Dag 96 donderdag 30 april 2015: op zee, Panamakanaal, 431 km

Vannacht hebben we allebei zo goed als niet kunnen slapen, want om 23 uur hoorde we hoe we voor anker gingen, daarna ging het schip rollen, om 1 uur merkte we dat de loods aan boord kwam, om 1:30 merkte we dat het anker gehesen werd en we vertrokken, en om 2:30 werden we al wakker gebeld. Pffff! Maar de timing was perfect, want we waren net bezig om het land te benaderen. Mooi zo, het deed nu wel even zeer maar dit ging een bijzondere dag worden, de Grote Oversteek was vandaag in feite officieel voorbij, en we hadden er zin in om door het legendarische Panamakanaal te gaan varen!

Vanaf het moment dat de eerste loods aan boord kwam om 1:00 snachts tot het moment dat de laatste loods vertrok om 18:00, moesten de brug en machinekamer continu volledig bemand zijn. Maar ook voorop en achterop het schip moesten speciale teams assisteren bij het bevestigen van de kabels aan de locomotieven als we door de sluizen gingen. Een hele zware, lange dag dus voor iedereen waarbij met name de officieren, engineers en kapitein nauwelijks kans hadden om te slapen. Wij ook niet want we wilden niets missen! Wij hebben dan ook bijna heel de dag op de brug gebivakkeerd, behalve om even te eten of als we echt uren voor anker lagen of lagen te wachten.

Er hing ’s ochtends (’s nachts eigenlijk nog) best een goeie sfeer op de brug, en het was bijzonder om, voor het eerst in vele dagen, langzaamaan dichter bij de lichtjes van land te komen en weer echt land te zien! Af en toe stapte we naar buiten om te kijken, en gelijk besloeg het fototoestel vanwege de drukkende warmte en luchtvochtigheid buiten. Op gegeven moment, toen hij weer gewend was aan buiten, heb ik hem maar continu als we binnen waren in onze oranje Unox muts gehouden in de hoop dat het acclimatiseren daardoor wat sneller zou gaan als we weer naar buiten gingen, want binnen in de woontoren stonden de airco’s flink te loeien om de temperatuur laag te houden. Het was bijzonder, en zelfs een klein beetje emotioneel, om te beseffen dat we langszaam aan op land aan voeren en vandaag door zoiets belangrijks en historisch als het Panamakanaal zouden varen – Hans en ik houden van dat soort bijzondere dingen! Het Panamakanaal is al meer dan honderd jaar oud; de twee sluizen aan de Stille Oceaan kant, waar we nu dus op af voeren, Miraflores en Pedro Miguel, zijn in 1913 geinaugureerd. De sluizen bestaan uit dubbele bakken dus twee schepen kunnen naast elkaar erdoor.

Rond 3 uur ’s ochtends benaderde we langzaam aan de Miraflores sluis. Met een klein roeibootje werd vanaf de kade een kabel naar het schip gebracht, en een neon pijl wees aan welke kant van de dubbele sluis we moesten zijn; in principe gingen schepen om en om links en rechts, maar het was ook wel een beetje afhankelijk van de snelheid waarmee het schip erdoorheen geloodsd werd. De locomotieven stonden al klaar, en ons schip werd stevig bevestigd aan de locomotieven. Toen iedereen er ongeveer rond 3:30 klaar voor was, werden we met een slakkengangetje richting de eerste sluisbak getrokken. Het was een mooi gezicht om de locomotiefjes naast ons te zien rijden!

Eenmaal door de twee niveaus van Miraflores werden de sleepbootjes weer bevestigd aan het schip en de locomotieven losgemaakt, en konden we het kleine stuk varen naar de Pedro Miguel sluis, die vlakbij lag. Ondertussen werd de arm van de kraan die het meeste het zicht belemmerde vanuit de brug uit zijn beugel gehaald en in een andere stand vastgezet, want de loods had er duidelijk last van dat hij niet recht vooruit kon kijken op deze brug. Allemaal nog in het donker, maar met overal felle lampen om alles te verlichten. En in de voelbare stomende benauwde warmte van een tropische junglenacht…

Tegen kwart voor 5 kwamen we bij Pedro Miguel aan en werd de exercitie van bevestigd worden aan de locomotiefjes herhaald. Deze sluis had maar 1 niveau. Totaal waren we dus 3 niveaus gestegen. Op een van de locomotiefjes zat een conducteur die constant in slaap sukkelde. Hij moest waarschijnlijk de boel een beetje in de gaten houden maar hij bewoog alleen even als het locomotiefje schokte of stopte, en voor de rest sliep hij! (groot gelijk, het was ook wel heel erg vroeg…)

Rond 5:30 waren we uit de Pedro Miguel sluis en hadden we zicht op een brug, het was alleen een beetje nevelig en we lagen stil aan de kade. Hans en ik besloten maar te gaan ontbijten, en hebben in een uitgestorven eetzaaltje onze spullen een beetje bij elkaar gescharreld (ideaal die gemeenschappelijke koelkast), om daarna weer terug naar boven te gaan in afwachting van de rest van de vaartocht.

Terug boven leek er niet veel activiteit te zijn, we lagen nog altijd stil aan de kade. Tegen 6 uur werd het langzaam licht, wat mooie luchten opleverde, en grote groepen pelikanen vlogen over en langs het schip. Wat een mooi gezicht! Ook zagen we regelmatig grote vogels die, te zien aan hun enorme gestroomlijnde vleugels, enorme afstanden konden afleggen. Misschien albatrossen of zoiets? Het was moeilijk om ze te herkennen en wij zijn geen vogelaars… We hebben een hele tijd stilgelegen, wel twee uur, tot ongeveer 7:15, toen leek de nevel opgetrokken en begonnen we eindelijk weer te varen. We waren duf, moe en hadden moeie voeten, dus Hans is maar op gegeven moment in de loodsstoel gaan zitten in de hoek van de brug.

In mooi ochtendlicht en af en toe een groep pelikanen die langs ons vlogen voeren we richting de brug, die een steil kanaal overbrugde. Naast de Pedro Miguel sluis zagen we waar ze bezig waren om het nieuwe, bredere Panamankanaal te maken. Die zou volgend jaar klaar moeten zijn, wij zijn blij dat we nog in de originele varen! Het Panamakanaal zelf is in zijn geheel eigenlijk geen “kanaal”, maar een drietal grote sluizen, een serie meren, rivieren, kanaaltjes door heuvels gesneden en een stuwmeer. We hebben een beetje gekletst met de loods op rustige momenten en hij vertelde dat het nieuwe kanaal eigenlijk ook nog altijd niet breed genoeg was voor de allergrootste containerschepen. Ongelofelijk wat een grote schepen worden er gebouwd! Voor ons schip was er maar zo’n 3 meter over aan beide kanten (wij zijn 11 containers breed, maximaal kunnen er 13 containers brede schepen door).

Eenmaal uit het smalle natuurlijke kanaal (zo gek om opeens door land te varen na al die dagen alleen maar zee gezien te hebben!) kwamen we in een meerachtig gebied, met eilandjes, bomen, heuvels, en wat bebouwing (waaronder oude navigatiemiddelen op heuveltjes), erg mooi allemaal. Het water werd bruin van het slib, en overal zagen we tropische begroeiing, mooie eilandjes, ontzettend veel pelikanen die overvlogen en kleinere vogels die ook weleens op het schip kwamen; we zagen zelfs een enorme kaaiman vlakbij de boot (hij schrok van ons), zeker 3-4 meter lang!

Op gegeven moment kwamen wat zeilschepen langs ons varen, waaronder een Engelse – die waren waarschijnlijk ook al lang onderweg! Rond 10 uur gingen we voor anker, met zicht op de sluizen van de Atlantische kant van het Panamakanaal (en de nieuwe verbreeding in aanbouw ernaast). Voorlopig ging er niet veel meer gebeuren, er lagen namelijk al een paar schepen voor ons te wachten, dus zijn we een flink dutje gaan doen voor de lunch want Hans en ik konden onze ogen niet meer openhouden.

Na een lekker dutje en een niet zo heel erg inspirerende lunch (vleessaus met hompen blik-champignons, yech), zijn we weer even een uurtje of wat naar onze hut gegaan om te rusten, en om 14 uur leek het alsof er beweging in het schip kwam en we hoorde het zachte opstartende gebrom van de motor diep in het binnenste van het schip, dus zijn we weer naar boven naar de brug gegaan.

We kwamen in beweging, er waren weer sleepbootjes om ons richting de sluis te slepen. Nu konden we alles bij daglicht volgen, dus Hans en ik hebben weer een paar uur op de brug en pilotdek doorgebracht, heerlijk! We voren richting de Gatun sluis, waarbij we nu in een keer 3 niveaus zouden zakken om weer in de Atlantische Oceaan uit te kunnen komen. Het was ondertussen begonnen te miezeren, met af en toe een stevigere bui. Er waren heel de middag donkere luchten geweest, flarden nevel boven de jungle en af en toe tropische buien. Wij lagen zelf net klaar in de sluis toen achter ons aan zo’n enorme autoboot verscheen en in de andere helft van de dubbele sluis geleid werd; erg indrukwekkend van zo dichtbij!

Tegen de tijd dat ze hem klaar hadden gemaakt om de eerste sluis in te gaan waren wij al in het tweede niveau gezakt, en lagen we langs een soort publiekstribune waarvandaan toeristen naar ons en de andere vrachtschepen konden kijken. Hier was ook, net als aan de andere kant van de sluis, een webcam, en we hadden van tevoren mensen gesmst dat we vandaag waarschijnlijk op de webcams te zien zouden zijn, maar we voelde al wel aan dat er waarschijnlijk niemand zou kijken – waarschijnlijk was het tijdsverschil ook in ons nadeel, en je moet al aardig geinteresseerd zijn in zoiets wil je ons schip op marinetraffic opzoeken en bijhouden wanneer we door de sluizen gaan… Ach ja!

Terwijl de toeristen ons bekeken, bekeken wij natuurlijk de toeristen. Beneden op het achterdek stond de kleine timmerman een beetje op de uitkijk en met zijn telefoon te spelen. Er zijn tijdens zo’n doorgang door het Panamakanaal, zeker als we in de sluizen liggen, veel momenten dat onze bemanning niets kan of mag doen omdat we bijvoorbeeld door de locomotieven versleept worden of zo. Toen wij eenmaal door alle drie de niveaus van de sluis gezakt waren en helemaal beneden waren en we keeken terug omhoog, zagen we alle verschillende niveaus water en de schepen in de konvooi achter ons op verschillende punten in de enorme trap van water boven ons liggen (het is steeds eenrichtingsverkeer, dat 1-2 keer per dag wisselt). Vooral de enorme massieve oranje autoboot die boven iedereen uit leek te torenen, al helemaal omdat hij nog op het hoogste niveau van de sluis was, was imposant!

Er was een weg die onderaan het onderste niveau van deze sluis liep, en zodra de sluisdeuren weer dicht waren konden de auto’s weer gaan rijden. Best een gek gezicht als je terug naar achteren keek! Om 17 uur voeren we uit de laatste sluis de Caribische Zee in, en toen de loods van boord was heeft iedereen gauw zijn avondeten naar binnen gewerkt en is in zijn bed gedoken; het schip was savonds uitgestorven, behalve de 2 man op de brug! Wij waren inmiddels ook doodmoe van het heel de dag buitenstaan, en zijn ook vroeg naar bed gegaan. Het was een hele leuke ervaring en ook nog eens een onverwacht mooi landschap om doorheen te varen! Nu gaan we, na dit dagje tropische jungle, weer een paar dagen water tegemoet voor we in Vera Cruz aankomen… ’S avonds begon het schip weer heen en weer te rollen, en Hans en ik waren bang dat het een doorwaakt nachtje zou worden.

free counters