Dag 16-17: dinsdag 10 - woensdag 11 februari 2015, op zee

Dag 16 dinsdag 10 februari 2015: drijven voor Jeddah, 593 km

Vanochtend toen we opstonden konden we al goed merken dat het een stuk warmer was dan de laatste dagen; de gordijnen hebben we ‘s ochtends ook dichtgehouden want we voeren naar het zuidoosten dus de zon stond pal op alle 4 de ramen. We hadden gisteren een briefje op de kaartentafel gezien dat de klok vandaag van 11 naar 12 een uur vooruit ging, en vanochtend bij het ontbijt bevestigde de Chief Officer dat. Dat betekende dat onze ochtend een beetje strak ingepland moest worden, want we moesten nu ontbijt, koffie, omkleden, sporten, douchen, aankleden en vandaag dan ook nog eens de was in een uurtje minder proppen. Luxeproblemen, maar toch! We wilde toch al vroeger gaan sporten dan anders aangezien de messman om 8:30 onze kamer schoon wilde maken en dat onderhand best wel nodig was, hij is er de afgelopen week namelijk niet aan toegekomen en heeft alleen af en toe het prullenmandje geleegd en nieuw waterflessen gebracht.

Ik heb bij het sporten de snelheid weer iets opgevoerd maar loop nog niet zo snel als ik eerder deed, want ik wil mijn knie nog een dagje rust geven. Hans heeft dit keer wat langer doorgefietst; het was zwaar sporten vandaag, want het was 23 graden in de gymzaal en we hadden gisteren een goed excuus gehad om niet te gaan, omdat we het te druk hadden met het Suezkanaal. Na het sporten hebben we nog wat getafeltennist, wat overigens steeds beter gaat, en daarna lekker koffie gedronken met het raam open. Twee van onze vier ramen kunnen open, je maakt ze open door dikke bouten los te schroeven. Als alle bouten los zijn moet je het raam goed vasthouden want als de wind erop staat vliegt hij zo naar binnen open! Er zijn eigenlijk maar twee standen mogelijk; op een kiertje, tegengehouden door een niet helemaal opengedraaide bout, of wagenwijd open op een haakje. Daartussen is het raam vrij om heen en weer te klapperen. Maar omdat het warm was en de wind van buiten net iets koeler leek dan de temperatuur binnen, hebben we hem een tijdje wagenwijd opengezet.

Na de koffie, douchen en aankleden heeft Hans de was aangezet; hij dacht eerst nog dat het allemaal in een was zou passen maar toen hij bezig was bleek hij twee keer te moeten wassen. De klok was ondertussen van 11 uur al doorgedraaid naar 12 uur, maar wij hadden besloten om pas om 12:30 te gaan lunchen omdat je anders gelijk zo vroeg luncht. Om 12:15 ging de telefoon; de messman, enigszins bezorgd of we toch wel wisten dat vandaag de klok vooruit was gegaan en dat het nu dus al 12 uur geweest was? Dat komt waarschijnlijk omdat hij het er niet meer met ons over gehad heeft vanochtend bij het ontbijt, en hij dus niet zeker wist of we het wel wisten… Hij had ook Manfred gebeld, die schijnbaar een dutje of iets aan het doen was waardoor hij de telefoon niet op kon nemen. Bij de lunch was er ook weer een gerecht dat we eerder gehad hebben; de kok is van vooraf aan begonnen maar doet wel alles door elkaar husselen. Er ligt ook iedere dag een nieuw menu, met datum erop, wat aangeeft dat er toch iedere dag opnieuw gekeken wordt naar wat er gegeten gaat worden.

Met de lunch spraken de Chief Officer en de jonge officier die de slopchest beheert ons nog even aan over Jeddah; of we toch wel alles wat enigszins aanstootgevend kon zijn wilde inleveren zodat het achter slot en grendel kon, en of we inderdaad geen alcohol hadden? Het was namelijk goed mogelijk dat er willekeurig gecontroleerd werd, en dan kon het zelfs zijn dat ze je kamer wilde doorzoeken. Ze wilde zelf als schip geen problemen, maar wilde ook niet dat de mensen zelf in de problemen kwamen. Ook dingen als harde schijven, vroegen wij ons enigszins verbaasd af? Ja ook dat kon. Ze waren streng en vernietigde of namen in beslag alles wat ze vonden dat aanstootgevend was. Nou ja, porno hadden we toch niet bij. Nee, zei de jonge officier, maar zelfs vakantiefoto’s van vrouwen met korte mouwen zoals haar (en hij wees naar mij, ik had vandaag mijn toch wel zeer degelijke en wijdvallende Syngenta-poloshirt aan) vallen daaronder.

Hij zei dat hij zijn eigen harde schijf in de speciale kluis deed, de “bonded store”, de plek waar duurde luxe dingen als alcohol en zo sowieso al bewaard worden: hij wilde het risico niet nemen. Dus wij spraken af dat we met het avondeten onze spullen mee zouden nemen, en besloten ook maar voor de zekerheid een back-up van de laptop te maken en alles eraf te gooien wat enigszins lastig zou kunnen zijn (reisfoto’s in bikini misschien dus ook?). Het was maar voor 24 uur tenslotte. Ik vroeg nog of ze een probleem zouden kunnen hebben met wat dvd’s met oorlogsfilms en documentaires erop? Nee hoor, grinnikte de jonge officier, met geweld hebben ze geen probleem… Manfred bedacht zich onderweg naar boven dat hij een aantal dvd’s met films bij had die misschien maar beter ingeleverd konden worden; zoals Cleopatra en een bijna even oude film over een danseres…

‘S middags hebben we de was in de gaten gehouden (de droger werkt langzaam), en wat gelezen en films gekeken. Hans heeft een dutje gedaan want hij slaapt slecht en droomt veel, en ik heb de laptop gebackupt op de harde schijf en wat andere dingetjes bij elkaar gezocht om in de kluis te stoppen; de ereader, en een hele zak vol lege usb’s. Er staat op geen van beide iets wat ook maar enigszins spannend zou kunnen zijn, maar het is zo’n kleine moeite om het weg te stoppen en beperkt de eventuele discussie mochten wij inderdaad de dupe van een controle zijn… De verwachting volgens de jonge officier was aankomst voor de haven van Jeddah rond 1 uur vannacht, en dan als alles meezat, waar hij een hard hoofd in had, de haven zo’n 6-7 uur later in te mogen varen. Ik hou er ook rekening mee dat ik morgen een vestje aanmoet en misschien zelfs wel mijn sjaal over mijn hoofd – je weet het maar nooit, die mannen denken daar niet aan denk ik, maar ik ben de enigste vrouw aan boord.

‘S middags vlak voor het avondeten ben ik even naar buiten gestapt op ons balkon omdat er een beetje mist leek te hangen op het water; maar het water was zo glad, dat de lucht bijna naadloos overging naar water en de wolken zelfs een beetje gereflecteerd werden in het zeeoppervlak. Een erg mooi effect! Het avondeten was lekker, weer een herhaling, met als toetje iets wat de eerste keer leek op gesmolten ijs met vers fruit (het had namelijk gekund, ze zijn er gek genoeg voor in de keuken!). Nu denken we inmiddels dat het room met gecondenseerde zoete melk is, wat best lekker was.

Het hulpje van de kok is zoals al gezegd een lieve, verlegen zachte Filippijnse jongen die erg slecht Engels spreekt en verstaat: en wij denken dat hij zacht gezegd het buskruit niet uitgevonden heeft. Hij haalt altijd maar een bord tegelijk op en komt met een toetje tegelijk aanzetten, je moet hem ook niet te veel dingen vragen want dan raakt hij helemaal in de war. Hij heeft wel de grootste lol om het leven en de officieren gaan er gemoedelijk en redelijk geduldig mee om, zelfs als hij voor de zoveelste keer met de verkeerde bestelling aan komt zetten. En als hij dan weer eens naar de keuken gestuurd wordt dan zit hij te grinniken over hoe stom hij nu weer geweest is. We merken dat hij het ook vaak aan de kok vertelt en dan hoor je gelach uit de keuken, of ze zingen samen met de muziek mee of hij komt met een danspasje de keuken uitzetten.

Vandaag had hij het weer goed te pakken; Manfred nam vooraf salade in plaats van soep, en de jongen kwam met een hoofdgerecht uit de spoelkeuken gestapt die tussen de keuken en het eetzaaltje ligt (wij kunnen helemaal door de spoelkeuken, keuken, en bemanningseetzaal door kijken tot de andere kant van het schip). De jongen zag dat Manfred nog aan zijn salade bezig was en draaide zich hoofdschuddend en hikkend van de lach om terug de keuken in, hij was te vroeg geweest. Toen was Hans klaar met zijn hoofdgerecht en Manfred met de salade, en dat had de jongen opgemerkt, dus hij kwam het bord van Hans ophalen. Terug naar de keuken, en toen kwam hij terug met twee toetjes. Hij wilde het tweede toetje bij Manfred wegzetten, want in zijn hoofd had Manfred natuurlijk al zijn hoofdgerecht gehad! Toen Manfred vroeg of hij misschien toch nog eerst het hoofdgerecht mocht hebben moest de jongen lachen en schoot weer terug de keuken in om dan toch het hoofdgerecht te halen. Toen hij later alsnog het toetje kwam brengen zei Hans als grapje “nee, nee, hij heeft al een toetje gehad!”. De jongen moest erg lachen en schoot verlegen de keuken in. De officieren kijken ook af en toe zo van, lieve hemel wat nu weer… De jongen heeft niet voor niets de laagste rang op het schip, maar wordt duidelijk wel gewaardeerd. De messman moet af en toe de jongen licht bijsturen en als wij en de officieren komen eten doet hij eerst even checken of er geen speciale verzoeken zijn, want hij kan dat toch net iets gemakkelijker doorgeven dan direct aan de jongen…

De jonge officier van de slopchest zag ik op gegeven moment de keuken in stappen via de deur naar de spoelkeuken, dus ik ben even onze harde schijf, ereader en usb’s gaan afgeven. Ik had ze in een katoenen tasje gedaan en hij beloofde ze met tasje en al zo op te bergen. Manfred had zijn dvd’s ook veiliggesteld. We zien wel of het genoeg is. Er was bij de lunch en het avondeten al geen wijn vandaag voor Manfred en de Zwitser, ze moesten water drinken. Toen we in de gang naar de trap liepen zagen we op het schoolbord bij de keuken (ook een vaak gebruikte plek voor boodschappen van algemeen nut) een uitgebreide mededeling dat alles maar dan ook alles wat pornografisch was ingeleverd moest worden voor 20 uur vanavond bij de bonded store.

Hans heeft ‘s avonds wat emails geschreven en rond een uur of 21 zijn we ze even gaan verzenden en daarna naar de brug gegaan om te kijken. Eerst hadden we echter ons raam even wagenwijd opengezet in de hoop dat het de hitte in de kamer een beetje zou verdrijven. Op de brug was de vrolijke Chinees en de jonge officier, die hebben dienst van 20 tot 24 uur en dan weer 8 uur later, van 8 tot 12, en het was duidelijk vanavond een stuk rustiger dan gisteren op zee! Er was maar een schip in de buurt, maar toch was de Chinees een beetje druk, want hij was al heel de avond aan het vragen aan Jeddah wanneer en hoe ze nu de haven in mochten; moesten ze voor anker, moesten ze rondjes varen, kregen ze een loods, zo ja hoe laat? Enz enz enz… En hij kreeg maar geen antwoord. En iedereen op het schip was hem schijnbaar aan het vragen wanneer we in Jeddah aankwamen! Lag het soms aan zijn Engels, want als ze in hun eigen taal over de radio iets vroegen kregen ze wel antwoord… Ik heb maar niet gezegd dat het goed aan zijn Engels kon liggen want hij praat zo snel en met zo’n zwaar Chinees accent dat hij voor ons al lastig te verstaan is!

Ik vroeg of er bij het drijven zoals we nu deden ook een of ander signaal in de mast hing of uitging naar anderen om aan te geven dat we bijna stillagen, maar volgens de Chinees was dat niet nodig. De motor kon in 10 minuten op gang zijn, en we hadden veel meer power en snelheid dan de meeste schepen om ons heen dus we waren snel en flexibel genoeg om gewoon vrij te blijven drijven. Wel op blijven letten natuurlijk, maar verder geen probleem dus.

We stapten weer even naar buiten om naar de sterren te kijken, en kregen een tik van de warmte; pfffff, een vieze kleffe vochtige warmte. Het raam openlaten in onze kamer was misschien niet zo’n goed idee geweest! Er waren veel sterren maar niet zo veel als gisteren; ik heb geprobeerd wat nachtopnames te maken maar het geeft nog geen fractie weer van wat we echt zagen. De warmte zat zijn we gauw weer de koele brug ingestapt, waar de kapitein inmiddels ook verschenen was, waarschijnlijk om wat overwicht te proberen toe te passen en een antwoord van Jeddah krijgen over de planning voor vanavond. Verwachtte aankomst bij het begin van de haven was in ieder geval rond 23:30. Als de kapitein er is, is er gelijk minder ruimte voor kletsen, zelfs als hij zelf een kletspraatje maakt, dus wij zijn na een paar minuten weer naar beneden gegaan en gauw het raam op de kamer dichtgedaan, het was er een oven! Gelukkig deed de airco het na een uurtje met de deur dicht weer een beetje koel krijgen… de afzuiging op de meeste schepen is zo goed dat de badkamer na een uurtje of twee, drie weer droog is, dat is hier ook het geval, en de airco is over het algemeen hartstikke sterk; de laatste dagen was het zelfs veels te koud aan boord!

Iets na 22 uur, toen we al de lichtjes van Jeddah konden zien op de horizon, begon het schip af te remmen; we hadden de gps aanstaan en de snelheid ging van 40 km/uur gauw omlaag naar rond de 10 km/uur, en we gingen parallel aan de kust varen. Toen gingen we nog langzamer varen en ook een beetje van koers af leek het, dus zei Hans rond 22:45 dat ik maar even naar boven moest gaan als ik wilde weten wat er aan de hand was… (hoe had hij dat toch door). Boven ging de Chinees al gelijk lachen toen hij me zag en een heel verhaal afsteken; het kwam er op neer dat er ons gezegd was dat we morgenochtend om 7 uur terecht konden, maar dat er net voor ons een schip onze plek aan de kade had ingenomen en de kapitein niet geloofde dat het ooit 7 uur kon worden want dat een schip in 7 uur lost en laad bestaat niet, zeker in Arabische landen, dus dat ging later worden… Dus had hij de opdracht gegeven om maar wat rond te drijven totdat we aan de beurt waren. Ik vroeg nog, waarom gaan we dan niet voor anker? Nee zei de Chinees, de kapitein wilde dat niet want dan moet je weer allerlei mensen inschakelen om het anker voor te bereiden. Het was rustig op zee, diep, weinig ander verkeer en weinig tot geen stroming dus dan is het beter om te blijven ronddrijven; vermoedelijk wilde de kapitein ook flexibel blijven of zo, in de hoop dat het oponthoud niet te lang zou duren en er nog een plekje vrij zou komen. Ik dacht dat er maar een paar mensen waren op de brug dus ik deelde wat toffees uit, maar blijkbaar was de kapitein er ook nog, met nog een paar officieren bij de kaartentafel in vergadering dus ik hoop dat we ze niet teveel gestoord hebben; ik dacht door de manier waarop de chinees sprak dat ze alleen waren op de brug. De laatste toffee heb ik maar achtergelaten voor wie hem wilde.



Dag 17 woensdag 11 februari 2015: drijven voor Jeddah, 81 km

Vanochtend toen we wakker werden waren we nog steeds aan het ronddobberen; inmiddels al weer een eindje van Jeddah vandaan. 7 uur was dus inderdaad niet gelukt en het zou weleens nog een hele tijd kunnen duren… Toen wij naar beneden gingen om te ontbijten kwamen we tot onze verrassing de zonderlinge Zwitser tegen! Hij had ontbeten…Het is heel erg maar je denkt dan gelijk dat hij geen alcohol meer heeft en dus actiever is. Maar hij leek voor zijn doen in ieder geval redelijk vrolijk en opgewekt. Manfred was ook geschokt toen hij iets later beneden in de eetzaal kwam; “weet je wel wie ik tegenkwam!”!

Na het ontbijt zijn we om 8 uur naar de brug gegaan, waar de vrolijke Chinees en zijn jonge collega net aan hun dienst begonnen; de vriendelijke reus rondde net af om naar bed te gaan. De Chinees begon gelijk weer te lachen en te praten, jaja we drijven nog steeds, het schiet niet op, geen idee wanneer we erin mogen! We dreven met de stroming met zo’n 3 km/uur noordwaarts terug langs de kust, en als we te ver waren zouden ze even de motor starten en weer een eindje terug naar het zuiden varen om dan weer te gaan drijven. Wat een ellende voor die mannen! Het was ondertussen al goed heet buiten, volgens de Chinees al 26 graden (om 8 uur ‘s ochtends!).

We hebben er een tijdje staan kletsen. Volgens de Chinees en de vriendelijke reus hadden we al zo veel vertraging en dan nog dit erbij, een ramp. Wij zeiden dat we het heel eerlijk gezegd persoonlijk niet zo erg vonden, want wij moesten in Singapore overstappen en hoe minder tijd in een hotel hoe liever. Waarop de vriendelijke reus zei dat we vast nog wel een dagje aan boord zouden kunnen blijven als we het vroegen aan de kapitein en de agent. Dat willen we inderdaad ook proberen. Sowieso ziet het er voor ons redelijk uit op het moment; verwachtte aankomsttijd in Singapore was 21 februari, en de tijd die we in Jeddah verliezen komt daar nog bij, dus dan misschien 22 februari, en de Rickmers kwam de 24e aan. Laten we hopen dat het goed uitkomt allemaal! Toen gaven we aan dat we even een wandeling op dek wilde gaan doen nu het nog enigszins “koel” was, en dat we ons telefonisch zouden afmelden als we terug waren. Geen probleem, veel plezier!

We hebben onze helmen opgehaald in de kamer en ook voor de zekerheid maar onze zonnebrillen gepakt. De zee was spiegelglad en het was heiig, maar al goed warm; een klamme, vochtige warmte, de ergste soort eigenlijk. Eenmaal op dek liepen we eerst aan bakboord, de schaduwkant, naar de boeg, dat was goed te doen. Onderweg zagen we een heel mooi vogeltje dat op de reling zat en tussen de containers vloog; qua vorm een beetje een kruising tussen een Vlaamse gaai met de lange gebogen snavel van een Afrikaanse bijeneter, met een kuif die hij af en toe opstak. Maar hij was enorm schuw en ging er al vandoor ruim voor wij in zijn buurt waren.

Eenmaal op de boeg en uit de beschutting van de torens van containers sloeg de zon neer op ons, wat een hitte! We hebben nog eens rustig naar het anker gekeken; ondanks dat er al wat water overheen gespoeld was (waarschijnlijk van het weer ophalen van het anker), lag er nog veel roestvlokken en roeststof op het dek. Voor de rest was alles natuurlijk weer netjes opgeruimd, alleen de trossen om mee aan te meren lagen nog op dek klaar. Ze hadden natuurlijk gedacht die gauw weer nodig te hebben…

Toen we terug naar de woontoren wilde lopen via stuurboord hoorde we gehamer in de verte. Een aantal van de bemanning was roest aan het bikken op het dek; de losse roestvlokken losslaan en er dan later met menie overheen kwasten totdat het weer bijgewerkt kan worden met de juiste kleur verf. We hadden al een hoop nieuwe menievlekken gezien aan bakboord. Het was warm werk: de mannen droegen een donkerblauw ketelpak, helm, veiligheidsbrillen en een sjaal over het gezicht tegen de rondvliegende roestvlokken, maar ze waren in de volle zon aan het werk!

Toen we terug bij de woontoren waren hebben we nog even naar binnen kunnen kijken bij de verfruimte omdat de deur openstond, waar de verf van het schip opgeslagen wordt; de geur kwam je tegemoet! We zijn om de woontoren gelopen en er waren overal bemanningsleden bezig allerlei klusjes te doen; eentje was de harde kokosmatten tussen de buitendeur en de binnendeur aan het uitkloppen, een ander was de droogveegmatten aan het uitsoppen, een derde was tussen de binnen- en buitendeur aan het verven en een vierde was met het afval bezig, die deur stond namelijk ook open. Op gegeven moment kwamen we bij een groot rooster waar een stroom warme lucht uitkwam; deze hadden we een paar dagen geleden van onderen af gezien, dit was een buitenluchtventilatie voor de machinekamer, die uitkwam op de grote ruimte waar de twee stoommachines stonden.

We zijn ook nog even naar achteren gelopen om te kijken; er waren in de smalle ruimte tussen de containers twee trappen naar een lager dek, zo te zien een dek dat ook alleen gebruikt werd als er aangelegd werd. Daar wilde we wel even kijken, maar we wisten niet zeker of het mocht, dus we zijn voor de zekerheid even de woontoren ingestapt om bij het scheepskantoor te vragen of we daar mochten komen. Uiteraard geen enkel probleem, ga je gang, veel plezier! (rare jongens die toeristen…). Dus we zijn weer naar buiten gelopen om via het donkere gangpad en smalle trappetje naar beneden te lopen. Onderweg zagen we dat het vogeltje niet alleen was, maar dat er ook een ander vogeltje bij vloog. Het was bijna niet te doen om er een foto van te maken maar ik heb een shot van een afstandje kunnen nemen waar je de tekening op zijn vleugels mooi zag.

Het was een ruim dek dat van bakboord naar stuurboord strekte met als dak een laag van containers, en inderdaad het werd gebruikt om trossen vast te leggen. Het schip moet natuurlijk goed vastgelegd worden zodat het stabiel is en stilstaat als er containers geladen en gelost worden. Ook zagen we een hoop antipiraten middelen; dit is natuurlijk het laagste gedeelte van het schip, en daardoor iets gemakkelijker om aan boord te komen dan de metershoge muur van de rest van de romp. Er lagen rollen scheermesjesprikkeldraad, en grote rode rubberen matten waar we niet direct een functie voor zagen. Ook vonden we de antipiraat mannequin waar de vriendelijke reus al eens over verteld had; een levensgrote pop in CMA CGM ketelpak, helm, veiligheidsschoenen, handschoenen en met een bivakmuts op en zonnebril. Er was zorg aan besteed, dat kon je zien en van een afstandje was hij waarschijnlijk niet direct van een echt bemanningslid te onderscheiden. Of het echt effect heeft is de vraag.

Op gegeven moment terwijl we het dek aan het verkennen waren zagen we waar de rode matten voor waren; er waren op verschillende plekken al matten gehangen op de reling; het waren een soort anti-enter matten, van boven breed en glad plastic, om enterhaken tegen te houden. En de rest was ook glad zodat je geen grip zou hebben als je naar boven probeerde te klimmen. Er hingen rondom al een aantal matten, maar ze hadden dus nog veel meer liggen om het nog verder mee dicht te bouwen waarschijnlijk. We zagen ook de gele schijven die op de touwen bevestigd worden om te voorkomen dat ratten aan boord kwamen.

Terug binnen in de airco hebben we nog even op C-dek gekeken of het zwembad al gevuld was. Het veiligheidsnet lag eraf en er had wel water ingezeten, dat was duidelijk; misschien om het schoon te spoelen? Hans heeft de traptreden geteld terug naar boven naar onze kamer; 16 per verdieping, totaal 96… En dat zijn dan nog iets hogere treden dan op een gewone huistrap. Pfffff… We hebben even gerust op onze kamer in de airco voordat we zijn gaan sporten (dat moet ook gebeuren, niet dat we niet al genoeg gezweet hadden vandaag!) – het was redelijk koel in de gymzaal, 21,1 graden. Toen we klaar waren echter al weer 21,4 graden!

Terwijl ik zat te wachten tot Hans klaar was met douchen na de koffie ging opeens de telefoon; de jonge officier op de brug, of we de dolfijnen wilde zien? Ja natuurlijk! Hans stond onder de douche dus die kon geen kant uit, maar ik ben gauw in mijn bezwete sportkleren en slofjes naar boven gerend, waar de jonge officier al stond om me te wijzen waar ze zwommen. Ze waren al een eindje achter ons inmiddels; je zag af en toe een deel van een dolfijn boven het gladde wateroppervlak komen. Manfred was ook gebeld, want die kwam iets later boven. Terug binnen heb ik nog even gekletst met de officieren, de kapitein zat er ook en was in een goeie bui om te kletsen. Ze hadden nog altijd geen duidelijkheid over wat of wanneer we terecht konden in Jeddah, iets wat overigens niet ongewoon was hier, en deden dus maar een beetje heen drijven en terug pruttelen tot ze iets wisten. We waren op het moment al weer een tijdje op halve kracht terug naar het zuiden aan het varen, richting Jeddah, en als we dan weer ver genoeg waren ging de motor uit en lieten we ons door de stroming weer terug naar het noorden drijven. En dat blijven herhalen tot we de haven in konden!

De airco is sterk maar naarmate de dag vordert wordt het toch warmer aan boord; met de lunch was men wel redelijk vrolijk maar toch ook een beetje mat. We hadden voor de lunch lekker rodebonensoep met rookworst en daarna goulash… Altijd wel lekker maar wat ons betreft toch meestal wel winterse gerechten en niet echt voor +30 graden weer! Na de lunch zijn Hans en ik nog even naar het zwembad gaan kijken; toevallig was een van de Chinezen net bezig het te vullen met zeewater – het duurde ongeveer 40 minuten volgens hem. Als je de kracht zag waarmee het water erin gespoten werd dan kon je dat ook wel geloven ja! De Chinees vertelde ook dat het gisteren al voor het eerst gevuld was geweest, maar dat ze het elke dag weer leeg laten lopen en dan opnieuw vullen. Water genoeg natuurlijk! De middag hebben we besteed aan een dutje, wat computeren en in het geval van Hans, films kijken. Hij had voor we de harde schijf inleverde nog wat films op zijn tablet gezet. Nu maar hopen dat hij er genoeg heeft tot we de harde schijf weer terug hebben!

Rond een uur of 16 stelde Hans voor om even te gaan zwemmen. Ik vond het prima maar had het ook prima gevonden om op de kamer te blijven (en was net begonnen aan mijn laatste ketting te repareren die ik steeds maar uitstel). Het was uiteindelijk heerlijk en ik ben blij dat we gegaan zijn! Het zwembadje op dek C lijkt zo klein maar is toch iets van 3 bij 4,5, en als je erin ligt is dat goed te doen om een paar slagen te zwemmen. Het is natuurlijk met zeewater gevuld, en dat was bremzout, voor mij denk ik het tweede zoutste waar ik ooit in gezwommen heb, het zoutste zijnde de Dode Zee. Het prikte in je ogen en ik had wat kleine schaafplekjes en miniwondjes die ik niet wist dat ik had maar nu opeens overal voelde, maar het was lekker warm en heerlijk om te zwemmen. We hebben tot 16:45 gezwommen, met als uitzicht de containers achter de woontoren! Er stond een keurige douche bij om het zout water af te spoelen, en lekker verfrist waren we weer rond 17 uur op de kamer. Dat is wel voor herhaling vatbaar! En we kunnen nu zeggen dat we in het water van de Rode Zee gezwommen hebben…

Tijdens het avondeten liet Hans onze selfie in het zwembad zien aan de Chinees die het gevuld had; hij vond het duidelijk wel leuk om te zien, en na wat uitleg van zijn collega’s snapte hij ook Hans’ grapje dat hij er wel erg veel zout in had gedaan. Hans vroeg aan de messman of we een keertje de koelkamers mochten zien op het schip, maar alleen als het hem en de kok uitkwam natuurlijk, we wilde ze niet tot last zijn! De messman vond het duidelijk een apart verzoek maar kon het ook wel waarderen, zoals hij zelf zei, de diepvries is zo groot als een huis! Mooi zo, hopen dat we dat na Jeddah een keertje kunnen doen dus.

Na het eten zijn we nog even naar de brug gegaan waar we een tijdje met de vriendelijke reus gekletst hebben, over zijn contract en onze reis; hij had namelijk minder lang te werken dan wij nog te reizen! CMA CGM is schijnbaar redelijk flexibel, in ieder geval in zijn geval, want hij heeft een contract voor 4 maanden met een maand speling; hij kan dus zowel 3 als 5 maanden werken. Dan is hij 3 maanden thuis maar als hij eerder wil werken kan hij dat ook aangeven. Sowieso wordt transport van schip naar vliegveld en van vliegveld naar huis betaald, en de vlucht naar huis zelf ook. Hij had een kind van 4 jaar dus hij wilde wel graag naar huis als het kon natuurlijk! Hij dacht zelf dat dit huidige contract 3,5 maanden zou duren als het aan hem lag, het viel hem zwaar namelijk. Het was nog een beetje aan het schemeren terwijl we daar stonden en dat was een mooi gezicht, het spiegelgladde wateroppervlakte ook wel, maar dat gaat ook vervelen op den duur; dan is er aan golven meer te zien. Er was inmiddels ook nieuws uit Jeddah gekomen; rond 8 uur morgenochtend werd de loods verwacht en rond 10 uur zouden we aan de kade liggen. Dan zouden we anderhalve dag rondgedreven hebben… Maar eerst zien dan geloven!

free counters