een derde medewerker… Maar gelukkig wist inmiddels heel het visa-center over de “vrachtcruise mensen” dus na enig twijfelen en overleggen met haar mannelijke collega durfde dit meisje onze papieren in ontvangst te nemen en hoefde we niet nogmaals het hele verhaal te doen. En wonder boven wonder vroeg ze na alles gelezen te hebben nergens meer om en bundelde al onze informatie, de visa-formulieren, de paspoorten en de pasfoto’s netjes bij elkaar om verwerkt te worden! We kregen een bonnetje mee, op de 29e ophalen… Nu maar hopen dat het verzoek niet afgewezen wordt, aangezien het toch een bijzondere aanvraag is die ze hier duidelijk niet gewend zijn…

’s Avonds hebben we nog een brief naar The Cruise People gestuurd, met de medische formulieren die duidelijk al een week ongelezen in Miri’s inbox zaten, en nogmaals op papier het dringende verzoek om een alternatief te zoeken voor de Pegasus, en het verzoek om een beetje rekening te houden met het feit dat we informatie nodig hebben en echt niet om dingen vragen omdat we dat zelf leuk vinden maar omdat het nodig is. We slapen nu al tijden slecht, we hebben moeite om ons te verheugen op zo’n bijzondere reis vanwege al het stressvolle gedoe erom heen.

Dinsdag 23 december 2014 – Amerikaans visum, vervroeging aanvraag

Nog niets gehoord van The Cruise People. Vandaag hebben we een emotionele bedelbrief gestuurd naar de Amerikaanse ambassade via het online-formulier van de omgeving waarin onze aanvraag behandeld wordt, of ze alsjeblieft vanuit de goedheid van hun hart willen overwegen om ons een eerder interview te geven dan 7 januari… Krijgen we hierop geen reactie dan moeten we er van uit gaan dat het verzoek afgewezen is. We moeten het proberen. We houden er rekening mee dat we in het ergste geval in een latere haven moeten opstappen, of naar Port Kelang moeten varen met een andere CMA CGM route en dan over land (4 uur per auto) naar Singapore moeten reizen. Het geeft erg veel stress; ik hoop dat we nog een beetje van de feestdagen kunnen genieten met al dit gedoe.

Woensdag 24 december 2014 – Amerikaans visum, vervroeging afgewezen

Ons mailtje naar de Amerikaanse ambassade met het verzoek om ons interview van 7 januari te vervroegen is om 8:35 vanochtend afgewezen met reden dat we het visum maar eerder aan hadden moeten vragen. Ze waren nog maar net op kantoor en hebben denk ik amper de mail helemaal gelezen voordat ze op antwoorden drukte… We hebben het in ieder geval geprobeerd, maar dat is dus duidelijk geen optie meer. 7 januari of geen Amerikaans visum. En geen Amerikaans visum betekent geen reis rond de wereld want dan komen we geeneens de Amerikaanse wateren in… Dus Hans heeft nog een klein briefje naar The Cruise People geschreven waarin hij uitlegt dat we echt niet eerder dan 7 januari op gesprek kunnen bij de Amerikaanse ambassade. Wonder boven wonder kregen we redelijk gauw antwoord terug van de directeur dat hij zou kijken wat de mogelijkheden waren bij CMA CGM!

Inmiddels is het dus bijna kerst, dus we hebben ons voorgenomen om dit kerstweekeind er niet mee bezig te zijn en gewoon te genieten van de kerst zelf. We kunnen nu toch niets meer doen, behalve afwachten.

Zaterdag 27 december 2014 – Rickmers vertraagd

Het lukt ons aardig om dit kerstweekend (in ieder geval bewust) niet te veel bezig te zijn met de reis. Maar omdat we wisten dat de Rickmers met de kerst in Antwerpen lag, vandaag zou wegvaren en het ons wel leuk leek om te kijken als hij wegvaart, moesten we wel even kijken op het online-schema om te kijken of hij nog volgens planning liep. Oeps, hij is uitgesteld naar 30 december vertrek vanuit Antwerpen, dat betekent dus gelijk een paar dagen later aankomst in Singapore, op 21 februari; terwijl de Pegasus al op 8 februari aankomt in Singapore, en we nog altijd niets gehoord hebben van The Cruise People… Zucht, niet meer over nadenken en nog even van het weekend genieten!

Maandag 29 december 2014 – Chinees visum, gelukt

Ons visum zou vandaag klaar moeten zijn. We konden de status ervan online volgen, alleen er stond niet met zo veel woorden dat het visum ook goedgekeurd was (alleen zoiets als “teruggestuurd naar Visumcentrum”), en de medewerkers hadden steeds benadrukt dat dit zo’n bijzonder verzoek was dat het wel even langs de ambassade zelf moest… In principe hoefde we niet samen te gaan om het visum af te halen, maar vanwege het voorgaande en het feit dat we de vorige keer ook dachten dat we alle papieren op orde hadden, zijn we vanochtend toch maar weer even samen, voor de derde keer in twee weken, op en neer naar Den Haag gescheurd. Is toch iedere keer weer bijna 100 km rijden enkele reis…

We vertrokken om 10 uur nadat ik na twee uurtjes werk naar huis gekomen was, waren om 11 uur in Den Haag en Hans was nog zo slim om te bedenken dat het misschien wel een idee was als hij in de auto bleef; want als het inderdaad een kwestie van afrekenen was, zouden we binnen 5 minuten weer buiten kunnen staan en dan was het zonde als we geld in de parkeermeter gooiden. Ik ging dus naar binnen en zou bellen als ik problemen ondervond zoals een lange rij of zo, dan zou hij ook komen. Ik kreeg een volgnummer en zag dat ik ondanks de drukte als volgende aan de beurt was (het afrekenloket is nooit zo druk); dat duurde alleen nog wel even bijna 10 minuten want de verveelde medewerkster achter dat loket moest eerst nog even drie keer haar papieren opnieuw schikken… Maar uiteindelijk drukte ze dan op de knop en mocht ik!

Gelukkig, geen rare vragen of dingen meer, gewoon afrekenen en wegwezen; ik heb wel nog twee keer de visums nagekeken of het toch wel goed gedaan was, maar dat is gelukkig wel het geval! We hebben nu voor China een multiple-entry visum waarmee we vóór 23 maart 2015 voor het eerst China in moeten gaan, en dan naar hartenlust in en uit mogen gaan tot 30 dagen na de eerste dag op Chinese bodem. Dat valt ons alleszins mee! Rond kwart over 12 waren we weer thuis, en kon ik weer naar mijn werk scheuren. Pffff!

Vrijdag 2 januari 2015 – schema aangepast

Eindelijk hebben we vandaag iets van The Cruise People gehoord, nadat ons op 24 december beloofd was dat er een oplossing zou komen voor het veranderde schema en de kans dat we twee weken in Singapore vast zouden zitten… De directeur belde vanochtend dat hij ons op de CMA CGM Columba zou boeken, die 24 januari vertrekt uit Zeebrugge en op 19 februari aankomt in Singapore. De Rickmers Seoul is tussen 21 en 23 februari in Singapore, dus dat komt perfect uit! Het zou ons wel 80 euro kosten om dit om te laten boeken, maar goed. Voorlopig hebben we dus eindelijk bevestiging op onze vraag van onderhand een maand geleden, en weten we eindelijk ook min of meer onze vertrekdatum (wijzigingen daargelaten). Het is wel een grote opluchting, en eigenlijk ook wel lekker dat we zo laat vertrekken want nu kunnen we gewoon nog de verjaardag van Hans zijn dochter vieren, kunnen we Hans zijn zoon nog even zien als hij uit Vancouver terugkomt (die landt namelijk op 9 januari), en kunnen we ons nu richten op een vertrek over 3 weken.

Nu nog het Amerikaanse visum…

Maandag 5 januari 2015 – schema bevestigd

Vanochtend kregen we nog een bevestigingsmailtje van de directeur van The Cruise People dat we bij deze definitief overgeboekt waren naar de CMA CGM Columba en dat CMA CGM geen omboekingskosten á 80 euro in rekening zou brengen (en The Cruise People dus ook niet aan ons). Dat is een meevallertje! Op mijn werk zijn ze ook opgelucht dat ik nog 3 weekjes blijf, in plaats van komende zaterdag al vertrek… Vooral mijn vervangster, die onderhand bang was dat ze er al heel gauw alleen voor zou staan!

Woensdag 7 januari 2015 – Amerikaans visum, gelukt

Vanochtend zaten we rond 6:30 in de auto richting Amsterdam om het gesprek te hebben voor ons Amerikaanse visumaanvraag. De afspraak stond voor 9 uur maar omdat we dus midden in de spits de stad in zouden rijden, zijn we ruim op tijd vertrokken. We hebben uiteindelijk geen file gezien, en stonden rond 8 uur in de parkeergarage onder het Museumplein! Jeetje, dat is wel heel erg vroeg. We hebben onze mobieltjes in de auto gelaten, samen met Hans zijn zakmes dat hij anders altijd bij heeft – er zijn namelijk hele strenge veiligheidseisen, je mag absoluut geen elektronica meenemen het Consulaat in, en het werd wel niet genoemd maar een zakmes zal ook zeker niet gewaardeerd worden!

Maar ja, we stonden dus om 8 uur in Amsterdam, het Consulaat opende pas om 8:30 en onze afspraak was om 9 uur. We zijn dus maar op ons gemak een beetje gaan rondwandelen, op zoek naar een cafeetje of iets dergelijks in de buurt, dat al open was, voor een kopje koffie. Niets helaas! Dus uiteindelijk toch maar richting het Amerikaanse Consulaat geslenterd; Hans keek voor de tijd op een parkeerautomaat (we hadden geen mobieltjes bij en dragen geen horloges) en we stonden zo rond 8:30 voor het Consulaat.

Rondom het gebouw stond een massief hek van zeker 3 meter hoog, voor de deur en gericht op de deur een politiepost, auto’s die het kleine parkeerterreintje van het Consulaat zelf wilde oprijden werden eerst grondig bestudeerd met een spiegeltje voor bommen, en de entree voor bezoekers was een grote glazen sluis van dik glas. We moesten buiten in een rijtje staan samen met wat andere bezoekers, we werden ondervraagd naar naam en bezoeksreden (en afgevinkt op een lijst), werden (nog altijd buiten) alvast gefouilleerd en onze tassen geďnspecteerd, en toen mochten we de glazen sluis in. Iemand die een telefoon bij had werd apart gezet om waarschijnlijk aan een nog grondigere inspectie onderworpen te worden. Wij moesten ondertussen bij de balie ons paspoort afgeven, tassen afgeven, en bijna alle autosleutels werden ingenomen; daar zitten vaak batterijtjes in, dus die mochten niet naar binnen! Zelf moesten we door de metaaldetector, de tassen gingen door de scanner, en daarna werden de tassen netjes opgeborgen en mochten wij alleen nog met onze documenten en paspoorten en een volgnummer de wachtruimte in. Tja, als je tenminste de deur open kreeg! Die was zo immens zwaar dat ik eerst nog dacht dat hij nog op slot was of zo, er kwam geen beweging in! Hans moest bijspringen en samen kregen we hem wel open, pffff!

In de wachtruimte waren 4 loketten en een paar stoeltjes. Er zaten ook al een stuk of 8-10 mensen. Toch werden we al gauw opgeroepen naar loket 1 om ons paspoort en het bevestigingsblad van de DS-160 formulieren af te geven. De pasfoto’s hadden ze niet meer nodig want die hadden we digitaal al geupload bij het DS-160 formulier. Ook moesten we alle 10 onze vingers laten scannen. De medewerker was best vriendelijk en we hebben zelfs een beetje gekletst want hij kwam weleens in onze woonplaats. Ons paspoort en het bevestigingsblad werd achtergehouden en we moesten weer gaan zitten en wachten tot loket 3 of 4 ons opriep. Terwijl we zaten te wachten kreeg een jong echtpaar bij het gesprek duidelijk te horen dat ze hun aangevraagde visum zouden krijgen, ze waren zichtbaar dolgelukkig en huppelde haast naar buiten! Een andere vrouw moest echter na haar gesprek weer gaan zitten; dat was nog niet helemaal rond…

Toen werden wij opgeroepen voor het gesprek zelf. Hier ging het om, dit gesprek was om te bewijzen dat we geen illegale immigranten waren, en dit zou bepalen of we ons visum zouden krijgen… Ik had al gelezen dat het of binnen 5 minuten gebeurd zou kunnen zijn, of dat ze je het hemd van het lijf (en bijbehorende documenten) zouden ondervragen, en alles daartussenin. Ik ben dus al dagen bezig om documenten te verzamelen en te printen… Koopakte van ons huis, brieven en overeenkomsten van de boten en The Cruise People, alles wat ik van de Amerikaanse site kon vinden, een recent bankafschrift waar veel geld op stond, een briefje van het uitzendbureau dat ze me graag weer aannemen als ik terug ben (Hans had opgegeven dat hij gepensioneerd was), enz enz enz…

Nou, het was dus inderdaad in zo’n 5 minuten gebeurd; een vriendelijke Amerikaan ondervroeg ons in het Engels. Goedemorgen, graag nog even vingerafdrukken links van mevrouw, rechts van meneer, zijn jullie getrouwd? Wat gaan jullie in Amerika doen (een vrachtcruise, oh leuk, apart, had ik al iets van gelezen ja), hoeveel kost de reis, welke havens doen jullie aan en hoe lang denk je ongeveer te blijven? Wanneer zijn jullie voor het laatst in Amerika geweest? 2009 in transit, oh ja, en u meneer, ook in 1981? Ja dat is inderdaad lang geleden. Mevrouw in 2001? Nee toen hadden we nog geen 10-vinger scan, klopt, ok prima nou bij deze is het visum toegekend en over 2-3 werkdagen wordt hij opgestuurd, bedankt en tot ziens!

We stonden na het ophalen van onze spullen iets na 9 uur dus al weer buiten!!! Pfffff… Als we dat geweten hadden waren we gelijk om 8 uur al naar binnen gegaan, want toen hadden we ook al mensen naar binnen zien gaan, en heel die afspraken op tijd is dus een wassen neus lijkt het! Maar wat een opluchting! Nu is in feite al het papierwerk klaar en kan het aftellen beginnen.

Zaterdag 10 januari 2015 – paspoorten binnen

Onze paspoorten zijn binnen! Vandaag met de post geleverd, mét Amerikaanse visums erin, geldig voor 10 jaar… Dat is nog eens mooi meegenomen, we hebben nog een paar roadtrips op ons verlanglijstje staan, en het is wel lekker als we dus niet weer iedere keer door deze bureaucratische ellende moeten!

Woensdag 13 januari 2015 – gele koorts en medische formulieren (nogmaals)

Gisteren heeft Hans scans van onze Amerikaanse en Chinese visums gemaakt en opgestuurd naar The Cruise People; niet dat er om gevraagd werd maar we hadden ergens in de papieren helemaal in het begin gelezen dat die opgestuurd moesten worden.

En opeens kregen we allerlei mails van onze normale contactpersoon bij The Cruise People (waar we al sinds 14 december niets meer van gehoord hadden en ons afvroegen of ze er nog werkte…). Ze was duidelijk wakker geworden en nog even gauw haar administratie aan het bijwerken, en te lui om in haar mails te duiken. Want of we even een mobielnummer, gele koorts formuliertjes en de medische formulieren konden opsturen? Pardon, medische formulieren en mobiel nummer??? Hans plofte bijna, telde tot tien, blies even stoom bij mij af, scande onze bewijzen van gele koorts inentingen uit 2008in en tikte toen een keurig mailtje dat we dat al half december gedaan hadden en dat het mobiel nummer dat we steeds gebruikte ook op het schip prima te gebruiken was – op het moment dat hij op verzenden wilde drukken vond ze echter het mailtje oh nee hebben we al hoeft niet meer… Zucht, joh. Mailtje dus maar aangepast en enkel de gele koorts scans gestuurd en vriendelijke opmerking dat het mobiel nummer nog steeds hetzelfde was…

Toen vroeg ze om de “indemnity formulieren” – waarvan we ook zeker weten dat we ze een maand geleden opgestuurd hebben alleen het verzonden mailtje waarschijnlijk niet naar het reismapje gesleept en dus gedelete. Maar ach, zie het maar als een goeie gelegenheid om de CMA CGM Pegasus op de papieren door Columba te vervangen. Zucht. En als laatste kregen we nog een mailtje dat ook de betaling ontvangen was, bedankt. Mag ik hopen ja, die hebben we twee weken geleden over gemaakt!!! Veel vertrouwen geeft het niet bepaald, onze correspondentie met dit bedrijf …

Maandag 19 januari 2015 – transport en CMA CGM

Lichte stress dit weekend; we kunnen eigenlijk niemand vinden die ons naar Zeebrugge wil brengen. Hans zijn dochter had een paar maanden geleden aangeboden om het te doen samen met haar partner, maar nu blijkt dat hij een congres heeft komende vrijdag en zaterdag, en we verwachten eigenlijk op de zaterdag te zullen vertrekken. Maar zij vallen dus af. Hans zijn zoon was een tweede optie geweest, maar die zit nu net midden in zijn examentijd dus heeft weinig zin om even half Nederland en België op en neer te moeten scheuren en daardoor een hele dag studie te verliezen (en aangezien Hans hoopt dat hij toch wel ergens dit jaar afstudeert, is Hans het daar ook noodgedwongen wel een beetje mee eens!)… Voor de rest zijn er niet veel mogelijkheden in onze omgeving, hoewel Hans zijn zus het na een dringend verzoek van Hans misschien in noodgevallen wel wil doen. Maar zucht, stress dus.

En een ander stresspuntje is dat er de laatste dagen wat rommelt in het schema van de CMA CGM Columba; deze had aangelegd in Le Havre volgens de schepen-volg website www.marinetraffic.com, terwijl hij volgens het schema onderweg naar Hamburg zou moeten zijn. Dat zou vertraging kunnen betekenen, en zo veel ruimte hebben we niet in Singapore… En net vanavond komen we erachter dat het schema inderdaad bijgewerkt is en de Columba nu op zondag pas rond 16:00 in Zeebrugge aankomt en maandagochtend om 05:00 vertrekt. Gek genoeg komen we volgens dit schema wel een dag eerder aan in Singapore, de 18e februari! Zucht ik snap er niets meer van…

Woensdag 21 januari 2015 – contact agent

Vanochtend heeft Hans een mailtje geschreven naar the Cruise People met de vraag wanneer we nu eens eigenlijk informatie gaan krijgen (en van wie) over wanneer we waar in Zeebrugge moeten zijn. Binnen een half uurtje kregen we een mailtje terug dat we contact op moesten nemen met de plaatselijke agent van CMA CGM in Zeebrugge, en kregen we onze ticket voor de Columba. We durven te wedden dat als we niets gevraagd hadden we ook niets van ze gehoord zouden hebben vandaag. Zucht, we hebben nog nooit zo’n slecht reisbureau meegemaakt! Het is behoorlijk frustrerend dat wij altijd degene moeten zijn die om informatie vragen, want we weten wel een beetje wat we moeten vragen dankzij alle blogs en reisverhalen die we gelezen hebben, maar niet alles natuurlijk, en wat we niet weten kunnen we niet vragen…

Maar goed, ik had dus een telefoonnummer en de naam van een contactpersoon, dus ik ben vanmiddag maar eens gaan bellen. Een vriendelijke Belg nam op, helaas de meneer waar ik naar vroeg was er niet, kon hij me niet helpen? Dat bleek hij zeker te kunnen, aangezien hij toevallig dit weekend dienst had en ik dus toevallig toch de goeie aan de lijn had! Ik kreeg zijn nummer en naam, hij wist dat er twee Nederlanders aan boord zouden stappen in Zeebrugge en er zaten al twee andere gasten aan boord. Het was nu nog een beetje te vroeg om met zekerheid te zeggen wanneer de Columba zou aankomen in Zeebrugge aangezien er wat vertraging was op het moment (huidige verwachtte aankomsttijd tussen 20:00-22:00 zondagavond), dus ik kon hem gerust op zaterdag bellen voor de juiste tijd. We konden helaas niet tot aan het schip zelf gebracht worden, maar de beveiliging zou ons wel meenemen naar het schip, dat was geen probleem. Bezoekers mochten helaas waarschijnlijk niet vanwege de toegenomen beveiligingsmaatregelen, hoewel hij het wel even aan de kapitein zou vragen voor de zekerheid. Dat gesprek gaf in ieder geval wel een meer beetje vertrouwen dan we de laatste tijd hebben!

Zaterdag 24 januari 2015 – inpakken… en wegwezen?

We hadden vrijdagavond gezien op www.marinetraffic.com dat de Columba nog in Bremerhaven lag terwijl hij volgens het online-schema van CMA CGM vrijdagmiddag al had moeten vertrekken. Uiteindelijk kregen we pas om 6:15 op zaterdagochtend het automatische mailtje van marinetraffic dat hij vertrokken was. En toen we opstonden en ‘s ochtends op het schema keken was aankomst in Zeebrugge al weer uitgesteld tot maandagochtend 01:00… Goed kans dus dat er nog wat meer vertraging komt. Dat zeggen ze ook in alle verslagen, je moet flexibel zijn in je vertrekdata en al een paar dagen van te voren klaar zijn om te kunnen vertrekken!

We hebben vandaag samen besteed aan de laatste dingetjes in huis doen (wassen, strijken, opruimen, de diepvries is inmiddels ook leeg en uitgezet en de koelkast ziet er ook erg leeg uit) en een aanzet gemaakt om de grote rommelige berg spullen aan ons voeteneind in kaart te brengen en in te pakken, bovendien ondertussen nog de laatste dingetjes op de computer downloaden, uploaden en overzetten op externe schijf. Verder nog de camera’s en ereader opladen, de laptops testen, en nog wat mailtjes de deur uit doen. Ik kreeg zelfs nog telefoon van een voormalige teamleader die op vrijdag toen mijn laatste dag op het werk was niet meer afscheid had kunnen nemen van me!

Rond een uur of 13 belde ik naar de lokale agent, maar hij nam niet op, dus heb ik mijn mobiel nummer achtergelaten op de voicemail. En om 13:30 kreeg ik een sms’je van hem dat de Columba vertraagd was en op het moment een ander schip aan het “racen” was om als eerste in Rotterdam te zijn, want wie eerst in de haven is wordt als eerste gelost. Het was dus nog even moeilijk om te zeggen hoe en wat, maar het zou in ieder geval maandagochtend worden. We moesten op zondag om 11 uur nog maar even contact opnemen voor een update. Het probleem van transport lijkt in ieder geval opgelost, Hans heeft de taxichauffeur gebeld waar we regelmatig mee naar het vliegveld rijden als we op reis gaan, en die dacht wel een gaatje te hebben op maandagochtend. Mooi zo!

Zondag 25 januari 2015 – bijna…

We hebben eigenlijk vannacht geen oog dichtgedaan; we staan stijf van de zenuwen en stress, mede doordat er in onze directe omgeving ook wat persoonlijke omstandigheden spelen die ons aangrijpen net nu we zo lang weggaan. Maar het zijn echt ook de laatste loodjes, met constant de vraag in je hoofd “vergeet ik niks?”. Voor een vakantie van 3 weken is het niet zo erg als je iets vergeet uit te zetten in het huis. Bij 5 maanden is het een ander verhaal… Hetzelfde met de spullen die je meeneemt, we komen soms in havens aan die tientallen kilometers van de stad afliggen (Europoort “Rotterdam” is ook zo’n geval eigenlijk) – en als je iets vergeet mee te nemen kun je niet zo gemakkelijk even naar een winkel om het te kopen. Maar goed, we zullen waarschijnlijk eerder te veel dan te weinig bij hebben! Vanochtend om 9 uur belde de Belgische agent al om te zeggen dat de Columba zondagnacht om 1 uur aan zou komen in Zeebrugge, en we maandag vanaf 8 uur ‘s ochtends welkom zijn aan boord. Vertrek zou ‘s avonds om 18 uur zijn, we mochten uiteraard ook later dan 8 uur aankomen! Mooi, het begint concreet te worden!

We hebben nog even een brief bij iemand in de brievenbus gegooid, daarna op de koffie bij Hans zijn moeder geweest om (nogmaals) afscheid te nemen van haar en zijn zus, aangezien we vorige week dachten dat we zaterdag zouden vertrekken. Daarna langs Hans zijn dochter en partner om nog een laatste keer dag te zeggen; Hans zijn zoon had het weekend bij ze gelogeerd dus daar konden we gelijk ook afscheid van nemen. Onderweg naar huis zijn we ook nog even bij Hans zijn oom en tante binnengestapt om de sleutels af te geven; zijn dochter en oom gaan elkaar afwisselen en het huis bezoeken, de post binnenhalen, de planten water geven, de ruim 200 tulpen afsnijden in de lente en kijken of alles in het algemeen in orde is. De tuin is van zichzelf redelijk wild dus die verzorgt zichzelf wel en is een leuk projectje voor als ik terugben. De buren zullen regelmatig langswandelen en hebben het nummer van oom en dochter mocht er iets aan de hand zijn.

Zoals Hans vandaag opmerkte, je bent pas klaar als je vertrekt. We zijn vanmiddag en vanavond met van alles bezig geweest; de koelkast uitzetten, boiler in de keuken uit, de leren bank en stoel (en mijn trouwe wandelschoenen die niet meegaan op deze reis) invetten, de allerlaatste dingen inpakken, nog een laatste filmpje downloaden (we kunnen er niet genoeg hebben), een laatste zak snoep in de bagage proppen (daar hebben we echt wel genoeg van!), nog wat mailtjes versturen, enz… om 23:30 waren we helemaal klaar en redelijk uitgeput. Morgen worden we door de taxi naar Zeebrugge gebracht. Een beetje onverwacht was de Columba al rond 23 uur in de haven, het aanmeren duurt natuurlijk lang, dat is een lastige manoeuvre die langzaam uitgevoerd moet worden. Rond 00:00 lag hij eindelijk aan de kade, een uur voor op het schema van de laatste dagen!

free counters