Dag 12-13: vrijdag 6 - zaterdag 7 februari 2015: aankomst en vertrek Beiroet

Dag 12 vrijdag 6 februari 2015: aankomst Beiroet, 459 km

We slapen met de gordijnen van de ramen naar voren open, dan zie je ‘s nachts maanlicht en zo en er kan toch niemand naar binnen kijken; maar de laatste dagen is het al vroeg licht en nu denken we dat we daardoor misschien wel zoveel dromen de laatste tijd, omdat de kamer eigenlijk al hartstikke licht is ‘s ochtends. Gisteren en vanochtend doen we het raam naar voren dat open kan op een kiertje zetten voor wat frisse lucht in de kamer ‘s ochtends, door alle schroeven behalve eentje open te draaien (het alternatief is helemaal openzetten); erg lekker maar als je er dicht bij zit waai je bijna weg! Hans had de ramen gisteren gepoetst maar ze zijn weer helemaal vuil, trouwens… Het waait nog altijd hard buiten, zeker nog windkracht 7. We varen vandaag onder Cyprus door, en er is veel beter zicht dan gisteren. ‘S ochtends was het nog zo heiig als gisteren maar ‘s middags klaarde het op en kon je de horizon weer als scherpe scheidslijn zien.

Onze dagen hebben inmiddels een redelijke routine; opstaan om 7:15 (en gelijk de gps even tijdens het aankleden zo’n 10 minuten aanlaten), ontbijten rond 7:30, eventueel al even naar de brug en/of even naar buiten stappen, rond 9:30 half uurtje sporten en vaak nog 15-20 minuten tafeltennissen, dan koffie, douchen, omkleden en om 12 uur lunch. ‘S middags doen we eigenlijk meestal wel een middagdutje, zetten we de gps weer even een kwartiertje aan, bezoeken we de brug eigenlijk altijd wel een keertje en kletsen we met de officieren als ze tijd hebben, stappen we af en toe even naar buiten om uit te waaien en zitten we verder lekker in onze kamer te computeren en films te kijken. Om 18 uur is het avondeten, daarna gaan we meestal nog een keer naar de brug – zeker nu hebben de officieren op wacht vaak wel zin in een praatje, het is rustig de laatste dagen op zee – en onderweg naar beneden checken we even de mail, daarna drinken we koffie, en kijken we films en computeren we tot het tijd is om naar bed te gaan. Tijdens het voorbereiden om naar bed te gaan doen we de gps nog eventjes 10 minuten aan. En zo vliegen de dagen om!

‘S ochtends kwam de messman onze prullenbak legen en alvast wat meer waterflessen en wc-papier brengen, en we hebben er een tijdje mee gekletst. We hebben hem de wereldsite laten zien en hij was onder de indruk; zelf heeft hij op cruiseschepen gewerkt en dus ook veel van de plekken bezocht zoals Antarctica, IJsland en Noorwegen, maar omdat de Filippijnen keihard moeten werken op zulke schepen en er geen ruimte voor extra’s is, is hij in Antarctica niet aan land geweest. Als er steden aangedaan worden hebben ze vaak wel de kans om aan land te gaan, maar in Antarctica moet je per zodiac naar land gebracht worden en dat is dus voor hun niet weggelegd. Hij had wel van een afstandje pinguïns gezien met de verrekijker! Wij lieten hem onze foto’s van Spitsbergen zien en daar was hij erg enthousiast over; hij houdt van mooie natuur en hij was diep onder de indruk van hoe gevaarlijk de ijsberen zijn (zeker omdat ze er zo knuffelig uitzien)…

Toen vertelde hij dat hij jarenlang als butler gewerkt had, in Engeland op een landgoed, bij een hele rijke familie die hun landgoed verhuurde voor speciale gelegenheden als bruiloften en zo. Hij had een eigen autootje, had gratis kost en inwoning, en ook nog eens een beter salaris dan zijn toenmalige vrouw die verpleegster was, plus een redelijk gemakkelijke en ook leuke baan (hij hielp weleens vogels opdrijven voor de jacht, en moest bij feesten en partijen mensen begeleiden en zo). We durfde niet goed te vragen waarom hij dan op cruiseschepen en nu op een vrachtschip werkte, maar op gegeven moment vertelde hij het zelf; het landgoed lag ergens in de Cotswolds in prachtige natuur ver van alles vandaan, de perfecte baan dus eigenlijk volgens hem, maar toen ging zijn vrouw scheiden van hem en nam hun dochter mee naar Australië. En de messman zat dus moederziel alleen in die prachtige omgeving, ook nog eens als enigste Filippijn in de verre omtrek, en hij was dus hartstikke eenzaam. En als je eenzaam bent kun je nog de perfecte baan hebben maar dan ben je niet gelukkig. Plus er waren problemen met de scheiding die niet helemaal soepel verliep, waardoor hij zich gedwongen voelde om zijn baan als butler op te moeten zeggen, ondanks dat de familie hem niet kwijt wilde. Hij werkt nu op vrachtschepen omdat de omstandigheden en de baan zelf veel beter is dan op cruiseschepen, zoals hij al eens verteld had.

Met de lunch kregen we lekkere gehaktballensoep (de soep is eigenlijk altijd lekker, het hoofdgerecht is nogal wisselend, meestal deels koud), en als hoofdgerecht roergebakken vlees met groente in een heerlijke saus. Uiteraard kregen de Chinezen er rijst bij en wij aardappel! Hoewel het dit keer een gepofte aardappel was met een grote klont boter, wat op zich wel weer smaakte… De middag ging rustig voorbij; ik heb een begin gemaakt aan het opknappen van de wereldsite en Hans heeft lekker films gekeken, we hebben een dutje gedaan en zijn naar de brug gegaan. We hebben een grote zak chocotoffees bij om uit te delen en besloten dat het onderhand wel een goed idee was om er mee te beginnen; dus Hans stak een handje vol bij zich in zijn zak. Toevallig was de kapitein op de brug, samen met een van de Chinezen en een Filippijn; ze reageerde allemaal enthousiast op de chocotoffees!

De Filippijn hadden we nog niet veel mee gepraat, maar toen we bij hem bij de kaartentafel kwamen kijken leek hij opeens zin in een praatje te hebben en vroeg waar we eraf gingen, en of we kinderen hadden en zo. Hij was heel erg moeilijk te verstaan helaas dus echt goed hebben we er niet mee kunnen praten want hij leek heel aardig. Het waait trouwens nog altijd flink; ik stapte vandaag even naar buiten voor een foto en moest tegen de wind lopen op ons balkon – het is zeker nog windkracht 7 volgens de apparatuur op de brug.

Het avondeten viel een beetje tegen, het was een lamstoofpotje (met polentapuree, ook een favoriet van de kok) met grote hompen vet en pees erin. Gelukkig was vooraf de gehaktballensoep van de lunch en toe pannenkoekjes. Na het eten zijn we even op ons balkon gaan kijken, want je kon de lichtjes van de stad al in de verte zien liggen, en toen zijn we (met chocotoffees bij) naar de brug gegaan want het was inmiddels al tegen 18:30 uur en je kon merken dat we de haven aan het naderen waren. Het was natuurlijk al donker, dus de brug was verduisterd, maar iedereen was paraat; de kapitein was erbij, de vriendelijke reus en de donkerkijkende eerste officier, en dan nog een paar hulpjes. Je voelt dan de adrenaline en spanning bij iedereen, iedereen is erg geconcentreerd bezig. Wij houden ons zo veel mogelijk uit de weg, het is een grote gunst dat we als toeschouwers op de brug mogen zijn tijdens manoeuvreren.

Beiroet lag tegen de heuvels opgebouwd, en die heuvels waren bedekt met kleine lichtjes die in de heiige lucht van de nacht leken te knipperen. Het centrum van de stad was felverlicht, en de wind was gaan liggen dus de lichten reflecteerde in de rustige zee ervoor. Er vlogen vliegtuigen vlak over het schip want het vliegveld lag vlakbij, en wij begonnen steeds langzamer te varen. Bij de containerhaven gingen de lichten op de kranen aan de kade aan, als een soort aanvliegroute voor een vliegtuig markeerde ze waar we moesten zijn! Al met al een heel mooi gezicht om zo langzaam naar die verlichte heuvels toe te varen! De haven was niet erg groot, er was ook geen echte vaargeul en de loods kwam dus pas laat aan boord; toen hebben 4 sleepbootjes geholpen om het schip aan stuurboord aan de kade te leggen. Het laatste stuk was nog best lastig want de Columba moest achterwaarts ingeparkeerd worden in een vak tussen een golfbreker en een serie boeien die iets leken aan te geven. Maar dankzij de sleepbootjes, de loods en de kunde van de kapitein wordt het schip zo zachtjes tegen de kade aangelegd dat je het niet eens voelt.

Rond 20 uur lagen we stil, en zijn Hans en ik naar beneden gegaan om koffie te zetten. Maar eerst stopte Hans nog een toffee in de hand van de vriendelijke reus die bij de kaartentafel stond; hij stond op dat moment alleen want de kapitein stond nog met de loods op dek en de eerste officier stond ook te kijken of alles goed ging – en hij keek erg blij! Hans heeft nog even met zijn kinderen gebeld, toen hebben we koffie gedronken en omdat de armen van de kranen inmiddels naar beneden waren zijn we rond 21 uur nog even naar buiten gestapt op het balkon aan stuurboord van onze verdieping om te kijken hoe het lossen van start ging. Het gaat wel iets minder gecoördineerd dan in Southampton of Le Havre! Sommige kranen hebben grote moeite lijkt het om goed boven de containers te gaan hangen, en de vrachtwagens aan de kade gaan allemaal in elkaars weg staan.

Ze hebben hier grote kranen op rails tussen de opgeslagen containers op de kade, die over straten van 7 containers breed rijden om de gewenste container op te pakken, en naar het uiteinde van de containerstraat te rijden waar een shuttlevrachtwagen klaar staat om de container naar de kade-kranen te rijden. Het lijkt ons wat meer handelingen te zijn dan de “wagentjes” van andere havens, want die konden de containers zelf pakken en wegzetten, maar op zich is dit ook wel een mooi systeem. Op een geven moment werd een kadewerker in een kooiconstructie opgetild en tussen de containers op het schip gezet, waar hij – zo leek het – de klemmen en schragen losmaakte van de containers die opgetild moesten worden. We hebben eigenlijk niet meer gezien dat hij ook weer opgehaald werd dus goed kans dat hij steeds diep in het schip zakt om de gewenste containers op te halen. De kraanmachinist erachter had ontzettend veel moeite om zijn klem onder controle te krijgen, die hing vaak gevaarlijk heen en weer te slingeren – op een gegeven moment zelfs met containers eraan! Levensgevaarlijk moet dat zijn!

Na een half uurtje hadden we het wel weer gezien en zijn we weer naar binnen gegaan; het is hier duidelijk al een stuk warmer maar zo in de nacht nog altijd wel een beetje fris. En het stonk; naar gebrande koffie (lekker), maar vooral naar rottende aardappelschillen, compost en zelfs heel licht af en toe riolering. We zagen vlakbij in het havengebied een grote zwarte heuvel die totaal niet verlicht was; Hans dacht dat het misschien een open vuilnisbelt zou kunnen zijn. Ik kreeg ‘s avonds laat nog een smsje van een ex-collega van mij die ons volgde op marinetraffic.com, leuk!


Dag 13 zaterdag 7 februari 2015: vertrek Beiroet, 205 km

Het is weekend en ik krijg de indruk dat er in het weekend altijd wat meer gedaan wordt voor het eten. Vorig weekend kregen we een extra gang bij de lunch en avondeten naast de soep, vanochtend lagen er versgebakken croissantjes bij het ontbijtbuffetje en stonden er kuipjes yoghurt bij onze borden. Zoals alles helaas wel koud: de spiegeleitjes, worstjes en geklutste eitjes worden namelijk op tijd gebakken en dan in een afgedekte schaal weggezet, waardoor ze tegen de tijd dat wij gaan ontbijten om 7:30 al redelijk koud zijn! Hans is niet kapot van croissantjes dus die nam lekker weer zijn cornflakes en een kuipje yoghurt toe, en ik heb behoefte aan meer vezels dus ik heb wat havermoutpap gemaakt in de magnetron in de spoelkeuken, lekker op zijn Zuid-Afrikaans met een klontje boter erin en wat suiker. Die magnetron is trouwens op industriële sterkte, de pap was in 4 x 10 seconden klaar (en ik kon het echt niet langer dan 10 seconden per keer doen of de pap was geëxplodeerd…). Gisteren had Hans zijn pannenkoekjes ook in de magnetron opgewarmd en niet langer dan een paar seconden hoeven doen. De cadet die tegenover ons zit schuift zijn ontbijt (meestal ontbijtgranen) altijd gauw naar binnen, hij is ‘s ochtends altijd gehaast. Maar vandaag nam hij toch even de tijd om naast de ontbijtgranen ook een croissantje met nutella naar binnen te schuiven! Hij is volgens mij een flinke zoetekauw want gisteren had hij zijn pannenkoekjes met nutella en slagroom besmeerd…

Na het ontbijt zijn we op ons dek aan stuurboord naar buiten gestapt om naar het laden en lossen te kijken. Het gaat hier duidelijk minder gecoördineerd en op een ander tempo dan in de andere havens tot nu toe; maar al waren ze vanochtend ten dele nog aan het lossen, de achterkant van het schip is klaar en die kraanarm staat omhoog, en bij de voorkant zijn inmiddels twee van de vier kranen aan het laden. Een van de kranen lijkt meeste van de tijd stil te staan en de andere was tot een uur of 8:30 nog aan het lossen vanuit de romp. Toen ging de dekplaat erop en daarna stond ook die kraan lange tijd stil. Tijdens het sporten zag ik dat de achterkant van het schip inmiddels helemaal dichtgebouwd was met een metershoge muur containers, terwijl er daarvoor steeds toch wel voor een gedeelte ruimte was in de muur. Daar gaat ons uitzicht tijdens het sporten…

Vanochtend konden we bij daglicht ook goed zien hoe enorm groot de stad is; de lichtjes op de bergen die wij gisteren zagen waren niet kleine huisjes in de buitenwijken zoals we dachten, maar torenflats en appartementen. Het is een grote deken van bebouwing, van links naar rechts zo ver we kunnen zien, het moet echt een miljoenenstad zijn! De donkere hoop vlakbij is inderdaad zo te zien een vuilnisbelt, er kwamen dampwolken af en in een hoek zagen we brandwolken van een vuurtje. Het weer is erg rustig, de wind lijkt te zijn gaan liggen of we liggen in de beschutting van de heuvels, en het is erg heiig maar de zon schijnt een beetje erdoor heen. En het is een heerlijke temperatuur, iets van 18-20 graden. We gaan naar het goede weer toe!

Als we op zee zijn in onze kamer laten we zoals al eerder gezegd de deur open om aan te geven dat we gestoord mogen worden. Op zee als we niet in onze kamer zijn doen we meestal alleen de deur dichttrekken, of soms gewoon openlaten als we alleen naar buiten op het balkon gaan (de kans op diefstal is zo minimaal, niemand aan boord wil zijn baan tenslotte kwijt!). Maar als we in een haven zijn doen we de deur op slot als we er niet zijn, want alle bezoekers naar de woontoren zijn dan wel begeleid door iemand van het schip, maar het is niet hun taak natuurlijk om op andermans bezittingen te letten en er kan zomaar iets verdwijnen. De zware buitendeuren van de woontoren hebben een grote knip boven en onder, en een eenvoudig slot dat je van binnenuit zo dicht kunt knippen. Van buitenuit kun je de bovenste knip ook bedienen, en het slot openmaken mits je een sleutel hebt, maar de onderste knip kan alleen van binnenuit bediend worden. Een extra veiligheid tegen ongewenste bezoekers.

De lunch was erg lekker, met noodlesoep met kip en dumplings, en gebakken eend als hoofdgerecht met mango toe. Er gaan er hier aan boord trouwens ontzettend veel augurken doorheen, want de Roemenen zijn gek op augurken; de cadet tegenover ons snijdt voor de meeste maaltijden meestal 4-5 redelijk formaat augurken tegelijk in schijfjes die hij dan min of meer met iedere hap van de rest van zijn eten neemt, en de anderen eten er ook veel, in hun salades of bij het hoofdgerecht of zo uit het vuistje. Ze moeten kratten vol hebben staan in de opslag! Na de lunch hebben we een paar foto’s gemaakt voor “groeten uit” mailtjes; waaronder een aantal foto’s met een hele mooie reiskaart van goeie vrienden van ons, en een heel lief afscheidskaartje van de dochter van mijn ex-collega. Terwijl we in onze kamer zaten kwam de kraan een container net naast ons raam zetten; hij moest hem zes keer oppakken en weer neerzetten voor de palletjes van onderen eindelijk in de container eronder paste. En erg zachtzinnig ging het niet!

We zijn ‘s middags nog een paar keer op het dek aan stuurboord en bakboord gaan staan kijken naar het laden en genietend van het zonnetje. Het is inmiddels goed warm hier, en een fel zonnetje, maar het is wel nog winter want de wind is koud en er ligt sneeuw op de bergen in de verte. We hadden rond 16 uur de indruk dat het laden onderhand toch wel ver klaar moest zijn, en zijn nog een keertje naar buiten gegaan om te kijken op het stuurboord balkon; maar er werd nog altijd door alle vier de kranen mondjesmaat geladen. Omdat er onderhand zo veel containers op het schip staan dat we amper meer over de rand schuin naar voren konden kijken, en omdat we een foto van de Libanese vlag in de vlaggenmast wilde maken, zijn we via de buitentrap naar het balkon van de brug gelopen. De brug was open maar er was niemand; in de havens hoeft de brug niet constant bemand te zijn (tenminste, als ze zeker weten dat er geen ongeoorloofde figuren rondlopen natuurlijk), op zee moet er altijd minimaal een, en eigenlijk twee, man zijn. Op dat balkon hadden we een mooi uitzicht over de zee van containers die voor ons uitstrekte; de Columba is goed volgeladen! We vragen ons af wat er nu eigenlijk in zulke grote hoeveelheden geëxporteerd wordt vanuit Libanon, we kunnen weinig bedenken; vers fruit in ieder geval niet, er zijn bijna geen koelcontainers aan boord gegaan.

Ik ben om 17:45 nog even naar de brug gegaan om naar het laden te kijken (nog altijd niet klaar) en of ik iemand of een indicatie kon vinden over hoe laat we vertrokken. De brug was nog steeds leeg, maar iemand had de verwarming aangezet, en er was een Chinees bezig op het dak van de brug de vlaggen binnen te halen. Dat leek me een goed teken tot ik bedacht dat het waarschijnlijk enkel was omdat het donker werd. Hij had het te druk dus ik kon hem niet storen, en ben weer naar beneden gegaan.

Toen wij om 18 uur gingen eten zat de kapitein al met een aantal van zijn officieren te eten, en een van de Chinese officieren had als enigste al zijn uniform aan; dat leek ons een goed teken, meestal eten ze laat dus misschien gaan we dan straks vertrekken. Hij moest lachen toen we het vroegen en zei dat ze twee agenten aan boord hadden gehad om het laadplan te bespreken en de een had heel stellig gezegd 12 uur klaar met laden, punt. De andere had gezegd, rond 16 uur, misschien 17 uur of kan ook 18 uur of later worden, maar ach, maakt niet uit…(!). Dus de gehoopte vertrektijd van 20:30 zou misschien gehaald kunnen worden maar waarschijnlijk zou het nog wel een paar uur duren! Hans greep de kans om maar gelijk te vragen of we een keertje naar het voor anker gaan mochten kijken in het meer in het midden van het Suezkanaal, uiteraard op veilige afstand enz. Geen enkel probleem, volgens de kapitein! Mooi zo… De kapitein vertelde nog dat hij verwachtte morgen rond het einde van de dag bij Port Said voor anker te gaan dus dat we misschien dan al de kans zouden hebben. Tenminste, als we hier op tijd vertrokken natuurlijk… Wij hebben na het eten nog even wat emails verzonden.

Rond 20:30 zagen we dat de kranen van het schip dat ergens gisteren of vanochtend achter ons was komen liggen al omhoog stonden, die was klaar met laden en lossen. Goed kans dat die dan eerder zou vertrekken dan wij (bovendien, er werd bij ons nog altijd geladen, al ging het erg traag!). Inderdaad, rond 21 uur kwam daar beweging in en iets later voer dat schip langs ons. We hebben nog even buiten gestaan om te kijken naar het vertrekkend schip, en toen verder binnen vanuit ons raam naar de kranen bij ons gekeken. Iets voor 21:30 werden eindelijk de bakken met montagestukjes door de kranen in een gat tussen de containers op ons schip geladen: die zitten in speciale bakken ter grote van een containerplaats, en worden op iedere hoek van de containers gezet voor ze geladen worden. Ze houden ze tijdens het varen in elkaar gekoppeld, en meestal is dat het laatste wat er geladen moet worden. Toen gingen tergend langzaam een voor een de armen van de kranen omhoog en de lichten uit. Yes, we zijn klaar!

Om 21:35 voelde we een iets dieper gebrom vanuit het schip dan anders (de motoren waren al een uur geleden begonnen met wat harder te brommen, en de stroom was sindsdien wat onregelmatig), en Hans zei als eerste dat hij beweging dacht te voelen. Maar het opstarten van de motor is zo subtiel, en het vertrek zelf is altijd zo enorm voorzichtig en langzaam dat je pas door hebt dat we varen als we al een paar meter van de kade zijn. We hadden al de gps aangezet maar die gaf nog geen beweging aan, toch zijn we maar naar de brug gegaan en inderdaad, de loods was aan boord en loods en kapitein waren op het balkon bij de buitenconsole, en hingen over de rand te kijken of alles goed ging terwijl we weggetrokken werden door de sleepboten.

Bij het wegvaren kwam er op de kade nog een vrachtwagen met containers aangereden; haast alsof hij ze nog mee had willen geven aan ons! En daar leek het toch wel erg op toen hij aan het einde van de kade maar een U-bocht maakte en weer terugreed… Rond 21:50 waren we vrij van de kade en al halverwege de draai naar open zee, en toen begeleidde de kapitein de loods weg; je kon merken dat hij blij was er vanaf te zijn! Dat is ook wel logisch, als de loods aan boord is moet de kapitein het commando delen of vaak zelfs grotendeels of geheel uit handen geven (al blijft hij wel verantwoordelijk), en daar zijn ze meestal geen kapitein voor geworden.

Tijdens manoeuvreren voel je altijd de druk, concentratie en spanning op de brug (sowieso is het dan altijd volle bezetting met de kapitein, meestal 3-4 officieren en nog 1-2 bemanningsleden), en dan op gegeven moment als ze op koers en snelheid liggen en alles doorgegeven hebben wat ze door moeten geven via de radio geeft de kapitein meestal onbewust een of ander verlossend gebrom of signaal of teken zo van “goed gedaan” of “hèhè” of even fluiten, of hij loopt weg en steekt een sigaretje op bij de asbak, en dan voel je geleidelijk aan de spanning wegzakken bij de rest… Dan kunnen de extra mannen afronden en vertrekken, en nemen de mannen die de wacht hebben het over terwijl de kapitein nog even checkt of alles in orde is voor hij meestal ook vertrekt, als laatste. Het is altijd leuk om te zien maar we blijven altijd ver uit de buurt want de kapitein blaft orders en iedereen is zeer geconcentreerd!

De verwachting van de scheepsgps was dat we pas rond 19 uur bij Port Said zouden aankomen, maar we zijn nog niet op volle snelheid dus dat wordt waarschijnlijk nog wel aangepast naar een eerder tijdstip. Wij zijn rond 22 uur naar beneden gegaan en hebben nog wat gecomputerd voordat we naar bed gingen. Terwijl we naar beneden liepen vanaf de brug riep de vriendelijke reus, die bij manoeuvreren altijd een van de dienstdoende officieren is samen met de Chief Officer en de lachende Chinees, nog even dat we hem er morgen aan moesten herinneren om ons veiligheidsbrillen te geven voor het anker. Goh, we hadden het er gisteren wel informeel met hem over gehad, natuurlijk, maar hij was niet aan tafel geweest toen we het aan de kapitein gevraagd hadden, dus duidelijk dat de kapitein het met zijn officieren over gehad heeft dat wij bij het voor anker gaan zouden zijn als dat tenminste bij daglicht plaats vond. Leuk!

free counters