Dag 45-46: woensdag 11 - donderdag 12 maart 2015: aankomst en vertrek Shanghai

Dag 45 woensdag 11 maart 2015: aankomst Shanghai, 64 km

Om 3:30 werden we wakker omdat Hans merkte dat ze bezig waren om met de sleepboten het schip naar de kade te manoeuvreren. En om 4:30 ging de telefoon in de slaapkamer; we hebben zowel in het woonkamertje als in de slaapkamer een telefoon, op maximale volume en zo schel dat je hem twee kamers verder hoort. “De douane was er, aub even voor de face-check komen…” Eenmaal beneden in het scheepskantoor werden we naar de conferentiekamer ernaast doorverwezen waar twee douanebeambten met de bak met alle paspoorten van het schip stonden. Ze hadden onze paspoorten al in de hand, keken mij even in de ogen, keken in mijn paspoort, ok vriendelijk bedankt u kunt gaan, keken Hans aan, keken in zijn paspoort, prima meneer u ook u bent allebei klaar vriendelijk bedankt. Binnen een minuut of twee gepiept dus! En enorm beleefd, in hun houding haast verontschuldigend dat wij door hun schuld uit bed gebeld waren. Ze vonden het zelfs goed dat ik een foto van ze maakte.

Onderweg naar boven zagen we dat de derde officier de klok rond gewerkt moest hebben voor zijn inspectie, want op iedere verdieping van de woontoren hingen nu keurige fotoposters van hoe je een zwemvest en een overlevingspak aantrekt (de foto’s waren duidelijk ‘s nachts nog even gauw op de brug genomen!)… Hij zal wel weer een slapeloze nacht gehad hebben. Maar wij konden om 4:45 weer even een paar uur ons bedje in kruipen, na een paar minuten buiten op pilotdek gestaan te hebben. Tot de telefoon weer ging, om 7:15 (onze wekker staat op 7:30)… Of we weer even konden komen aub, er was nu iemand van de gezondheidsinspectie die onze vaccinaties wilde zien! Pffffff het deed zeer maar het was toch bijna tijd om op te staan dus hup weer in de kleren en weer naar beneden naar het scheepskantoor op poop dek… Weer was er een uitermate beleefde ambtenaar die ons vroeg om onze vaccinaties; dus ik gaf hem de prikkenboekjes. We hebben er ieder twee, met al onze vaccinaties van de afgelopen 33 jaar – onze vaccinaties samen, natuurlijk, maar ik heb daarnaast ook nog jaarlijkse vaccinatiesessies als kind gehad toen ik nog in de tropen woonde, en Hans vaccinaties voor al zijn verre reizen, nog van voor dat we samen gingen reizen.

Als je haast hebt, is het dus nogal een onoverzichtelijk geheel om te zien of alle vaccinaties nog geldig zijn. Wij weten dat dat het geval is omdat we alle stempels ooit uitgezocht hebben, gegoogled op geldigheidsduur en in een lijstje gezet hebben, en dat lijstje bijhouden met nieuwe vaccinaties… Maar de Chinese ambtenaar had een beetje haast en dan is zo’n volgestempeld boekje met piepkleine teksten in meerdere talen misschien een beetje lastig. Ik zei nog, we zijn reizigers dus we hebben veel stempels, en het is een beetje verwarrend misschien, wil je de gele koorts vaccinatie zien? (Dat is meestal de belangrijkste vaccinatie) – maar nee, hij wilde alles zien. Ok prima, in dat geval succes ermee! Na een tijdje zei hij dat het in orde was, maar hij had nog niet eens alle boekjes bekeken dus het was duidelijk dat hij het opgaf en zoiets had van, Nederlandse nationaliteit en zoveel stempels is vast in orde!

Toen vroeg hij nog hoe onze gezondheid in het algemeen was, of we toeristen waren en zo ja, waarom we niet met een cruiseschip meegingen en of we van plan waren om aan land te gaan. We hebben uiteraard gezegd dat we kerngezond waren, en wat algemeen verteld over waarom we dit doen (rond de wereld, geen mensen voor cruiseschip, enz enz enz), en hij zei nog dat dit toch veel minder comfortabel was, maar daar had ik een goed antwoord op waar hij niks verder op tegen kon verzinnen; ik zei dat we hier een veel grotere en comfortabelere hut hadden als dat we ooit voor een redelijke prijs op een cruiseschip zouden kunnen krijgen! Hij zei nog dat als we ons niet lekker zouden gaan voelen terwijl we in China waren we het schip hem moesten laten bellen, en wilde een telefoonnummer hebben om ons te kunnen bereiken terwijl wij in China waren. Een beetje vreemd allemaal op het laatst, maar goed, net als de anderen uitermate beleefd en vriendelijk!

Terwijl we in het scheepskantoor stonden was een keurige man binnen gekomen met een houding dat hij weleens de nieuwe kapitein kon zijn, onze kapitein verlaat namelijk hier in Shanghai het schip. Hij gaf ons een beleefd knikje bij binnenkomst. Later, toen wij aan het ontbijten waren, kwam hij samen met de oude kapitein binnen en stelde zich dit keer netjes voor, dus dat klopte inderdaad. De rest van de dag hebben we ze regelmatig samen door het schip zien lopen of horen praten in de kamer van de kapitein naast ons.

We hebben vandaag bijna volledig buiten doorgebracht; na het ontbijt zijn we onze jassen gaan halen en gelijk doorgegaan naar pilotdek om te kijken, maar kregen het al gauw enorm koud door een gemeen snijdende wind en de lage temperatuur van rond de 5 graden, dus zijn we even teruggegaan naar de kamer om onze thermisch ondergoed aan te trekken en onze mutsen te pakken. Een week geleden zaten we nog te zweten van de hitte (we zijn nog aan het vervellen van de zon), nu zijn we blij dat we toch eraan gedacht hebben om ons thermisch ondergoed mee te nemen! Hans heeft twee tuinstoelen uit de bar gehaald en we hebben ons lekker geïnstalleerd in het winters zonnetje op pilotdek om te kijken naar alles om ons heen.

We lagen aan een kade langs een grote rivier (uiteindelijk zijn we niet de rivier van de stad zelf ingevaren zoals we dachten, dus we liggen nog enkele tientallen kilometers van Shanghai vandaan), en in het midden van de rivier was een vaargeul en daarachter een strook waar schepen voor anker konden gaan. Die strook lag vol met tientallen of misschien wel honderd schepen in allerlei vormen en maten, maar vooral lokaal rivier- en kusttransport. In de loop van de dag bewogen alle schepen rond hun ankers synchroon van oost naar west en terug op het getij. In de vaargeul was het met name ‘s ochtends een drukte van jewelste, allemaal schepen dezelfde kant op varend; het leek wel een snelweg in slow motion! We raakten er maar niet op uitgekeken. Soms ging een schip tegen de richting in oversteken of keren om voor anker te gaan en moest er even uitgeweken worden of getoeterd, maar in principe ging de stroom schepen redelijk netjes door.

Aan land stonden er op de kade grote rode kranen, van een heel ander model dan we tot nu toe gewend zijn; dit zijn veel flexibelere kranen, bijna als sierlijke watervogels in hun bewegingen, en twee van deze kadekranen hielpen dus mee met de vaste kranen op het schip om spullen te lossen. Aan de kade tegenover ons lag een schip dat volgeladen werd met grote stukken van een of andere stalen constructie; iets van ondersteuning voor een brug of zo? Dat ging de hele dag door, de ene vrachtwagen na de andere kwam aanrijden met 2-3 van de grote stalen constructiedelen erop. In de verte lagen andere schepen gelost of geladen te worden, en heel ver weg zagen we een lange rij windmolenwieken liggen op opleggers, en zo’n 50 nieuwe vrachtwagens te wachten tot ze opgehaald werden.

We zagen vanaf ‘s ochtends vroeg de grote rollen gelost worden uit het voorste ruim waar ze er zo ontelbaar veel van geladen hadden in Singapore; ze gingen er met 3 per keer uit terwijl ze met 2 per keer geladen waren, dus het lossen ging veel en veel sneller. Er kwam een kleine rivierschuit langszij, en daar werd voorzichtig de grote waterzuiveringmachine (?) in geladen, en binnen een half uurtje was die weer doorgevaren met zijn kostbare lading. Via de bevoorradingskraan achter op het schip werden nieuwe buitendeuren voor het schip zelf geladen, en de monteurs kwamen gelijk mee aan boord om in de loop van de ochtend de deuren te plaatsen. Hans en ik verbazen ons over hoeveel mensen er tijdens zo’n operatie aan de kade aan boord komen; er moeten letterlijk tientallen stuwadoren rondlopen op zo’n schip, en daarnaast nog allerlei technici en andere mensen, die een belangrijke vracht persoonlijk komen begeleiden of planners of officiële beambten… de kok was er heel de dag dan ook niet over te spreken, al die monden extra die hij moest voeren en het was niet alsof hij ook opeens meer tijd of handen had om het allemaal voor elkaar te krijgen of dat hij er meer salaris voor kreeg! (Hij hoeft niet iedere stuwadoor te voeren die aan boord komt, de meeste hebben hun eigen eten bij, maar de meeste van de andere mensen komen wel in de eetzaaltjes eten) Hij kon nog wel lachen maar iedere keer dat we hem zagen moest hij even zijn hart luchten over al het werk dat hij er altijd bij kreeg aan land, en dan met name in China… En als men nou van te voren zou zeggen hoeveel er komen, maar nee dat doen ze niet hé, en ik moet toch eerst de eigen bemanning en jullie voeren, maar daarnaast kan ik de gasten ook niet niks voorzetten! Mopper mopper mopper…

De rivierschuit met de waterzuiveringmachine was al gauw weer verdwenen, en ervoor in de plaats kwam een rivierschuit langszij die al enkele containers vervoerde. De mannen van de rivierschuit gingen hun schuit voorbereiden voor datgene wat aan boord moest komen, er lagen namelijk nog overal zware stalen verbindingsstukken voor containers. Amper een half uurtje later kwam een nog veel kleinere rivierschuit langszij bij de rivierschuit! Duidelijk dat het een particuliere ondernemer was, de kleine woontoren was tegelijk een thuis voor hem, zijn vrouw, zo te zien kinderen en/of schoonkinderen en zelfs een kleinkind. En in het open laadruim liepen 7 kippen en 2 ganzen rond! Het was een gek gezicht, echt iets wat je bij China verwacht! In de loop van de ochtend ging zelfs de haan kraaien, en het hondje op de andere rivierschuit ging keffen…

We zijn rond 10 uur koffie gaan drinken omdat dan meestal ook door de bemanning pauze gehouden wordt, en het inderdaad ook leek alsof de bedrijvigheid wat minder werd. Toen we weer boven op pilotdek waren om 10:45 waren de Chief en 2e Engineer achter op dek bezig met wat spullen voor de machinekamer naar beneden te laten, en waren de Chinese monteurs nog druk bezig met de deur te installeren. Maar op de kade was het nog pauze, en alle stuwadoren hadden duidelijk bedrijfseten gekregen, in knalrode lunchboxen zat rijst en wat vlees en groente, met stokjes en een beker drinken of soep erbij. De mannen hadden een gemakkelijke plek opgezocht bij de grote stalen dekplaat van het andere schip om te eten, en verderop zagen we nog zo’n groepje staan, waar ook een ton bijstond met dat drinken of soep om extra op te scheppen. Toen men klaar was werden de lunchboxen netjes gestapeld en in een ton gedaan om waarschijnlijk later weer opgehaald te worden. We denken namelijk dat er een wagentje langs geweest is in onze koffiepauze om de lunchboxen op de kades af te geven.

We hadden ondertussen de 3e officier beneden druk bezig gezien met labels plakken op dingen als brandblussers en zo; hij was toch nog niet helemaal klaar of de inspectie had hem ergens op gewezen. Rond 11 uur waren onze timmermannen bezig met de containers vol hefspullen; ze moesten duidelijk iets hebben dat in een van de containers zat, en gaven een kraan opdracht om de container op te pakken en weg te zetten op dek zodat ze er bij konden. Er kwam (door de kraan getild) een immense lange en dikke band uit, een soort dikke oranje slang, die netjes als pakketje op dek gelegd werd samen met twee brede hefbanden. De container werd weer opgeborgen en er gebeurde verder niets met de banden; het leek erop dat het pakketje voor een ander moment bestemd was en nu alvast werd klaargelegd.

We wisselden constant van plek, want aan de kant van de rivier was er een lekker zonnetje en geen wind, maar aan de kant van de kade gebeurde meestal het meeste, alleen stonden we daar in de schaduw van de brug met een snijdende koude wind. Dus we stonden regelmatig aan de kadekant van het pilotdek te kijken, om dan weer een tijdje naar de tuinstoelen aan de waterkant te gaan om weer op te warmen. En soms naar de achterkant om te kijken naar wat er door de mannen van de machinekamer allemaal uitgespookt werd. Die hadden nu zo te zien tijd voor een aantal klusjes, want er werden stalen buizen geladen met de bevoorradingskraan, en wat kratten op dek gehesen met machineonderdelen die duidelijk opgehaald moesten worden. Ondertussen werden er uit verschillende ruimen kratten in allerlei maten gehesen en kwam er langzaamaan een einde aan de stalen rollen, maar begonnen ze daarna met grote staalplaten te lossen en dat ging de rest van de dag en avond door! Vlak voor de lunch was het duidelijk dat er iets GROOTS gehesen ging worden uit het ruim, want de stuwadoren waren al een tijdje bezig om een hele zware hefbalk en kabels zo dik als een onderarm aan de enorme kraan 2 te bevestigen. Meestal duurt de voorbereiding lang dus we hadden wel tijd om te gaan lunchen!

Met de lunch zaten er een paar Chinezen in de officiereneetzaal, en een Pool; hij was (denken wij) samen met een Chinees aan boord om iets van de vracht te begeleiden, en ze hadden dus lunch gekregen. We hebben er heel even mee gekletst, met name omdat de Pool nieuwsgierig was of we passagiers waren (en waarom!) en de Chinees toen hij wist dat we Nederlander waren begon over voetbal en over de vliegramp boven Oekraïne en wat een tragedie dat was. De messman was zo druk bezig in de bemanningseetzaal dat we zoiets hadden van we helpen wel even (het eten staat meestal toch al klaar) en hij kwam al excuserend de spoelkeuken binnen dat het zo druk was. De kok stond tegen iedereen die wilde luisteren te gebaren en te mopperen op hoe vol de eetzaal was en dat hij niet uitkwam met zijn eten dus we zijn maar gauw terug naar onze plek gegaan!

Terug buiten op pilotdek waren ze net klaar met de voorbereiding voor het grote stuk vracht, het was een enorm krat dat voorzichtig op de buitenste, kleinste rivierschuit met de kippen geladen werd. De kippen liepen gelukkig op tijd weg, en de rivierschuit voer weg zodra het krat goed stond. Ondertussen werden de containers, bakken hout en andere losse stukken op de stuurboorddekplaat bij kraan 1 allemaal op de kade gezet, en toen tilde kraan 1 de vrijgekomen stuurboorddekplaat op en legde hem weg op de lege bakboorddekplaat.

Ondertussen speelde er zich op de kade een klein verhaaltje af, voor ons ver op pilotdek zonder geluid natuurlijk, maar desondanks duidelijk te volgen. Een leverancier kwam aanrijden in zijn auto, stapte uit, de chauffeur reed even uit de weg en de leverancier liep naar de loopplank en hield zijn goederen op voor ontvangst. Hij werd duidelijk gemaand aan boord te komen, maar hij weigerde en gebaarde dat hij alleen een stempel en handtekening wilde op zijn papieren en dan weer weg. Hij legde zijn spullen op de loopplank, weigerde expressief aan boord te komen, duwde zijn papieren in de handen van een van onze bemanningsleden, en maande hem de stempel en handtekening te regelen… Het bemanningslid verdween met zijn af te leveren spullen en de papieren, en de leverancier bleef heen en weer benen op de kade. Af en toe probeerde hij de aandacht van iemand aan boord te trekken, en al pratend gebaarde hij “waar zijn mijn papieren, ik heb een stempel en handtekening nodig!”. Maar het bemanningslid in kwestie was duidelijk nog niet terug, en langzaam zag je het besef groeien bij de leverancier dat hij in zijn ongeduld misschien niet zo heel erg slim was geweest, want hij had EN zijn goederen EN zijn papieren afgegeven en had er nu dus totaal geen zicht meer op wat er mee gebeurde… Zijn opluchting toen eindelijk de papieren terugkwamen was zichtbaar! Hij had echter niet gezien dat ondertussen zijn collega in de auto weggereden was. Dus hij liep opgelucht weg van het schip met de papieren in de hand, richting waar de auto had moeten staan, keek rond, en zag geen auto! Al bellend naar zijn collega liep hij naar het andere schip tegenover ons (hij kon duidelijk niet lang op dezelfde plek stil blijven staan), en liep een eindje terug de kade op, de auto tegemoet. De auto kwam eraan, reed straal aan hem voorbij en terug naar de oorspronkelijke plek waar hij verwacht had zijn collega te vinden, kon hem niet vinden, en reed toen na even rondgekeken te hebben eindelijk naar de juiste plek. Leverancier kon instappen, einde verhaaltje!

Kort daarna kwam een bestelbusje langszij gereden, toeterde, en een stuwadoor kwam van boord – het was de afhaalchinees, hij kwam lunch brengen! Mjam, dat hadden wij ook wel kunnen doen natuurlijk… Ondertussen was men klaar met de voorbereidingen in het stuurboordruim (er gebeurt constant om je heen van alles, van kleine korte momentjes tot langer uitgerekte verhaaltjes zoals van de leverancier, we vervelen ons dus geen seconde!), en werd een heel erg groot object in een beschermende triplex omhulsel aan speciale hijsringen uit het ruim gehesen en op de overgebleven rivierschuit; duidelijk ook weer een grote machine van het een of ander.

Na een kort pauze om binnen weer even op te warmen kwamen we weer buiten en waren ze nu iets uit het bakboordruim aan het lossen. Er kwam een lang pakket uit, dat duidelijk heel erg zwaar was. Toen ik inzoomde op de laadgegevens zag ik dat het onderdelen van een fabriekswals moest zijn. Dat zal ongetwijfeld heel erg zwaar zijn geweest! Later op de middag kwam een tweede, identiek pakket uit het ruim. Ondertussen was op het achterdek de 2e Engineer bezig om de buitenboordmotor van het bijbootje te repareren; de propeller werd getest in een ton gevuld met water, wat best een mooi gezicht was!

De rivierschuit deed na 3 grote kratten ontvangen te hebben wegvaren maar kwam later weer terug, omgedraaid zodat de andere kant ook geladen kon worden. De 2e en Chief Engineer hadden wat miscommunicaties met de mannen van een truck die (in hun beleving) 3 kratten uit de machinekamer zou komen ophalen, en na het laden van het eerste krat midden in de kleine laadbak opeens verdween. De mannen aan boord waren al bezig om het tweede krat in de bevoorradingskraan naar de kade te tillen, maar er was opeens niemand meer om het in ontvangst te nemen! Een van onze bemanningsleden is ze gaan zoeken, en ze waren aan boord pauze gaan houden of zo, en leken het er niet echt mee eens te zijn dat ze drie kratten moesten meenemen.

Het was in de loop van de dag steeds een beetje warmer geworden in de kamer, en op zich hadden we daar niet echt last van, tot we rond 16:30 uur weer naar binnen gingen en het inmiddels 27 graden was! Een uurtje later kwam de Chief Engineer langs, en hij gaf aan dat er een probleem was maar dat het hopelijk inmiddels opgelost was, alleen dat het wel een tijdje zou duren voor het weer afgekoeld was. Pfffff! We hebben ‘s avonds dus maar het raampje opengezet en kregen het daarmee (er was helaas geen wind meer) tot ongeveer 25 graden. Pas laat op de avond begonnen de luchtuitlaten koelere lucht te blazen. We waren nogal gaar van een paar gebroken nachten en rozig van het heel de dag buiten staan in de kou en wind, dus we kakte behoorlijk in in die hitte ‘s avonds! Ik had ‘s avonds buiten op pilotdek nog een filmpje gemaakt van het geluid van de achteruitrijdende trucks en heftrucks; dat is een vrouwenstem die in het Chinees maant om voorzichtig te zijn. Met het open raam horen we die geluidjes dus ook constant in de kamer. Overdag kwamen er ook regelmatig straaljagers langs denderen, en ‘s avonds nog veel meer, plus hoorde we regelmatig sirenes en zo, dus het was redelijk lawaaiig buiten!

De Chief Officer gaf tijdens het avondeten aan dat we waarschijnlijk morgenmiddag al zouden vertrekken als alles mee zat – dat is nog op schema zoals voor de vertraging gepland was! Wij vragen ons dus haast af of er al rekening mee gehouden werd dat er vertraging zou ontstaan toen de planning voor 3 volle dagen lossen gemaakt was?

We zijn om 18:30 nog even buiten gaan staan uitwaaien en afkoelen, en werden aangeroepen door de 3e Officer vanuit het dek van de brug. Hij leek blij; zijn inspectie was geslaagd en hij mocht door. De inspectie had van 10 uur ‘s ochtends tot 1 uur ‘s nachts geduurd... We stonden naar de kade te kijken en zagen om 18:45 toevallig de oude en nieuwe kapitein naar buiten komen en de oude kapitein richting een busje lopen. Hij had nooit afscheid genomen van ons dus Hans riep even zijn aandacht en zwaaide. Ach ja! We zijn benieuwd naar de nieuwe, het lijkt ons een heel ander type. De oude was slonzig en een beetje viezig; een flinke roker en hij liep al meer dan een week rond in een wijnrood joggingpak (geen gezicht, zeker niet voor een kapitein, zelfs al is de dresscode nog zo casual!). De nieuwe ziet er keurig uit, en heeft zodra de oude weg was een rondje alleen rond het schip gelopen en ook gelijk zijn kamer flink laten poetsen door de messman…

Dag 46 donderdag 12 maart 2015: vertrek Shanghai, 372 km

Hans en ik hebben ons vandaag gelijk weer ‘s ochtends geïnstalleerd op het pilotdek om te kijken naar alle bedrijvigheid op de rivier en op de kade. Gek genoeg kwam vanochtend de “ochtendspits” op het water veel later op gang dan gisteren – toen was het rond 8-10 uur erg druk, nu bleef het tot een uur of 11 redelijk rustig en kwam de stroom pas daarna. Het waren ook vaak andere soorten schepen dan gisteren. De kapitein was ook al vroeg op pad, in uniform, en actief buiten aan het rondlopen – we zagen regelmatig zijn khaki-bloes en hoofd door de gangpaden lopen. We denken dat dit een aanpakker is! De Chief Officer vertelde bij het ontbijt dat de verwachtte vertrektijd al om 16 uur vanmiddag zou zijn; hij moest het nog zien om het te geloven, maar dat was in ieder geval het plan…

Ze waren nog altijd stalen platen aan het lossen uit het ruim, ongelofelijk wat moeten we daar veel van bij gehad hebben! En onze buren de rivierschuit lag er ook nog steeds, inmiddels wel iets voller geladen dan gisteren; ze hadden nu een aantal grote kratten en een zestal containers erbij gekregen. Maar ze leken geen haast te hebben om te vertrekken, misschien moest er toch nog iets bij komen… Onze buren op de kade, het andere schip, was ook nog steeds bezig om de grote lichtgroene stalen constructieonderdelen te laden; het kleinere grut leek inmiddels klaar, nu kwamen de pas echt grote stukken aan, die met twee kadekranen tegelijk in het dek gehesen moesten worden. Erg veel speling leek er niet te zijn, een paar keer tikte de constructiedelen dan ook tegen de opengevouwen laadluiken… Het wordt hier allemaal wat gemakkelijker gehesen dan in Nederland denken we!

Er werd gedurende de dag een grote partij houten planken en balken geladen in een vrachtwagentje; het leek eigenlijk een beetje op de oude voorraad hout, we hadden namelijk daarnaast nog twee grote containerbakken vol met nieuwere balken en planken, dit was meer wat er uit de ruimen kwam en zo en niet meer door het schip gebruikt werd. Ook kwam af en toe een leverancier aangereden met het een of ander, of een personenauto die iemand afzette of weer ophaalde bij het schip. Om 9 uur kwam een personenauto aanzetten die een kofferbak vol Chinees bier en zo’n 6-8 grote zakken bij zich had. De ene soort zak kon ik met behulp van de ingezoomde camera net herkennen, dat leken pelpinda’s te zijn; de andere kon ik niet zien. De zakken werden op de kade bij de loopplank gezet in overleg met een bemanningslid, een slof sigaretten werd uitgedeeld aan een stuwadoor of techneut die even geholpen had met de kofferbak leeg te maken, en toen kwamen twee van onze bemanningsleden de zakken en dozen bier ophalen.

Er waren ‘s ochtends opeens een flinke partij rollen plaatstaal verschenen op de kade – die moeten vannacht gelost zijn geweest, of van ons of van onze buren aan de kade. Die werden in de loop van de ochtend verplaatst, 3 per vrachtwagen maar je kon zien dat dat het uiterste vergde van de vrachtwagens… Eentje kon er maar 2 hebben en op het nippertje kon de heftruck gestopt worden voor hij de derde erbij gelegd had! We vroegen ons al een tijdje af of de laad- en losoperaties nu eigenlijk ‘s nachts doorgaan; we denken nu dus van wel, maar het is veel en veel stiller dan het laden en lossen van containers. Daar wordt toch veel ruwer mee omgesprongen, waardoor het laden en lossen soms erg luid is, en hier kan er natuurlijk niet ruw mee omgegaan worden want dan beschadigd de lading! En vandaar dat we er ‘s nachts nooit door gestoord worden en niet wisten of er nu wel of niet doorgegaan werd ‘s nachts. Maar inmiddels is het wel duidelijk dat zo’n haven nooit slaapt, dat gaat gewoon 24 uur per dag door…

Dit keer zagen we na onze eigen koffiepauze een klein wagentje rondrijden met een grote doos vol van de rode lunchboxen bij zich in de laadbak, om ze uit te delen aan alle stuwadoren op de kade. De stuwadoren hadden hun lunch binnen 5 minuten naar binnen geschoven en bracht de rest van hun pauze een beetje niksdoend rond. De bakjes werden netjes op een stapeltje weggezet, en toen het wagentje een half uurtje later een tweede ronde deed, deed een van de stuwadoren het stapeltje oppakken en in de laadbak zetten.

Toen de stroom schepen op de rivier rond 11 uur opeens op gang leek te komen, waren er veel rivierschuiten volgeladen met grote volle bigbags – ze lagen diep in het water en de bigbags waren met een net bij elkaar gebonden. Ook voeren er een paar van de “stofzuigers” die we gisteren ook gezien hadden; schuiten met een grote zuigslang erop, we denken voor het opzuigen van fijn bulkmateriaal zoals grind, antraciet of zand. Bij het schip dat voor ons aan de kade lag, werden enorme halve buizen geladen; er paste maar twee op een dieplegger, zo groot waren ze. We vonden de containerhavens al leuk, maar hier is zo veel meer te zien allemaal, niet alleen bij je eigen schip maar ook bij de andere schepen eromheen!

Rond 12 uur zijn we gaan lunchen, en omdat we zagen dat de bemanning pasta kreeg en we daar met het aardappeldieet van het andere schip onderhand behoorlijk naar verlangen, zijn we gelijk doorgelopen naar de keuken om even in de pannen te kijken. De kok zat zoals gebruikelijk te mopperen op alle mee-eters, en de messman keek heel sip. Hans schepte zijn eigen bord op en verdween naar het officiereneetzaaltje, waar de kapitein ook al zat te eten, en ondertussen kwam de messman een beetje vertwijfeld achter mij aan de keuken in. Opeens begon de kok in fluistertoon tegen mij in zijn gebroken maar nog altijd iets betere Engels dan de messman: of wij toch alsjeblieft wel de messman wilde steunen, want deze nieuwe kapitein, je weet wel, was een beetje hard voor de messman en de messman deed zo zijn best maar we moesten hem steunen en of ik dus alsjeblieft wilde gaan zitten en de messman zou mijn eten wel brengen, en we moesten hem dingen laten doen… Het klonk mij haast in de oren alsof de messman dacht op het punt te staan om op staande voet ontslagen te worden omdat wij af en toe in de keuken kwamen om ons eigen bord te brengen of zo! Maar ik kon het er niet met Hans over hebben want de kapitein zat er ook nog natuurlijk…

Iets later kreeg ik ook mijn eten – Hans snapte er al weinig van dat ik mijn bord niet bij had maar snapte wel dat ik het er nog niet over kon hebben – en toen de kapitein wat later weer aan de slag ging durfde de messman naar ons toe te komen en kwam het verhaal eruit. Hij dacht te hebben begrepen dat de kapitein tegen hem gezegd had dat hij iedere dag onze kamer schoon moest maken, en hij was daar vreselijk over in de stress geschoten, want hij wilde dat natuurlijk wel als wij dat ook wilde maar hij was maar alleen en moest voor 27 man zorgen en wist niet zo goed hoe hij het allemaal moest inplannen! Wij troostten de messman dat wij dat echt niet wilde, een keer per week was meer dan voldoende! En als de kapitein er ooit iets over zou zeggen tegen ons zouden wij wel aangeven dat we dat zo afgesproken hadden, maak je geen zorgen… de messman leek iets geruster, en gaf aan dat als we het goed vonden hij morgen het linnen zou vervangen en schoonmaken, dat is steeds op de vrijdag. En omdat de messman net aangegeven had dat hij het zo druk had, kwamen wij onze borden naar de keuken brengen; hij kon er wel een beetje zenuwachtig om lachen! De pasta was overigens erg lekker (standaarden hé…) en we hebben gesmuld. We zagen op een gegeven moment door het keukenluik een van de Roemeense timmermannen iets wits uit een doos bij de koffiespullen in de spoelkeuken over kale pasta scheppen; hadden ze Parmezaanse kaas in huis??? Maar wat een rare plek, bij de koffiespullen… Hans ging dus natuurlijk even kijken, en de timmerman had een royale lading suiker over zijn pasta geschept! Ieder zijn ding zullen we maar denken, de Roemenen zijn niet echt van huis uit pasta-eters…

We zijn gelijk na de lunch weer naar buiten gegaan, en bedachten dat de kapitein waarschijnlijk de messman de opdracht had gegeven om goed voor ons te zorgen en regelmatig te vragen of alles nog naar wens was, en dat de messman dat verkeerd begrepen had als dat hij iedere dag heel onze kamer moest poetsen… Rond 13 uur leek men klaar te zijn met lossen – zelfs de stalen platen waren tot een einde gekomen – en werd er afgerond en opgeruimd. Alleen een paar ladingen oud hout werd nog even gauw in het inmiddels weer lege vrachtwagentje geladen, en wat zakken met oude wiggen en klein houtgruis. Zo te zien ging 16 uur wel lukken dus! Rond 14 uur was er echt niets meer te zien op de kade, we waren helemaal klaar en lagen alleen nog maar te wachten op de loods, dus Hans en ik zijn weer even in onze kamer gaan opwarmen voor vertrek. Warm was het overigens wel, het kroop vandaag weer geleidelijk naar de 26 graden binnen!

Om 15:45 kwam de kapitein langs onze deur en zei uitdrukkelijk dat we zo gingen vertrekken en we meer dan welkom waren om dat op de brug te komen volgen. Dat waren we ook zeker van plan, maar het was fijn en vooral typerend dat hij nog even de moeite nam om ons te vertellen dat we gingen vertrekken. De oude kapitein vertelde nooit iets, maar omdat wij altijd opletten en aan de andere officieren om de planning vragen weten wij het meestal sowieso wel. De rivierschuit lag ondertussen nog altijd tegen ons aan; die hebben ze echt vlak voor ons eigen vertrek moeten vragen om weg te gaan zodat wij ook konden vertrekken! Toen we iets later op de brug stonden kwam de kapitein nog even speciaal naar ons toe en legde uit dat we ten alle tijden welkom waren op de brug, en op de apparatuur mochten kijken of vragen stellen, maar we moesten wel een beetje uit de weg proberen te blijven en aanvoelen wanneer we de mensen niet moesten storen. Het klonk iets welkomer dan van de oude kapitein, maar tegelijk ook heel duidelijk dat we niet in de weg moesten lopen!

Iets later kwam de 3e officier naar ons toe met een papiertje; de kapitein had hem opdracht gegeven ons dit te geven, het was het vaarschema van de Aziatische havens. Dat hebben we ook nog nooit gehad! En hij wees ons erop dat er een haven bijgekomen was in Japan: Yokohama! We doen nu dus Xingang, Shanghai, Ulsan, Kobe en Yokohama aan voor we aan de grote oversteek beginnen, leuk! Hans en ik waren eerder nog bang dat we zo weinig Aziatische havens aan zouden doen, want een paar maanden voordat we aan de reis begonnen was er een Japanse haven uitgevallen (het waren er een tijdje 2), en tegen de tijd dat we uit Singapore vertrokken waren er volgens de online planning nog maar 2 havens in China gepland (dat waren er een paar maanden geleden nog 4). Inmiddels zijn het er dus weer 3 geworden in China (ok, twee keer dezelfde, maar toch) en 2 in Japan! Weer wat later kwam de 3e officier met een ander papiertje; een kaartje van de route die we naar Xingang gingen varen. Ook weer in opdracht van de kapitein, ter informatie… goh, het lijkt haast wel of we op een ander schip zitten, wat een aandacht!

De twee loodsen waren al aan boord; twee, zodat ze elkaar konden afwisselen, het was tenslotte vanuit hier iets van 6,5 uur varen naar het loodspunt! Iets voor 16 uur kwamen er twee sleepbootjes aanzetten en zich in positie brengen langzij achter en voor, en stipt om 16 uur voelde we de sleepbootjes trekken en we los van de kade komen. Toen we vrij waren van de kade en het schip voor ons, maakte de sleepbootjes zich los, schoten ter ondersteuning tussen ons en de kade, en voelde we het schip power opbouwen voor we letterlijk invoegde op de langzame snelweg van de rivier. Het was redelijk druk op het varende gedeelte van de rivier, en we gingen met een redelijk tempo dus haalde regelmatig een ander schip in en moesten af en toe ook even toeteren om een ander schip te waarschuwen dat ze uit de weg moesten omdat ze gevaarlijk dichtbij kwamen.

Bij het vertrekken van onze kade besefte we dat we eigenlijk aan een enorme steiger hadden gelegen, met zijtakken – we hebben wel een uur langs vergelijkbare kadesteigers gevaren. Wat een industrie!!! Het rijtje schepen dat voor ons gelegen had was allemaal vergelijkbaar met ons schip; algemene vracht – er werd dan ook van alles vervoerd, het dek van een schip stond zelfs vol met allerlei wagens en machines. De grote hoeveelheid rode kranen op de kades was ook een mooi gezicht, net statige reigers of ooievaars!

De zon hing inmiddels al laag op de horizon, die zou over twee uurtjes helemaal weg zijn, en het was heiig dus de enorm brede rivier leek geen andere oever meer te hebben, zelfs geeneens een horizon. De spiegelgladde goudkleurige rivier ging naadloos over in goudkleurige lucht, en de schepen die in de verte voor anker lagen leken te zweven. Af en toe zagen we aan de overkant schimmen van kades, kranen en fabrieken, en aan onze kant schimmen van hoge torenflats achter de kadekranen en schepen. Het was een erg mooi, sereen gezicht.

Rond 17 uur kwamen we in de buurt van de buitenwijken of -steden van Shanghai zelf, leek het, en zagen een groot cruiseschip liggen – zeker 2000-4000 passagiers moesten er aan boord kunnen. Niets voor ons! We genieten nog met volle teugen van deze manier van transport! Iets voor het tijd was voor het avondeten kwam er een felrood schip aangevaren uit de heiige verte. Naarmate het dichterbij kwam zagen we dat het echt voor 95% roodgeverfd was, van top tot teen… Het vervoerde gas, LPG en zo. Geen wonder dat het een fel waarschuwingskleurtje had! Die moeten vaak ook op een aparte plek voor anker gaan buiten havens hebben we op de Columba gezien.

De Chinese loodsen hadden om 17 uur al een dienblad met eten gekregen, en daar leek een lekker stukje kip in zoetzure saus op te liggen, dus we zijn beneden gelijk naar de keuken gelopen om er zorg voor te dragen dat wij dat ook kregen! De messman kwam al aangerend met twee borden, gelukkig we kregen het ook… Toen we klaar waren en onze borden naar de keuken brachten (de kapitein had even gauw gegeten terwijl de Chief Officer hem bij de loodsen vertegenwoordigen) kwam de kok opeens met een emmer pelpinda’s aanzetten – die waren vandaag geleverd geweest, dat hadden we gezien. We mochten pakken zoveel we wilde, dus Hans nam al een handje, maar de kok bedacht zich dat een handjevol niks was, dus pakte een grote bak en gooide daar de helft van de emmer in over en duwde de bak in Hans zijn armen, neem maar, en als je meer wilt weet je ze te vinden hé! Ik denk dat we nu kunnen zeggen dat we vrienden zijn met de kok! (en dat is een belangrijke vriend om te hebben…)

We zijn na het eten gelijk naar de brug gegaan, de pelpinda’s onderweg in de kamer achterlatend, en hebben nog een tijdje staan kijken. We voeren nog altijd op de rivier, het was druk met andere schepen om ons heen en op de vele vrachtkades langs de rivier zagen we allerlei lichtjes. Toen we rond 21:30 weer even naar boven gingen was het echt helemaal donker, we voeren inmiddels op zee, en overal om ons heen waren lichtjes van andere schepen. Maar verder was er niet zo veel te zien en was het duidelijk concentratiewerk met alle schepen om ons heen, dus we zijn weer naar beneden gegaan. Rond 22:30 zagen we op de gps dat we een tweetal typische bochtjes voeren en flink afremden; de loodsen gingen waarschijnlijk van boord. Kort daarna werd de koers van oost naar noord veranderd; we waren onderweg naar Xingang. Toen zijn wij ook gaan slapen.

free counters