Dag 58 dinsdag 24 maart 2015: op zee, 330 km

We werden rond een uur of 4 wakker en Hans kon helemaal niet meer in slaap komen, bij mij duurde het zeker anderhalf uur woelen en keren voor ik eindelijk weer in slaap viel, pffff… Bij het ontbijt gaf de kapitein ons wat uitgeprinte antwoorden op onze persoonlijke mails, waaronder een hele lange mail van Hans zijn zus; nog niets op de mail naar de Japanse agent. Het is zo inhalig en we kunnen er behoorlijk kwaad over worden – het is misbruik maken van de onzekere passagier ver van huis die een land wil bezoeken en zich afhankelijk voelt van lokale agenten en zo: en dan ook nog eens zulke bedragen! Wel 11 keer meer dan alle andere havens tot nu toe. Als de agent om 100 euro gevraagd had, hadden we even gemopperd, gezegd dat Japan een duur land is en het gedaan. En dan had zijn kantoortje toch ook een leuk zakcentje overgehouden aan effectief weinig werk.

We zijn na het ontbijt nog even naar de brug gegaan, het zonnetje scheen lekker en het woei hard, de golven zelf waren op zich niet zo heel hoog, maar de spray vloog soms meters hoog; een mooi gezicht! Het is wel lekker om uit de smog en mist en heiigheid van China te zijn en weer een scherpe horizon te zien… We zijn om 10 uur nog een keertje koffie gaan drinken bij de Roemenen; vandaag is de laatste zeedag tot Ulsan dat iedereen rustig koffie kan drinken, en de laatste keer dat de oude Chief Officer en Chief Engineer erbij zijn: als we in Ulsan zijn is het weer volle bak voor die mannen en komt het er niet meer van. Het was weer gezellig, de twee “Chiefs” hebben grote grijnzen op hun gezichten omdat ze de uren kunnen aftellen; de Chief O was zelfs zo erg van de wereld dat hij de messman belde om naar beneden te komen voor iets, en toen de messman naast hem stond wist hij gewoon niet meer waarom hij de messman gebeld had, hij had een black-out. De kapitein en Chief Engineer deden hem souffleren wat hij ook al weer wilde zeggen. Het ging er namelijk om dat beide Chiefs als afscheidje heel het schip een biertje en een blikje fris aanbood; ieder apart, ze bestelde samen 2 trays fris en 2 trays bier, dat gingen heel wat blikjes worden!

En inderdaad, bij de lunch stonden er bij ieder bord twee blikjes bier en een blikje cola! We hebben de messman en de kok ieder een blikje bier gegeven (de kok keek verrast blij toen ik zei dat ze voor hem en de messman waren, voor zover hij blij kijkt; hij en de messman hebben altijd een beetje een trieste uitdrukking, zelfs als ze lachen). En de andere twee blikjes bier zijn vast nog weleens nuttig om te ruilen of aan iemand aan te bieden… Het is merkbaar dat de kok door zijn voorraden begint te raken, we krijgen bijvoorbeeld al 2-3 dagen salade van kool, wortel en rauwe ui in plaats van komkommer, tomaat en sla. Ui en knoflook zullen nooit opgaan, we zijn er echt van doordrenkt onderhand want we krijgen het echt overal in gulle hoeveelheden doorheen. En we krijgen de laatste tijd opeens veel pasta, duidelijk dat hij de aardappels probeert te rekken tot we in Ulsan zijn! De rijst zal vast nog voldoende van zijn, anders krijgt hij muiterij… In sauzen en stoofpotjes zit opeens selderij, en overal verschijnen blikchampignons in. Toch weet hij er meestal iets lekkers van te maken, we eten de laatste twee dagen best smaakvol!

Na de lunch hadden we behoefte om uit te waaien, dus we zijn weer een rondje gaan lopen op dek; de hoge witte spray terwijl de golven aan bakboord tegen het schip aansloegen was een mooi gezicht, en de wind was koud en lekker fris, heerlijk! Af en toe liepen we door een stukje windtunnel, en op de boeg viel opeens de wind weg; dat hebben we wel meer gemerkt, dat er een groot verschil kan zijn tussen de windsterkte afhankelijk van waar je loopt op het schip! En toen we via stuurboord terug naar de woontoren liepen leek zelfs de zee aan stuurboord veel rustiger te zijn.

Ik ben nog steeds vreselijk verkouden maar het begint een beetje te verdwijnen; maar doordat mijn holtes verstopt zijn heb ik denk ik meer last van de beweging van het schip dan anders. Ik denk dat mijn evenwichtsorgaan het nu door de verkoudheid minder goed aankan want ik voel me regelmatig een beetje licht in mijn hoofd en heel licht draaierig; een combinatie van een hongergevoel en het gevoel als je te snel opgestaan bent. Wat frisse lucht, rustig staan of zitten en naar buiten kijken helpt meestal wel, maar een maaltijd eten ook. Want Hans en ik merken dat het gevoel, als het er is, vaak aan het einde van de ochtend of het einde van de middag optreedt als onze magen leeg zijn, en verdwijnt na de lunch of avondeten.

‘S middags hebben we van 15 tot 16 uur getafeltennist; de zee was een stuk rustiger dan gisteren en het was minder laat op de middag dus we hadden geen last van ons evenwichtsorgaan door het tafeltennissen, het ging zelfs best lekker. We worden hoe dan ook ingemaakt tijdens het tafeltennistoernooi, maar we zijn in ieder geval niet meer de aller-slechtste (hopen we)! Terwijl we speelde kwam er een CMA CGM schip ons inhalen; zo te zien een soort bulkschip, toch zal die naam nu altijd iets triggeren bij ons als we hem zien!

‘S avonds na het eten zijn we nog even naar de brug gegaan, en toen we om 18:30 net weer in onze kamer zaten kwam de kapitein langs, met een bijna onzichtbare maar triomfantelijke glimlach op zijn gezicht; hij had nieuws voor ons. Ons mailtje aan de lokale agent en Rickmers had opgeleverd dat we nu in Japan in beide havens naar de immigratie gebracht zouden worden en daar geholpen door de lokale agent, volledig gratis!!! Daarnaast kregen we excuses van de lokale agent dat de kosten niet eerder doorgegeven waren, en zouden de passagiers op het schip twee weken achter ons ook gratis naar en van immigratie gebracht worden, omdat het inderdaad niet netjes was geweest om deze kosten niet eerder door te geven…

En, dat zei de kapitein wel niet maar dat vermoeden we, we denken dat er nu nog eens wat heen en weer gemaild zal worden om deze kosten voor de toekomst eens goed te bekijken, want het is duidelijk dat het hoofdkantoor geschrokken is van de hoge kosten (we hadden de kosten in ons mailtje in euro’s genoemd, niet in yen of dollars zoals in de eerdere mailwisseling, en dat kwam waarschijnlijk meer binnen bij haar dan die vreemde valuta). OH YEAH! Gauw verdiend! En 1-0 voor ons! We hadden eigenlijk al geaccepteerd dat we in Japan aan boord zouden blijven, we hadden niet gedacht dat dit het resultaat zou worden. Ik had gedacht dat ze zich achter regels en protocollen zouden verschuilen en bij het oorspronkelijke bedrag blijven, Hans had gedacht dat ze misschien als ze überhaupt reageerde zouden zeggen dat er 100 euro afkon, maar we hadden geen van beide durven hopen dat het door onze mail helemaal gratis zou worden!

We zijn weer terug naar de brug gegaan om een mailtje te schrijven naar Hans zijn zus en dochter (over iets anders maar dit werd toch zeker genoemd), en omdat we het net ervoor met de Chief Officer over gehad hadden tijdens zijn dienst en hij het erg sneu voor ons vond dat we niet aan land konden in Japan en belachelijk en inhalig dat er zoveel geld gevraagd werd, hebben we het tegen hem ook verteld. We waren in staat om de Belg ook even op te zoeken, maar hadden zoiets van, dat doet de kapitein wel en anders zien we hem morgenochtend bij het ontbijt wel. Oh yeah, we waren de rest van de avond blij! Het was buiten inmiddels donker geworden en in het donker verscheen er een grote vloot inktvisvissers om ons heen, ieder schip met felle lichten op het water schijnend. We varen langzaam, waarschijnlijk gaan we niet voor anker maar gelijk door naar het loodspunt morgenochtend, de afspraak staat voorlopig op 6:30.

Toen we later terug in onze kamer koffie (met welverdiende halve stroopwafel) zaten te drinken en te genieten van onze overwinning kwam de 3e officier langs met het schema van de verdere reis tot aan Antwerpen. We zullen tussen Yokohama en het Panamakanaal 25 dagen op zee doorbrengen. En we komen op 6 juni (!!!) in Antwerpen aan. Ongelofelijk eigenlijk dat we nog zo lang onderweg zijn! Vanochtend toen ik de route van de gps binnenhaalde en de kilometers noteerde zaten we bijna aan de 25.000 kilometer sinds Zeebrugge… Wat een afstanden, en dan zijn we nog niet eens op de helft volgens mij, we schatten namelijk nog zo’n 30.000 km te moeten varen.

free counters