Dag 97-100 vrijdag 1 - maandag 4 mei 2015: op zee, dolfijnen

Dag 97 vrijdag 1 mei 2015: op zee, 584 km

Het rollen vannacht viel gelukkig meer dan mee, en we hebben zelfs redelijk goed geslapen, maar desondanks werden we toch moe wakker, want we waren nog behoorlijk brak van gisteren! Men was er wel maar het was bij de koffie redelijk rustig, iedereen was duidelijk nog een beetje moe. De kleine timmerman vertelde doodleuk dat er bij de laatste sluis van het Panamakanaal, ter hoogte van de toeristen uitkijkpost, vrij toegankelijk wifi was geweest! Grrrrr zoiets vertel je op het moment zelf, niet naderhand pas en zeker niet als je al zo’n 4 weken zonder wifi zit; we hadden nota bene bij de eerste sluizen wel gekeken voor wifi en daar was niks! We gaven hem dus vriendelijk op zijn kop dat hij niet, toen hij beneden achter op A dek stond, even zijn mobiel in de lucht had gehouden – als zijnde universeel teken voor “hier zou mogelijk een wifi-netwerk kunnen zijn” – hij moest lachen en gaf toe dat hij het wel even had kunnen aangeven ja.

De kapitein had de afmeerlijst voor iedereen, met informatie over wanneer hun contracten aflopen, waar ze kunnen afmeren om naar huis te gaan en (indien bekend) wie hun vervanger werd. Hij vroeg dus aan de andere Roemenen om even te kijken of ze het eens waren met alles. Wij stonden als passagiers niet op de lijst, dus daar werden al wat grapjes over gemaakt natuurlijk – we zeiden al, als er geen vervangers voor ons gevonden kunnen worden moeten we in Antwerpen aan boord blijven! Dat vond de kapitein een leuke grap. Ondanks dat we het nog altijd erg naar ons zin hebben, hopen we overigens toch wel dat we in Antwerpen naar huis mogen zelfs als er geen vervangers voor ons zijn…

Er is natuurlijk tijdens de koffie uitgebreid gepraat over het Panamakanaal; de kapitein vertelde dat we vanwege de mist zo lang bij de tweede sluis gelegen hebben. Hij was namelijk bang dat de kraan, die niet meer in zijn houder zat maar anders stond zodat de loods vrij zicht naar voren had, te hoog zou zijn voor de brug, en in de mist zie je dat natuurlijk pas te laat. Hij wist niet precies hoe hoog de kraan was in de stand waarin hij die dag gestaan had, het kanaal was smal ter hoogte van de brug, en hij wilde niet het risico nemen want een schip stapt niet zomaar even op de rem!

Wij zijn na de koffie even naar de brug gegaan. Het was heerlijk weer, niet te warm, en in het water dreven grote plakken zeewier. Met de lunch kregen we de verplichte vis-in-een-korstje, het was tenslotte vrijdag en vrijdag met de lunch krijgen we altijd vis-in-een-korstje… Maar omdat de kok geen verse aardappelen meer had kon hij er niet de verplichte “aardappelsalade” bij serveren (dat is een ruwe omschrijving, het zijn meestal halve koude aardappels in een beetje mayonaise gewenteld), dus we kregen friet. Lekker, fish en chips! Je bent onderhand gewoon blij als het eens een keertje iets anders is…

Na de lunch hebben we een ommetje op het dek gewandeld, lekker even een frisse tropische neus halen… Want koud is het niet natuurlijk! We zagen bij een aantal bollards voor en achterop het schip dat er flinke schade aan de verflaag was aangericht door de stalen kabels die aan de locomotieven bevestigd waren geweest. De plakken verf lagen gewoon los op dek! Na het wandelen zijn we gelijk naar pilotdek gegaan; Hans heeft de stoelen gepakt en de helmen opgeborgen, ik ben doorgelopen naar de brug waar ik geluk had, de kapitein was er dus ik kon even de emails versturen die we geschreven hadden. Daarna heb ik nog een tijdje met de 2e Officer gekletst over ons 30x optisch zoom fototoestel. Hij zoekt een nieuw compact toestel en was volgens mij helemaal verkocht, hij noteerde het type-nummer en merk en zou er voor kijken.

Hans en ik hebben ‘s middags nog lekker tot 15 uur buitengezeten tot we helemaal verwaaid waren, en Hans heeft zelfs eventjes met zijn bloes open gezeten om ook zijn buik een beetje kleur te laten zien. Anders komt hij met bruinverbrande hoofd en armen en witte buik op het zwemmen als we thuis zijn!

Dag 98 zaterdag 2 mei 2015: op zee, oefening, 587 km

We hebben vanochtend er lang over gedaan om te ontbijten, we hadden geen haast. Na het ontbijt zijn we even naar de brug gegaan, en de 3e officier was bezig om de laatste hand te leggen aan een bom die hij ging verstoppen voor de oefening straks; een C5 bom, NOG beter dan een C4 bom! Het was lekker rustig weer dus de electricien was in de mast voorop bezig en er hing dus ook weer een vriendelijk verzoekje op het scherm met lichtknoppen om aub niet de lichten aan te doen...

Na de koffie, die weer iets geanimeerder was want men was weer een beetje uitgerust, zijn Hans en ik gaan wandelen op dek om een frisse neus te halen. We zagen weer wat vliegende vissen (wat kunnen die ver vliegen!) voor het schip uit schieten en het water was prachtig blauw, net een saffier. We staan graag helemaal voorop het schip op de voorplecht (?), een verhoogd platformpje boven de “bulge”, grote bobbel vlak onder het wateroppervlak; daar heb je mooi zicht op het water dat onder ons door stroomt – alleen wel opletten dat onze helmen niet in het water donderen als we voorover buigen… Dit is ook walvisgebied, alleen helaas niet in dit seizoen. Het is overdag meestal rond de 30-36 graden en 80-90% luchtvochtigheid… Het fototoestel beslaat dus altijd een paar minuten als we buiten komen vanuit gemiddeld 20 graden en 40-45%! Als je buiten stapt ontneemt de vochtige hitte gelijk je adem maar gevoelsmatig ook je energie; alsof je een sauna instapt!

’s Middags hadden we een lange oefening; naarmate we Amerika benaderen moeten alle nog openstaande oefeningen nog even afgevinkt worden want ze kunnen erg streng zijn daar. We startte gewoon met de verzameling op het achterdek, en toen de verlaat-het-schip oefening waarbij de motor van de reddingsboot gestart werd en getest. Hans werd gevraagd of hij daaraan mee wilde doen, tenslotte moet iedereen weten hoe ze in nood de reddingsboot moeten loslaten en starten, dus de 2e Engineer legde alle hendels en knoppen uit aan Hans en ze simuleerde dat hij de reddingsboot deed lanceren en de motor starten.

Daarna was er weer eens brand in de machinekamer, dus werd alles daarvoor in gereedheid gebracht – Hans mocht voor de foto ook even nep-blussen overboord!

Volgende punt op het programma was het CO2 hok, waar de Chief Engineer een praatje gaf over hoe je de ruimen, machinekamer en woontoren kon blussen met CO2 – wel zelf zorgen dat je wegbent natuurlijk anders stik je gelijk! Omdat er zo veel CO2 flessen stonden dat je in principe overal tegelijkertijd kon blussen, moest je ook bij het binnenstappen van het CO2 hok al erg oppassen voor waarschuwingssignalen dat er ergens in het hok een gaslek was, want anders stikte je bij het binnenstappen al.

Terug in het scheepskantoor voor de nabespreking werd er nog een verhaal gehouden over een blackout dat wij niet konden volgen, en werd het startschot gegeven voor de bomoefening; de bemanning moesten in teams heel het schip uitkammen omdat er een bommelding geweest was, en niet de bom oppakken en meenemen maar waarschuwen als ze hem vonden. Hans en ik kuierde natuurlijk vrolijk overal achteraan! Er hing sowieso een goeie sfeer, men was gemotiveerd en geconcentreerd om het allemaal zo goed mogelijk af te werken.

Toen de bom gevonden was moest iedereen weer terug naar het scheepskantoor voor een laatste bespreking, en vertelde de kapitein dat er nieuws was dat de Maersk Tigris vanwege een of andere diplomatiek conflict aan de ketting gelegd was in Iran en daarmee de bemanning effectief gegijzeld tot het probleem opgelost was. Er werd gesproken over de maatregelen die we in de US zouden meemaken, het belang van persoonlijke bescherming benadrukt, en als laatste nam de kapitein weer het woord en gaf een hele donkere strenge lezing over hoe iemand illegaal 18 minuten met de sateliettelefoon op de brug had gebeld zonder daarvoor tikken af te rekenen. Hij noemde het nummer dat gebeld was, en keek zo donker en streng dat zelfs Hans en ik ons schuldig voelde! De persoon kreeg nog een kans om zich vandaag persoonlijk te melden bij de kapitein – of iemand die er meer vanaf wist – en als dat vandaag tegen het einde van de dag niet gebeurd was, zou de kapitein een melding doen bij het hoofdkantoor en zouden er verdere onderzoeken en maatregelen genomen worden om de persoon te identificeren en passende maatregelen te nemen... Oef, we zouden al bijna schuld bekennen! Daarmee was de oefeningenmiddag afgelopen en kon iedereen weer aan zijn werk.

’s Avonds was het avondeten niet erg spannend; kale gefrituurde kip-met-een-korstje, met aardappelkroketjes. Wel kregen we er een gebakken visje bij, die Hans voor de foto a la haringhappen opat! Je moet wat he... Na het eten hebben we op pilotdek naar een mooie zonsondergang gekeken, en ’s avonds was er weer tafeltennis, hoewel niet erg fanatiek, gewoon voor de gezelligheid met muziek op en een hoop geklets tussendoor.

Dag 99 zondag 3 mei 2015: op zee, 580 km

Vanochtend na het ontbijt (pannenkoeken, lekker omdat het af en toe iets anders is, maar het liefst hebben we toch de pannenkoeken van Hans!) zijn we naar de brug gegaan om even een frisse neus te halen. Het was heel erg helder vandaag, je kon ver zien en de horizon was scherp. Een mooi gezicht! We genieten nog altijd iedere keer van het naar buiten kijken, het is altijd hetzelfde maar altijd anders. De zee ziet er iedere dag anders uit…

Het is vandaag zondag dus dat betekende Irish koffie in de blue bar op pilot dek. Tenminste, voor de anderen; voor ons betekende het gewone koffie in de blue bar! Het was gezellig met de kapitein, Chief Engineer, 2e Engineer en electricien, en de Chief en kapitein bleven tot 11:45 zitten kletsen over alles en niets. Toen konden we bijna direct door naar de lunch!

‘S middags na de lunch zijn we een ommetje gaan lopen op dek, het woei hard en overal vonden we grote zoutkristallen van de plassen zeewater die verdampt waren. Het was zulk lekker weer dat we na de wandeling de tuinstoelen gepakt hebben en op pilotdek een uurtje of twee gezeten hebben; voornamelijk in de schaduw, maar ook af en toe met onze benen in de zon voor een kleurtje! Lekker hoor… En daarna weer lekker de airco in want het is en blijft tropisch heet, al is het gelukkig niet zo drukkend als anders vandaag!

Voor het avondeten, rond 17 uur, zijn we nog even op de brug gegaan om te kijken naar de instrumenten en te genieten van het avondzonnetje. Heerlijk! Hans ging er zelfs nog speciaal even voor buiten staan. Om 18:30 hebben we koffie gedronken met onze laatste (halve) stroopwafel. Zelfs drie maanden over de datum smaakte hij nog altijd heerlijk, we zullen ze missen! Nu hebben we nog drie repen chocola en twee doosjes after eight over voor de rest van de reis…

We zijn om 19 uur naar boven gegaan naar de blue bar en hebben een uurtje samen getafeltennist, tot de kapitein erbij kwam om 20 uur. Hij loopt ook wacht nu want de Chief Officer is nog altijd ziek en hij vertrouwt het schip niet toe aan iemand die alleen ziek op de brug staat. Volgens de kapitein zou de Chief Officer in Vera Cruz naar de dokter gaan, tenminste, als het aan hem lag want er moest een oplossing komen. Maar de lokale agent wilde weleens moeilijk doen omdat het Cinco de Mayo was, een feestdag, en dan kost zo’n dokter dubbel. Hij had weleens meegemaakt dat een agent moeilijk deed om een afspraak te maken omdat het kantoor in feite niet bereid was de dubbele kosten van de dokter te betalen. Ongelofelijk!

De kapitein heeft maar kort gespeeld, hij was moe en moest er om 4 uur al weer uit, en wij waren onderhand al lang genoeg aan het spelen dus zijn ook gestopt rond 20:30. Buiten zagen we de volle maan schitteren boven de zee, en we zagen sterren; die hebben we eigenlijk veel minder gezien dan we verwacht hadden omdat het altijd een beetje heiig was tijdens de oversteek. De kapitein had ook verteld hoe raar het gegaan was met een schip dat een hele tijd links achter ons voer en nu opeens rechts voor ons voer; het schip was sneller dan ons, had schijnbaar ter hoogte van ons afgeremd tot bijna stilstand, geeist dat wij opzij zouden gaan (terwijl zij van bakboord komen en inhalen en zij dus moeten uitwijken), en dat de kapitein zoiets gehad had van prima, dan gaan wij wel opzij anders wordt het gevaarlijk! Ze hadden voor ons langs gepasseerd (veels te dichtbij ook schijnbaar), en eenmaal rechts van ons waren ze er weer vandoor gescheurd. Bizar… De kapitein heeft de 3e Officer er een “near miss” rapport van laten optekenen, want dit waren zulke rare praktijken!

Dag 100 maandag 4 mei 2015: op zee, dolfijnen, 561 km

Vanochtend vroeg, iets na 8 uur, voer er een klein visserbootje vlakbij ons; met het inzoomen konden we hem goed in beeld brengen. We voeren vandaag in de Golf van Mexico, en dit is dag 100 van onze reis, ongelooflijk om te beseffen!

Hans had zin om gelijk al na het ontbijt te gaan wandelen, meestal doen we dat ’s middags na de lunch, maar we gingen er nu vandaag dus vroeg uit. Toen we al een tijdje op de voorplecht stonden uit te waaien en op het punt stonden om weer terug te lopen zag Hans opeens een schaduw… 10-12 dolfijnen kwamen voor het schip uit zwemmen, spelend, buitelend, springend en onder water als torpedo’s ronddraaiend! Het schip was toevallig net begonnen de leidingen door te spoelen door een uurtje of twee op volle kracht te varen, dus die dolfijnen zwommen zeker met gemak 30-36 km/uur met ons mee. Wow… Het was echt heel erg mooi om te zien, ze zwommen steeds vlakbij de bulge dus we stonden er precies boven, en ze bleven een kwartier bij het schip vlakbij ons zwemmen!

We hebben er echt zo lang mogelijk van staan genieten, wat een mooi gezicht, en wat een geluk dat we precies nu hier stonden! En we hadden er perfect zicht op hoe ze buitelde en speelde voor de bulge, prachtig!

Na de lunch hebben we een beetje zitten zonnen en dutten op het pilotdek, waar we goed zicht hadden op een paar bemanningsleden die bezig waren onderhoud te plegen op de arm van een van de kranen. Pfffff, zij liever dan ik, ze liepen en klommen er net zo gemakkelijk rond alsof ze op de begane grond stonden en niet zo ver boven dek op een bewegend schip! Maar het was heel rustig weer dus dit soort klusjes moesten nu gebeuren, want in de havens is er geen tijd voor, dan moet er gelaad en gelost worden.

Bij het avondeten hebben Hans en ik wat augurken gepakt om onszelf het idee te geven dat we groente binnenkregen, en wat meer kleur op ons bord te hebben. Nog een paar dagen dan worden er weer voorraden aan boord gehaald!

free counters