Dag 4-5: donderdag 29 - vrijdag 30 januari 2015, aankomst en vertrek Le Havre

Dag 4 donderdag 29 januari 2015: aankomst Le Havre, 500 km

We staan iets later op dan 7 uur, zo rond 7:20; we vinden het wel best zo vroeg! Vanochtend toen Hans bij het opstaan de gps even aanzette waren we weer onderweg naar Engeland, rond een uur of 8:30 draaide we om en gingen terug naar Frankrijk en heb ik hem uitgezet. Toen we naar buiten stapte voor een frisse neus zagen we zelfs nog het spoor in het water van de toch wel scherpe bocht, en rond 10:30 schokte het schip wat en bleken we toen we de gps weer aanzette al weer een keertje gedraaid te zijn en onderweg naar Engeland te varen. Zucht, dat gaat nog wel even duren…

We hadden gisteravond een klein mailtje voor vrienden en familie getikt om vanuit ons scheepsadres te versturen, met vier foto’s die ik flink verkleind had; het geheel was ongeveer 350 kb. Toen we in het administratiekantoor echter op verzenden drukte vroeg het programma of we door wilden gaan aangezien dit mailtje zo’n 1034 dollar ging kosten! Wow… Slik. Tja, de kapitein had heel stellig gezegd dat het gratis was, en hij had gezegd dat attachments tot 2-3 mb geen probleem zouden zijn, dus maar doorgaan zeker. Hopen dat het goed is anders wordt dit ons duurste mailtje ooit! Omdat er wat onduidelijkheid was over of de foto’s nu wel of niet meegingen hebben we ook even een kort mailtje apart naar Hans zijn dochter gestuurd, die kostte maar 1,65 dollar voor een paar tientallen bytes… We zijn heel benieuwd, het programma gaf zelfs aan wanneer het volgende verversmoment is, om 10 uur.

We hebben na rijp beraad besloten om het sporten naar ‘s avonds te verplaatsen; dat lijkt ons in de praktijk gemakkelijker, plus overdag heb je nog weleens kans dat we aan land zijn en dus een excuus hebben om niet te sporten, en ‘s avonds zijn we altijd aan boord. Dus de avond is nu redelijk volgepland: om 18 uur eten wat ongeveer een half uurtje duurt, om 19:30 sporten, om 20:00 koffie zetten, na de koffie douchen en dan is het onderhand al bedtijd. Pffff druk! Daardoor komt nu de ochtend vrij, maar als het warmer weer is kunnen we dan ‘s ochtends een wandelingetje op het upper dek maken (800 meter als je een rondje om het schip wil lopen). Jaja, we moeten onze tijd een beetje indelen hé! De messman kwam rond een uur of 10 onze badkamer schoonmaken en daar heeft Hans even mee gekletst; hij is Filippijn en heeft een contract van 9 maanden aan boord en 3 maanden thuis. Hij heeft thuis vrouw en kinderen en vindt het daarom wel erg moeilijk om zo lang weg te zijn, maar het betaalt de rekeningen dus het is niet anders… Hij gaf nog eens aan dat het beddengoed “maar” een keer per week verschoond werd en of het goed was dat hij morgen ging stofzuigen? Natuurlijk!

Voor de lunch heb ik nog een ketting gerepareerd en Hans een serie gekeken. Toen we gingen lunchen waren we al weer een keertje gedraaid en wisten we onderhand niet meer of we nu naar het noorden of het zuiden voeren. De lunch was weer redelijk druk; dat lijkt het moment te zijn dat de meesten officieren gezamenlijk eten. Ontbijt is vaak uitgestorven en het avondeten zijn er vaak maar een paar, maar met de lunch zien we al gauw 6-8 man langskomen. Na de lunch zijn Hans en ik weer de 5 verdiepingen omhoog gelopen om onze jassen te halen (misschien niet helemaal handig achteraf gezien) en weer 7 verdiepingen naar beneden gelopen om een wandeling op dek te maken. Eerst deed ik echter even naar de brug bellen om te melden dat we op dek gingen. Dat was geen enkel probleem, bedankt voor de melding, wel alleen even helmen meenemen. Dus onderweg naar buiten stapte we ook bij het scheepskantoor binnen; de dienstdoende officier kon geen reservehelmen vinden dus kregen we twee helmen die daar lagen en mocht Hans zich tijdens onze wandeling heel even eerste officier wanen…

Het is een raar gevoel om dat rondje te lopen; je loopt op het dek maar je loopt onder de onderste laag containers door. Het is een smal gangetje langs de buitenkant van het dek, met af en toe een ladder omhoog naar de koelunits (die centraal in het schip en bij elkaar staan). We liepen eerst langs bakboord naar voren, en omdat de wind van stuurboord kwam was het daar heel rustig; zelfs de zee in de buurt van het schip was rustig. Eigenlijk loop je op een drijvende torenflat, af en toe konden we omhoog kijken naar de torens van containers boven ons; sommige wel 8 verdiepingen hoog! Toen we eenmaal bij de boeg waren werd het wandelpad wat breder, en kwamen we op een gegeven moment bij een grote stalen wand, die de containers afschermde van de boeg en de wind. Het woei er hard, logisch want we waren er eigenlijk onbeschut, maar het was nog goed te doen. De schakels van de ankerketting waren enorm, en overal waren grote zwart-gele vlakken geschilderd waar zich de gevarenzones bevonden.

We liepen via stuurboord terug naar achteren, en hier woei het harder en waren de golven ook onstuimiger. Helemaal achterin het schip konden we niet komen, we moesten via een smalle spleet tussen de containers en het frame van het schip oversteken naar bakboord. We wilde eerst 3 rondjes lopen voor de dagelijkse beweging, maar vonden eentje op het moment wel voldoende; het is toch zo’n 800 meter – bovendien moeten we ook nog eens 7 verdiepingen terug omhoog! Er was niemand in het scheepskantoor dus we hebben de helmen netjes weggelegd waar ze vandaan kwamen en toen ik eenmaal mijn adem terughad in de kamer heb ik ons even telefonisch afgemeld bij de brug, dat we weer veilig en wel binnen waren. Op zich staan er overal camera’s in het schip, zeker buiten, maar het is net zo netjes om te laten weten wat je doet want niet iedereen zit constant naar die camera’s te turen.

Rond 13:45 toen we eigenlijk ons middagdutje aan het overwegen waren ging opeens de telefoon; de kapitein: ter onzer informatie, over een kwartiertje kwam de loods aan en aangezien hij begrepen had dat wij wel interesse hadden in dit soort dingen, de loods kwam vandaag per helikopter aan en we waren welkom om te komen kijken. Leuk!!! En erg leuk dat de kapitein aan ons dacht!!! De andere passagiers had hij namelijk niet gebeld. We zijn gelijk in onze schoenen geschoten en naar boven gelopen, de kapitein stond klaar (in uniform), en niet lang daarna zagen we de helikopter in de verte aankomen. De loods zou per kabel naar beneden gelaten worden, op een van de kleine deks aan weerzijde van de brug die gebruikt worden bij het “inparkeren” omdat er voor de rest bijna geen zicht is. Eerst dachten ze nog dat hij aan stuurboord zou landen maar terwijl we de helikopter al boven ons hoorden riep de kapitein opeens dat hij aan bakboord kwam en renden alle officieren op de brug en wij erachteraan naar bakboord. Het was binnen een halve minuut gebeurd, duidelijk dat de loods dit vaker gedaan had!

Hans en ik zijn daarna blijven hangen en vroegen ons eerst af waarom er eigenlijk een loods nodig was want de vaargeul was recht vooruit richting Le Havre en leek redelijk rechttoe rechtaan. Maar toen zagen we dat we aan het einde van de vaargeul redelijk scherp naar rechts moesten, een smalle havenmond in, en daarna een redelijk smalle haven in; daar was de loods pas echt voor! En er kwamen drie sleepbootjes aangezet om ons te helpen. De havenmond was op zich best breed maar wij zijn natuurlijk een enorm schip – we hielden iets van 10-20 meter over aan beide zijden, maar in verhouding leek het alsof het centimeters waren… En met zo’n schip is er ook weinig ruimte voor afwijkingen.

Terwijl we de haven invoeren kwam ons een ander CMA CGM schip tegemoet; de twee voeren vlak langs elkaar, en wij namen de plek in die het andere schip net vrijgegeven had. Het was ondertussen buiten koud, winderig en aan het regenen, maar de loods en de kapitein moesten naar buiten aan bakboord om het laatste gemanoeuvreer vanuit buiten te doen. Daar is een speciale console voor, waar de loods een soort tablet op aansloot. Wij hebben ook buitengestaan, het was leuk om te zien hoe voorzichtig er gemanoeuvreerd werd en op het laatst zo langzaam dat je amper voelde dat je nog bewoog. Een van de sleepbootjes bleef tussen ons en een ander schip liggen, om in te grijpen als het moest, en de andere twee duwde ons heel voorzichtig naar onze ligplaats. Op het laatst was iedereen nog zeker een kwartier, 20 minuten bezig met een metertje heen en weer schuiven tot we eindelijk precies op de gewenste plek lagen. Heel de operatie had 2,5 uur geduurd, het was inmiddels 16:30.

Hans en ik hadden al besloten dat we weinig te zoeken hadden in Le Havre, want dingen die eventueel te doen waren zoals een aantal markten lagen een heel end verderop in het centrum. En het was nu 16:30 dus tegen de tijd dat iedereen klaar zou zijn om ons aan land te laten zou het op zijn vroegst 17:30 zijn. Plus we waren verkleumd van al die tijd buitenstaan en het regende dus we vonden het wel prima voor vandaag. Onderweg naar beneden zijn we nog even langs het administration kantoor gelopen, en inderdaad we hadden email! Een leuk mailtje van Hans zijn dochter, en eindelijk dan het lang verwachte mailtje van The Cruise People met ons ticket en andere papieren voor Rickmers. Hèhè, pffff, ook beter laat dan nooit. Er was een printer aangesloten op de computer dus we hebben onze papieren geprint en zijn toen terug naar onze kamer gegaan om op te warmen voor het etenstijd was. Ondertussen werd er al druk geladen en gelost, de containers vliegen weer langs ons raam! Het lijkt erop dat ze de Columba nog voller gaan laden want er gaat eigenlijk weinig af en komt veel bij.

Voor het eten kregen we een heerlijk stukje zalm en dezelfde lekkere soep met gehaktballen als met de lunch. De zalm was wel een beetje te lang gebakken, maar erg lekker; deze kok weet wel wat hij moet doen maar heeft er denken we niet echt feeling voor. Maar goed, de smaak is over het algemeen goed en die bananencake was heerlijk! We lieten de messman nog even een foto zien van de helikopter, hij had wel iets gehoord maar zich niet gerealiseerd dat het de loods was. Manfred had er niet echt iets van gemerkt, en de Zwitser is na zijn aanwezigheid gisteren duidelijk weer aan een hongerstaking bezig of zo, hij is al heel de dag niet komen eten… Toe kregen we pannenkoekjes, erg lekker maar zoals heel veel eten redelijk koud. Ach ja, in Noord Korea kregen we echt altijd steenkoud eten dus dat het hier niet altijd even warm is kunnen we zeker mee leven!


Dag 5 vrijdag 30 januari 2015: vertrek Le Havre, 302 km

We hadden vanochtend bij het opstaan eigenlijk wel verwacht dat we bezig zouden zijn te vertrekken of ieder ogenblik kunnen vertrekken, maar ze waren nog druk bezig met laden. Er was ook flink veel bijgekomen aan de voorkant, en ze waren nog niet klaar! We slapen inmiddels redelijk goed alleen we dromen nog heel veel; dat is vaak als we op reis zijn, zeker in het begin. En het bed blijft hard, maar ja dat is niet anders!

Ook na het ontbijt was men nog altijd druk bezig met laden; af en toe ging er een container af, maar het overgrote merendeel werd erbij gezet. Het was nog een beetje donker en het goot van de regen, met een ijzige wind, en het was duidelijk dat er flink druk stond op het kadepersoneel, want de containerwagentjes waren constant containers aan het aandragen voor de kranen; ze stonden soms wel met 4 tegelijk klaar onder de kraan om opgepakt te worden. Iedere container werd door de kraan opgepakt, dan naar een tussenplateau gebracht waar twee mannen montagestukken in iedere onderhoek schoven, en dan werd de container naar zijn plek getild en neergezet. Ondertussen waren een aantal van de bemanningsleden druk bezig om de onderste containers met dwarsspijlen vast te sjorren aan elkaar en aan het frame van het schip. De bovenste containers bleven dan, denken we, vooral staan dankzij de zwaartekracht en de montagestukken die de containers onderling verbond?

De ochtend ging wel snel voorbij, we hebben ons wel kunnen vermaken. Hans heeft zitten worstelen met de oude laptop en series gekeken op de nieuwe laptop, en ik heb weer een ketting gerepareerd, we hebben lekker een kopje koffie gezet en wat naar buiten gekeken naar de bedrijvigheid op de kade, en voor we het wisten was het al weer lunchtijd. Voor het eerst trouwens dat we ook een beetje honger voelde deze reis, ahum… We hebben vanochtend bewust niet lekker weer een eitje genomen, maar een eenvoudig ontbijtje; Hans een bakje met cornflakes, ik een geroosterde boterham met honing. En dus hadden we een beetje trek rond lunchtijd! Misschien trouwens ook omdat we al heel de ochtend heerlijke geuren in het gangpad ruiken… en die geuren kwamen van de runderstoofvlees die we voor de lunch kregen, die erg lekker was. Alleen de boontjes waren zo te voelen erbij gedaan toen het vlees opgezet werd, ze waren zo zacht als moes… Toch wel erg lekker hoor!

Na de lunch waren we nog altijd niet vertrokken, maar de bedrijvigheid op de kade was wel een stuk minder. Van de vier kranen die ons schip deden beladen waren er nog maar twee actief, de anderen hadden hun heisarm al opgetild en waren naar elkaar toe gerold. Vlak voor de woontoren en dus ons raam werd er nog actief geladen, daar zijn nog 2-3 lagen containers bijgekomen, en voorin het schip was er ook nog veel bedrijvigheid. Uiteindelijk stopte ook die kraan en ging alleen nog de kraan vlak voor ons raam een tijdje door. De containerwagens op de kade hadden zelfs een hele rij containers klaar gezet, deze moesten er duidelijk nog allemaal bij! Toen de laatste van het rijtje containers opgepakt was en weggezet rolde “onze” kraan nog een eindje naar voren om de bakken met montagestukken in het schip te tillen, en toen dat gedaan was deed hij eindelijk ook zijn heisarm omhoog. Alle kranen waren nu klaar, meestal betekent dat dat we binnenkort vertrekken. Het was inmiddels rustiger weer geworden, zelfs met een beetje zon af en toe.

Het duurde echter nog bijna een kwartier tot 13:15, voordat er beweging in het schip leek te komen – en toen we gingen kijken bleken we al een paar meter van de kade verwijderd te zijn! Toen hebben we onze jassen gepakt en zijn naar de brug gegaan, want we waren heel erg benieuwd of we zouden draaien en voorwaarts de haven uitvaren, of achterwaarts. De haven was namelijk heel erg smal, en er was een soort van uitstulping in de dijk gemaakt die leek op een draaicirkel. Maar voor dit schip zou dat een draai op zijn as betekenen met behulp van de sleepboten, want zo heel veel ruimte was er ook niet. Dat wilde we wel zien! En als we achterwaarts de haven uitvoeren wilde we dat ook wel zien natuurlijk… Plus er was een kans dat de loods die nu in de haven aan boord gekomen was per helikopter weer opgehaald zou worden en dat leek ons ook wel leuk om weer te zien.

Het vertrekken gaat (logisch!) heel erg langzaam en voorzichtig, en in het begin was het ons niet direct duidelijk wat het plan was, maar op een gegeven moment zagen we dat de achterkant van het schip de uitstulping in gemanoeuvreerd werd. We gingen draaien! En terwijl we tergend langzaam achterwaarts de uitstulping in schuifelde kwam een ander CMA CGM schip ons tegemoet; de Thalassa, van dezelfde route als ons schip (French Asia Line, FAL 3). De Thalassa was nu voor de eerste keer in Le Havre, die vaart dezelfde route als wij een week later, dus moest nog naar Bremerhaven, Hamburg, Rotterdam, Zeebrugge en Southampton voor ze de tweede keer in Le Havre aankwam.

Toen de Columba klaar was met draaien schoof de Thalassa voorzichtig de uitstulping in om ook alvast te draaien; waarschijnlijk was het gisteravond te slecht weer geweest voor ons om de draai gelijk bij binnenkomst te doen. Wij konden nu netjes voorwaarts verder. Zo smal als het voor ons had geleken om te draaien, zo veel ruimte leek de Thalassa te hebben; zou het beeld zo vertekenen als je zelf de draai maakt? Het is natuurlijk wel zo dat dit schip enorme blinde vlekken heeft – zeker naar de voorkant, volgens mij.

Toen we de draai gemaakt hadden en de Thalassa bezig was onze plek in te nemen voeren wij verder de vaargeul uit. Bij een van de laatste boeien gekomen kwam een loodsbootje ons tegemoet vanuit een ander schip, maar die stopte niet bij ons; duidelijk is er bij ons schip dus sowieso een helikopter nodig, zelfs als het rustig weer is. Toen zagen we vanuit de kust de helikopter komen, maar die vloog eerst door naar een ander schip (er lagen er met het blote oog te zien 16 schepen te wachten in de baai voor de haven). Toen zagen we de helikopter terug onze kant op komen; de loods trok zijn reflecterende jas aan, de kapitein zette alvast de bakboord deur open, en het volgende ogenblik hing de helikopter boven ons! Wij twijfelde eerst nog of we naar buiten mochten (je wilt ze niet voor de voet lopen), maar de kapitein wuifde ons naar buiten, opschieten! En ik stond tegen de zon te filmen, en kreeg een tikje op mijn schouder, hier deze kant op, snel – de kapitein seinde dat ik in de hoek moest gaan staan voor beter beeld!

Toen de loods weg was gingen we weer naar binnen, en de kapitein kwam ons lachend tegemoet; wat zijn jullie bofkonten! De meeste passagiers zien nooit een helikopter en jullie twee keer! Willen jullie trouwens misschien dat ik je altijd roep als er bijzondere activiteiten zijn? Jullie lijken het duidelijk leuk te vinden… Ja graag!!! Dat willen we zeker wel!

De kapitein ging daarna gelijk weer aan de slag en wij gingen naar beneden terug naar onze kamer; dat zou niet verkeerd zijn, als ze ons altijd lieten weten als er iets te zien was… Het was inmiddels bijna 16 uur; de operatie had 2,5 uur geduurd vanaf vertrek vanaf de kade – waarbij de draai 3 kwartier gekost had. Je moet geen haast hebben met zo’n kolos! Ik was heel erg moe toen we in onze kamer waren, en ging op bed liggen voor een klein dutje; Hans vond dat ook wel een goed idee, en we werden opeens een dik uur later pas wakker, pffff. Het was nodig zeker! Bij het avondeten zat de zonderlinge Zwitser er ook weer bij; ik denk dat hij gewoon eens in de twee dagen eet of zo. Ik ben al lang blij dat hij maar een maaltijd per twee dagen met ons deelt, want ik zit er naast maar er valt niets mee te beginnen want hij is echt zonderling (niemand weet ook zijn naam, het was niet te verstaan), hij kan geen woord van een andere taal, hij probeert geen gesprek te voeren (met glimlachen en knikken kun je in principe ook hele gespreken voeren), en smakt tijdens het eten, bah…

De officieren waren nergens te bekennen tijdens het eten (behalve de vier Chinese officieren, die zijn er altijd wel, en eten altijd samen aan een aparte tafel, met rijst als wij aardappelen krijgen); het was wel rumoerig in de ontspanningsruimte boven de eetzaal, dus waarschijnlijk waren ze aan het vieren dat ze op zee waren. Het ritme zal voor hun nu ook wat relaxter zijn denken we, de afgelopen week hebben we natuurlijk constant havens aangedaan en dat is hard werken. Nu gaan we een week varen zonder stoppen om in Beiroet te komen. Op zee zal ook nog wel werken zijn, maar het is toch anders dan wanneer je in de haven probeert deadlines te halen. Dat bleek ook toen Hans en ik op 19:30 wilde gaan sporten; de kapitein stond te tafeltennissen met een andere officier, en de fitnessapparaten waren bezet. Damn, misschien moeten we ons schema gaan verleggen!

Om 20:30 zijn we weer even (4 verdiepingen…) naar beneden gegaan naar de gymzaal, en dit keer was er niemand meer; mooi zo, even sporten! Hans doet fietsen op de hometrainer en ik met stevige pas lopen op de loopband en af en toe een beetje joggen. We zijn geen van beide sporters maar het is hier wel lekker; het geeft je iets te doen en je hebt het gevoel dat het bijdraagt aan je conditie. Afvallen doen we er vast niet van, daarvoor eten we te veel! Hoewel de trappen ongetwijfeld ook aan de conditie bijdragen; ik heb al bijna geen spierpijn meer in mijn kuiten. Toen we om 21 uur in onze kamer koffie gingen drinken zette Hans de gps aan en in plaats van voorbij de punt van Frankrijk te zijn, zoals we zouden verwachten, waren we richting het oosten aan het varen, dus terug richting België… en een half uurtje later draaide het schip redelijk kort op de as en gingen we recht op Frankrijk afvaren, zuid dus. Wat nu weer?

Ik wilde rond 21:30 toen Hans ging douchen even naar de brug om te kijken of ik iets te weten kon komen, maar de deur van het trappenhuis op de 8e verdieping naar de brug (die heeft een gescheiden trap, vanwege het licht ‘s nachts) was gesloten. Op zich zou ik nog wel naar boven durven gaan maar we zijn te gast op dit schip, en er staat met grote rode koeienletters op de deur dat alleen geautoriseerd personeel naar binnen mag, en ik weet niet zeker of ik daar wel bij hoor! Misschien is het gewoon standaardprocedure om de deur dicht te hebben, tegen de lichtinval van de gang beneden, maar het schip lijkt ook midden in een manoeuvre te zijn dus ik vraag wel een andere keer als ze het minder druk hebben of we ook ‘s avonds bij een dichte deur naar boven mogen. Er zit trouwens ook een cijferslot op, dus goed kans dat de deur gewoon op slot is en je er sowieso niet inkomt als je er niets te zoeken hebt. Tegen 22:30 bleek dat we weer terug naar het westen, dus de juiste richting, gedraaid waren en min of meer een vierkant van 20 km breed aan het varen waren!

free counters